Chris Ringrose,1952: Survivors

_63360715_63360714

War had been hard, though six years down the line
in Adelaide, the pain was fading off.
But letters came from Europe; there, the crack
of pistols, rifles, bones and caved-in skulls
still echoed at the borders, where the wire
and occupying flags staked out new worlds.
They echoed in the ears of children who
had seen and heard too many bitter things –
had dined on rats at tables in Berlin
while mother pulled her skirts back down
and turned her head to watch the Russians leave.
Their homes knelt down in piles of ruined bricks.
Sometimes a lonely slab still stood; revealed
a splash of flowers on a bedroom wall
bombed-out and on display, for all to see.
Their fathers never made it back to towns
where patriotic flags once fluttered stiff
in summer breeze above the proud town hall.
The telegrams had ticked them off the list.
A million childhoods throttled by a war
that wrapped its dirty fingers round their throats,
before it left to seek new nurseries
in Kabul, Mogadishu or Phnom Penh.
In after years, imaginations plucked
some keepsakes from that fractured growing-up.
Our cousins’ memories would sift the wreck
like treasure-hunters passing magic wands
across the postwar silence and decay,
until a moment gleamed from early days.
Snapdragons on a wall. The scent of starch
in mother’s pinafore upon their face;
an uncle’s finger pointing to the sky
where aircraft droned and slid into the clouds —
in days before the sirens howled and sobbed.
A stamp collection like a tiny world
inside an album, where the nations lay
in neat serrated ranks, before their fall,
and, on the farms, the clicks of breakfast plates
downstairs, as they lay warm in bed – those days
when hearts could lift, as cocks called up the dawn.

*This poem won the Poetica Christi Prize 2014. For more info go to http://www.poeticachristi.org.au/competition.html

Angela Costi featuring at West Word poetry

1907456_792260950854489_7492275918511341738_n

Sunday, March 8
at 2:00pm – 5:00pm

The Dancing Dog

42 Albert St, Footscray, Victoria, Australia

Located in the gallery room of the iconic Dancing Dog café, 5 minutes from Footscray station, West Word poetry events happen every 2nd and 4th Sunday of the month at 2pm, with a different feature poet at every session.

For this session, March 8th, the feature is Angela Costi.

Angela Costi is the author of four collections of poetry: Dinted Halos (Hit & Miss Publications, 2003), Prayers for the Wicked (Floodtide Audio, 2005), Honey and Salt (Five Islands Press, 2007) and Lost in Mid-verse (Owl Publications 2014). In 2009 she received funding from the Australia Council for the Arts to travel to Japan and work on an international collaboration involving her poetry and the Japan-based Stringraphy Ensemble. This culminated in the performance text: A Nest of Cinnamon, which has been published together with accompanying essays by Cordite Poetry Review (issues Custom Made Sep 2009, Transpacific Feb 2013). Both her parents migrated from Cyprus and she grew up in Riverwood, Sydney and then moved to Lalor, Victoria.

West Word Poetry also has an Open Stage section where anyone can read their poetry (5mins time limit).

So feel free to come along and read your poetry, or just listen, and enjoy a few drinks or nibbles while you’re there.

Νεσιέ Γιασίν, Γράμματα που δεν στάλθηκαν

10953230_10205764449649619_6305865308994844139_n

Ι

Πήρες τη φωνή σου κι έφυγες

κι απόμεινα να κοιτάζω το κενό της απουσίας σου.

τα βήματα σου ηχούν ακόμη
πους δρόμους του ερωτά μας.

«Δε θα είσαι μόνη» είπες, μα ό,τι άφησες πίσω σου

είναι μια βασανιστική μοναξιά.

θα μεγαλώσω ακόμη, μα είμαι όλη αγάπη,

τα όνειρά μου είναι έφηβου κοριτσιού,

ξυπόλυτη θα έρχομαι όταν κοιμούνται οι άλλοι.

Η πόλη είναι η ίδια

μα τα τείχη μου κλείνουνε το δρόμο

κι όλο θέλω να τρέξω στην άλλη πλευρά να σ’ αγκαλιάσω,

σαν ένα πουλί είναι η αγάπη μου.

