Ακόμα μια φορά, ρωτάς
την ήσυχη ζωή σου: τι θα γίνει με σένα, ζωή,
κατά πού κατευθύνεις,
σιωπηλή, τα βήματά σου, αν το ξέρεις,
αν ίσως ξέρεις κάτι γύρω από εσένα την ίδια,
ζωή αντιμέτωπη με το ίδιο σου το κενό,
ζωή αποχωρισμένη από την αυθεντική ζωή;

Κι εκείνη ησυχάζει, αφού ξέρει
πως η μοναδική απάντηση υπερβαίνει την ερώτηση.

«Εγώ θα ήθελα», σου λέει,
«να θυμάμαι τον εαυτό μου χωρίς να με ζω καν,
ή να με ζω χωρίς σχεδόν να με θυμάμαι,
να νιώθω ακόμα μια φορά το άγγιγμα των πραγμάτων
χωρίς να μπορώ να συλλογιέμαι ύστερα κάποια σκιά
από το άγγιγμα της σκιάς των πραγμάτων,
να με ζω στο μέγεθος ενός πόνου
που γεννιέται απ’ το παρόν το πιο ηδονικό
και όχι στην επισφαλή ειρήνη και σχεδόν μεταθανάτια
των κουραστικών τελετών, των δουλικών θέσεων».

Σου λέει αυτά τα λόγια
τα οποία η σιωπή καταβροχθίζει
σε άλλο απόγευμα πιο πολύ
κορεσμένη από τον ίδιο της τον εαυτό.

Κι εσύ, που ρώταγες,
παίρνεις το δρόμο προς κάθε απάντηση
δεν είναι παραπάνω από ένα όριο ακόμα που σε χωρίζει
από μια νέα ερώτηση.

*Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης στα ελληνικά, σε μετάφραση και επιμέλεια Άτης Σολέρτη, εκδ. Vakxikon.gr

Καίει το χαρτί κι απόψε
Φαίνεται φταίει η φλόγα απ’ τα χέρια μου.
Πετρωμένες τις πετάς τις ώρες.
Λέξεις μαχαίρια.
Σκέψεις καρφιά.
Όλα με στόχο το ίδιο σημείο.
Όλα να επαληθεύουν το τίποτα μου.
Την ελάχιστη τονικότητα που δίνω στη μελωδία σου.
Τέτοια που παράφωνα αγγίζω τη ζωή σου.

*Επισκεφθείτε το ιστολόγιο της Κατερίνας Καρπούζη στο http://www.mindances.blogspot.gr

Το ποίημά μου, δεν έχει φάει τίποτα.
είναι νηστικό
προσπάθησα να του δώσω νερό
αλλά αρνήθηκε
ανησυχώ
κάθε μέρα το φροντίζω
το χαιδεύω, του μιλώ,
προσπαθώ να το ανάψω
αλλά αυτό, το μόνο που κάνει
είναι να πιέζει τα χείλη του
σφιχτά μεταξύ τους
να τα ξεματώνει
να κλαίει να χτυπιέται
του πρόσφερα λεφτά
τα ρούχα μου
ταξίδια
αυτό με απόφευγε
κοίταζε πάντα κάτω, στο πάτωμα
τελικά το αγκάλιασα
και βγήκαμε βόλτα στα ρομαντικά σκοτάδια μου
στον καθαρό αέρα του πόνου μου
για να του πω ότι αναρωτιέμαι
αν όλα έχουν τελειώσει μεταξύ μας,
άρχισε να αναπνέει βαριά
θυμωμένα
σκυθρώπιασε σα βάτραχος
απαίτησε τροφή
μου ήπιε όλο το νερό μου
με χτύπησε
και μου πήρε όλα τα χρήματά μου
και ξέσκισε με τα δόντια του
όλα τα ξεβαμμένα ρούχα μου
μ’ έβρισε
κι έφυγε μακριά φωνάζοντας
”Άτιμε,
μ’ έδιωξες απ’ τον τόπο μου
μου πήρες τη ζωή μου”

Μη με φθονείτε, άγγελοι, που ξαναβρίσκω την αγάπη.

Γόνιμοι σπόροι αρμέγουνε υγρά μέσα στο χιόνι που επιθύμησα, χλωρό σιτάρι κυματίζει στο χωράφι μου και δένει ψίχα. Δεν έχει ανάγκη από νίκες η ζωή, γιατί είναι αθάνατη. Κι όταν σκληραίνει κάποτε, το κάνει αθώα. 
Μα, τώρα, βούτυρο η καρδιά, ήλιο διψάει και ρέει. Το ύστερο πουκάμισό της, Άννα, σου εμπιστεύομαι, για να το πλύνεις στις νεροτριβές. Μαζί με τα μπαμπάκια σου, μαζί με τα προικιά σου. 
Το ξέρω, θα το δεις κι εσύ – σύσσωμη αναπαρθενεύεται η ύλη της, κάθε που δάχτυλα γυναίκας τη μαλάζουν. Αδειάζει όλο το αίμα το κακό, δαιμόνια αγαθά την κουμαντάρουν, αφοπλίζεται. Κοίτα την πώς εξευμενίζει τους καθρέφτες, πώς πάλλεται και οι άγριοι ίσκιοι εξορίζονται μονάχοι τους.