Μα εσύ τι κάνεις;

Μπορεί ένας άντρας να ερωτευτεί

έτσι που να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια

κι από αγάπη τα πάνω κάτω να γυρίσει!

Δεν υπάρχει διέξοδος,

ακόμη κι αν θέλεις να περάσεις.

(Πώς θα το κάνεις δίχως την άδεια του διοικητή!)

Ήθελα να σου πω να μην ερωτευτείς μια ποιήτρια

μα η φλόγα σου σβήνει τη φωνή μου,

η αγάπη είναι ένας προδότης της πατρίδας.

Μα κι αν ακόμη μπορούσα να έρθω

θα σε συναντούσα μήπως;

Σ’ αυτό το νησί της Μεσογείου

αν βρεθείς εσύ θα είμαι κι εγώ.

Η αγάπη θα γεννιόταν ακόμη κι αν τη μοίραζες στα δυο.

Μα εγώ δεν τη θέλω ούτε ανεξάρτητη ούτε ομόσπονδη.

Δε θέλω την αγάπη
χωρισμένη στα δυο, μέσα στη σιωπή.

(Αυτό θα ήταν προδοσία

της επαναστατημένης μου γενιάς.)

ΙΙ

Το όνομά σου

έγινε ένας κόμπος μες στο στήθος μου

που όλο τον λύνω

καθώς του έρωτα το κάψιμο κι ο πόνος της ψυχής μεγαλώνουν.

Μα αν ο έρωτας δεν είναι χαρά

γιατί μας χρειάζεται;

θα πρέπει να υποβάλω αίτηση

(όλοι γνωρίζουν την περίπτωσή μου).

«Αιτούμαι άδεια να περάσω στην άλλη πλευρά

λόγω αθεράπευτου πάθους…».

Ένα ερωτοχτυπημένο λουλούδι

πεθαίνει

με τα όπλα στραμμένα επάνω του.

- Ο έρωτας εντοπίστηκε στη γη του κανενός

κι ομολόγησε πως είναι ένας τρελός δραπέτης.

ΙΙΙ

Και τίποτε άλλο να μην ήξερα

αυτό θα το γνώριζα:
Σε είδα στ όνειρο μου

κι ήσουν μια γεύση πικρή, φαινόσουνα χαμένος

κι όλο έλεγες πως αρρώστησες βαριά, μόνο αυτό θυμούμαι.

Κι αν σε περιστοιχίζουνε πολλές γυναίκες

θέλω να ‘σαι στο πλάι μου όταν πεθάνεις.

Να μη φεύγεις,

δεν το αντέχω, θα πεθάνω.

IV

Φοβούμαι

πως τούτη η απαγορευμένη ελπίδα

θα μπορούσε να σβήσει μια μέρα.

Κάθε φωτιά γίνεται στάχτη κάποτε.

Τρέχω τρελή για σένα,
μα εσύ;
Καθώς αρπακτικό

κλέβεις καρδιές γυναικών.
Κι αν μ’ εγκαταλείψεις

τι θ’ απογίνω;
Τη γλώσσα μου ποιος θα την καταλάβει,

τον έρωτα μιας άβγαλτης χωριατοπούλας ποιος θα καταλάβει,

αν φύγεις και πετάξεις

τι θα κάνω;

Φοβούμαι!

Το καταλαβαίνεις!

V

Γράφω μόνο ποιήματα.

Αν υπάρχει ο έρωτας θα ναι μόνο ποίηση.

θα μπορούσε να ναι τρελός,

να ορμά ασυγκράτητος και να γίνεται άνεμος.

Αν μπορούσες να υπάρξεις θα ήσουν ο μοναδικός
και μόνο εσύ θα ήσουνα εγώ.

*Η Νεσιέ Γιασίν είναι μία από τους σύγχρονους Τουρκοκύπριους ποιητές. Μετάφραση: Γιώργος Μολέσκης. Το ποίημα και τη φωτογραφία της ανάρτησης τα πήραμε από τη σελίδα του Κύπριου ποιητή Ανδρέα Καρακόκκινου στο facebook.

Αντώνης Στασινόπουλος, Δύο ποιήματα

10429303_10203411001418717_6309649948484720821_n

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Ταξιδιώτες μοναχικοί
λιτές αποσκευές
πλοία, τρένα, αυτοκίνητα, αεροπλάνα
διαδρομές παράλληλες και τεμνόμενες
κοινός τόπος το ταξίδι
στην υποδοχή κανείς.
Στέκονται όπου οι φιλόξενοι τους κερνούν ρακί και κατάλυμα
Δοκιμάζουν έρημους σταθμούς και σταθμούς πολυσύχναστους
προορισμοί ανεξερεύνητοι.
Ταξιδιώτες σύντροφοι, συναρμολογούμε
τα σπασμένα κομμάτια στον καθρέφτη του κόσμου.

***

ΡΟΥΧΟ ΚΙΤΡΙΝΟ

Το λυκαυγές με βρίσκει στην αυλή
οι γάτες έχουν αρχίσει ανέμελο παιχνίδι
τα άνθη της ροδιάς κρύφτηκαν στον καρπό.
Το ραδιόφωνο παίζει:
“Θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα”.
Ανάβω τσιγάρο
ο καπνός διαλύεται σύννεφο πικρό
η ζωή περνά πικρή κι αυτή.
Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου
ρούχο κίτρινο
ντύνουν αυτόν που ονερεύεται.

*Από τη συλλογή “Το βρέφος”, εκδόσεις opportuna, Πάτρα 2014, σελ. 21 και 25. Η συλλογή περιέχει επτά σχέδια του Πολύβιου Σκουρλέτη.

Khalid al-Hilli, From “Your Face and the Night”

10537104_280805985445916_4791892802763937921_n

Your face appears whilst

I am in a dreamless slumber.

When I am away from your eyes

and from my body,

I see in my memory

papers falling into water,

walking among people.

I see the days fall or rise like numbers.

When the night is lonely, I shall leave alone.

Have you ever seen the night as a friend?

Have you ever witnessed the night and its sorrows?

Have you ever seen the night

sets a gallows for the heart and cry?

Have you ever seen seas

I love in the morning,

but drown me when the night comes?

When I am away from your eyes and my body,

what drown in my memory are:

days that never pass,
history that was never made,

generations that were never born. 



*Khalid al-Hilli is an Arab poet and journalist who lives in Melbourne, Australia. This poem is from the collection “Yor name is my memory”, Papyrus Publishing. (p. 70). English translation: Raghid Nahhas.

Dimitris Troaditis, here…

images

here in the southern
ends of the earth
winds eavesdrop
our breaths

here in the vast
expanses
of smooth
summers playing hide and seek
with the clouds

here in the monotonous
cries of gray
our madness
is ascending
to a highest level

*Translation from Greek: Dimitris Troaditis.

Γρηγόρης Σακαλής, Πολύχρωμη ανακούφιση

49_right_brain

Λεξοτανίλ
στις τσάντες και τις τσέπες
για ώρα ανάγκης
για κάθε μέρα
τα ροζ χαπάκια της ευτυχίας
μας συνοδεύουν
έγιναν απαραίτητοι σύντροφοι
στους περισσότερους
γιατί περίσσεψαν
τα προβλήματα
γιατί δεν μιλάμε
και τα καταπίνουμε όλα
γιατί δεν ακούμε
τους άλλους
μη στεναχωρηθούμε
έτσι απευθυνόμαστε
στους ειδικούς
αυτοί ακούν πρόθυμα
με το αζημίωτο
δίνουν και χρωματιστά χάπια
λοβοτομημένοι πια εμείς
ζούμε τη μαγκούφα τη ζωή μας.