Δεν έχει πλέον μέλανες δρυμούς η μνήμη μου, μόνο τα μάτια της συγχώρεσης, που και την ξενιτιά ακόμη αποκρυπτογραφούμε. Την κάνουν σπίτι με παιδιά κι ένα σκυλί καλό στην πόρτα. Γιατί κανένας πια τον φόβο δεν επικαλείται διαρκώς, κανένας δεν τον στήνει ξόανο στη μέρα του.
Αγάπησέ με. 
Εκεί που πριν οι χθόνιες ανηφόρες και τα σήμαντρα, τώρα ζεστό ένα σκέπασμα απ’ των κυττάρων μου τη θέρμη. Χάδια τροχίζουνε τα λόγια και τα χέρια μου, όχι ατσάλι. Κι όπως οι έξοδοι κινδύνου αναιρούνται (δεν έχει τοίχους πια ο οίκος μου, στους πέντε ανέμους ανοιχτός και στην πνοή σου), ξύπνα χορεύοντας, ξύπνα ν’ ανάψεις την εστία, γίνε μοίρα μου.

Αγάπησέ με, Άννα, αγάπησέ με.

                                                     στην Π. Λ.

Γέρμα, πλησιάζω κατά μέτωπο
Στιγμιαία αφή χαλκού οι μολυβιές της δύσης
Το φιλί του χρόνου είναι δυο σύνορα και τα
μαλλιά γίνονται κοκκινόχωμα τ’ ουρανού
Ξάφνου απ’ τα δένδρα πέφτει το μελάνι της νύχτας
Σταγόνα-σταγόνα στο νερό, σαν σύννεφα μέσα στον άνεμο
Ερημιά τρυπώνει στα ισόγεια
Στους ορόφους διαδίδονται φήμες επιβίωσης
Σε λίγο ο δρόμος θα μοιάζει σκοτωμένο αίμα
Μπαίνω στο μπαρ· κοιλιά κήτους
Δύτης σ’ ένα ρυθμό από κυλιόμενο μέταλλο
Η κίνηση μοιάζει με αστραπιαίες βαρύτητες
Πληρώνω το ποτό μου, κατεβαίνω στις τουαλέτες,
σώζω μια κατσαρίδα αποφεύγοντας την προσέγγιση
και πυροβολώ το λεπίδι της μοναξιάς μου.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή Δημήτρη Π. Κρανιώτη στο http://greekpoetics.blogspot.com.au/2015/01/blog-post_28.html

Έργο Pablo Picasso

Ένα ποίημα για το σκοτάδι

Το σκοτάδι να είναι απόλυτο
Πυκνό
Βαθύ
Βελούδινο
Να υπερνικάει όλα τα χρώματα
Να μπορείς να ονειρευτείς τα πάντα
Να μπορείς να δεις τα πάντα
Να ζωντανεύει τους πιο κρυφούς σου φόβους
Τους πιο φριχτούς σου εφιάλτες
αλλά και τις πιο ενδόμυχές σου σκέψεις
Τη ζωή
Να την εξισώνει με τον θάνατο
στον ίδιο πάντα τόνο
Μαύρο
Σκοτεινό
Απόλυτο
Σκοτάδι

***

Η ψευδαίσθηση της δημιουργίας

Καμβά. Λευκέ μου καμβά
γίνε όμορφος
πάρε όλα τα χρώματα που σου δίνω
και ανάδειξέ τα σε κάτι φανταστικό
που εγώ μονάχος, δεν θα μπορούσα ποτέ να φτιάξω
Χρώματα, χρώματα
Δώστε μου τις αρμονικές σας αποχρώσεις
χαρίστε μου τη μαγεία σας

Πινέλα, σπάτουλες, χρώματα, καμβάδες
όλα εσείς είστε τα υλικά
που αδημονούν να με χρησιμοποιήσουν
να με κάνουν το μέσο το οποίο θα τα ενώσει
έτσι που στο τέλος να νομίζω
πως δημιούργησα εγώ

*Από τη συλλογή “Χ-έγερση υποσυνειδήτου”, εκδόσεις των Συναδέλφων, 2014, σελ 39 και 45.

6.
Εκεί που πας και πίνεις
και βρίσκεις τον Γιώργο
και τα λέτε
σ’ έχω δει πολλές φορές που έρχεσαι στο κέφι
και φτιάχνεις με τα χέρια σου
κάτι όνειρα θεόρατα πνιγμένα
αλλά καθόλου θολά μες στο μυαλό σου
μια κι εσύ ξέρεις καλύτερα απ’ τον καθένα
που θες να φτάσεις όχι όμως κι ο Γιώργος
που πάντα εκείνη τη στιγμή
συμφωνεί
και σε κοιτάει με θαυμασμό και απορία
λέγοντας:
πες ότι έγινε και μετά τι;

7.
Είχα πάει κι εγώ τελικά
δε γινόταν αλλιώς
βρισκόμουν ανάμεσα σε χιλιάδες
ανθρώπους
κάποιος μας οδηγούσε
πρώτη φορά που τον έβλεπα
μα τον ξεχώρισα
από το πορφυρό στα χέρια
εμείς ακολουθούσαμε
είχα μια ζωή στα χέρια μου
είχε τη ζωή μου στα χέρια του
και σιγά σιγά όλο και της έβγαζε
τις φωνητικές χορδές
και περνούσε καλώδια
και ηχεία στο φουλ
να διακηρύσσουν την δημοκρατία
του

ποδοπατήθηκα μαζί με τους άλλους
ποδοπατήθηκα
κι ούτε που μίλησα

8.
Μετά από δεκαεφτά πλύσεις εγκεφάλου
κρεμάστηκε στα σύρματα του τρίτου ορόφου
δίπλα στη μπουγάδα της γυναίκας του
μόλις στέγνωσε
καθαρός πια απ’ όλα τα μικρόβια
επέστρεψε στο μπαλκόνι να διαβάσει την
ατσαλάκωτη εφημερίδα
η γυναίκα αμίλητη και χωρίς πολλά πολλά
σιδέρωσε κι ετοίμασε τα δύο σκοτωμένα
παιδιά
για δείπνο

*Από τη συλλογή “Συνθήκη ισορροπίας”, εκδόσεις Θράκα 2014.