Δημήτρης Τσαλουμάς, Vigil / Αγρυπνία

11712_845563612151578_5754985575884777158_n

Been here ro some time now
though time’s irrelevant

sleep is full of cracks
of secret passages
gate to unwelcome intrusions

where night extends into day
light must lose credibility

this howl of whiteness

vast shroud of ancient grief
up to the four horizons

no message from the spirits
so far

Αγρυπνία

Βρίσκομαι εδώ από καιρό
αν και ο χρόνος είναι άσχετος

ο ύπνος μου γεμάτος ρωγμές
μυστικούς διαδρόμους
έμπα για παρουσίες
ανεπιθύμητες

εκεί που η νύχτα εισβάλλει
στης ημέρας τα σύνορα
το φως χάνει την πεισμονή του

ετούτη η ωρυγή του λευκού

απέραντο σάβανο πανάρχαιου πένθους
έως τους τέσσερις ορίζοντες

κανένα μήνυμα απ’ τα πνεύματα
ως τώρα

*Από τη δίγλωσση συλλογή A Winter Journey / Χειμερινό ταξίδι, Owl Publishing, Μελβούρνη 2014.

Μάριος Χάκκας: Γκορπισμός

planodion's avatarΠλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Gkorpas,Thomas(Leptomereia-FotoD.Geros)

Μά­ριος Χάκ­κας

Γκορ­πι­σμός

ΓΚΟΡΠΙΣΜΟΣ κι ἐ­λα­φρὰ νευ­ρα­σθέ­νεια. Σκουν­του­φλῶ στὸ παρ­κό­με­τρο καὶ βρί­ζω τὸν ὅ­ποι­ο δι­α­βά­τη, «βλα­κόμου­τρο», αὐ­τὸν ποὺ γε­λά­ει, «βλα­κό­με­τρο», χα­χα­νί­ζει ἀ­πὸ πά­νω, «παρ­κό­μου­τρο», τά­χα εἶ­ναι ὁ ἄν­θρω­πος ποὺ ἐ­λέγ­χει τὰ πάρ­κινγκ, μπά, δὲν εἶ­ναι αὐ­τὴ ἡ δου­λειά του, μᾶλ­λον εἶ­ναι ὁ ἄν­θρω­πος ποὺ μπα­νί­ζει στὰ πάρ­κα, γι’ αὐ­τὸ καὶ γὼ τὸν φω­νά­ζω παρ­κό­μου­τρο. Ἔ, κά­πως βο­λεύ­τη­κε τώ­ρα, ἄλ­λα πέ­φτω πά­νω σ’ ἄλ­λο παρ­κό­με­τρο, κά­θε πέν­τε μέ­τρα κι ἀ­πὸ ἕ­να, ἕ­να πάρ­κο παρ­κό­μου­τρα κι ἄλ­λα τό­σα βλα­κό­μου­τρα γύ­ρω μου, ποὺ ἐ­λέγ­χουν τὴν κα­τά­στα­σή μου, μοῦ με­τρᾶ­νε τὴν πί­ε­ση, κα­τε­βαί­νει ἡ βε­λό­νη, προ­χω­ρεῖ στὸ μη­δὲν καὶ μοῦ ἔ­χουν ἀγ­κι­στρω­μέ­να τὰ χέ­ρια καὶ δὲ μπο­ρῶ νὰ ρί­ξω κέρ­μα πα­ρά­τα­σης. Θέ­λω νὰ μεί­νω, νὰ μεί­νω, νὰ μεί­νω, ρί­χνον­τας ἀ­δι­ά­κο­πα κέρ­μα, ἔ­τσι ποὺ νὰ φτά­σω στὸ τέρ­μα συμ­πλη­ρώ­νον­τας τὸ μέ­σο πο­σο­στὸ τῆς ζω­ῆς. «Ἕρ­μα», φω­νά­ζω, σα­βού­ρα, τὸ βά­ρος τῆς γῆς, καὶ σα­βου­ρώ­νω ὅ,τι βρί­σκω μπρο­στά μου, γε­μί­ζω τὶς τσέ­πες μου μ’ ἄ­δει­ες μπο­τί­λι­ες, με­τὰ…

View original post 804 more words

Δημήτρης Τρωαδίτης, εδώ…

images

εδώ στις νότιες
εσχατιές
οι άνεμοι κρυφακούν
τις ανάσες μας

εδώ στις απέραντες
εκτάσεις
του λείου
τα καλοκαίρια
παίζουν κρυφτούλι
με τα σύννεφα

εδώ στις μονότονες
ιαχές του γκρίζου
η τρέλα μας
ανέρχεται
σε ανώτατο στάδιο