Οι λέξεις μετρούν τα βήματα μου στο σύμπαν
αθόρυβα γλιστρώ στην εσωτερική γκρίνια του απρόβλεπτου
εκεί, στο δάσος με τα αποκαΐδια
ζεύγη από αλάτι και παραισθήσεις οι κινήσεις των ματιών μου ναρκοθετούν το νέο αύριο
τραβώντας υποζύγια απέναντί μας κι απέναντι στις μοίρες που μας εξουσιάζουν
αλήτικα οι εντυπώσεις με συντροφεύουν κι έχω τη γεύση από καμένη σάρκα στα μάγουλα
εκκωφαντικά πλέον, τοποθετώ στο κατώφλι της αναβολής τις ανάσες μου
παρασύρομαι ξέφρενα στην εξατομίκευση του κάθε μας ονείρου
η ξαστεριά πια δε με αντέχει’ δεκαεννιά και δεκαεννιά έτη.

*Από το http://www.bibliotheque.gr/archives/28848 Artwork: Droga Życia

Αν οι λέξεις είναι το όχημα της ποίησης και το όχημα δημιουργεί την πρώτη εικόνα, τι εντύπωση δίνει άραγε ένας ποιητής που μεταχειρίζεται λέξεις καθημερινές, απλές, άμεσες; Που τολμά να γράφει ποίηση χωρίς να χρησιμοποιεί βαρύγδουπα και πολυποίκιλτα επίθετα; Που αφήνει τον Χο Τσι Μινχ να ξεχορταριάσει τη λέξη «ακράδαντα»; Που με αυτόν τον τρόπο παράγει ειλικρίνεια και ταυτόχρονα ένα αποτέλεσμα αμιγώς ποιητικό; Προφανώς την καλύτερη. Γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο που, δύο χρόνια μετά την έκδοση της τελευταίας του συλλογής « Μισές αλήθειες», ο Κυριάκος Συφιλτζόγλου εξακολουθεί να συζητείται και που οι πιο αξιόλογοι σύγχρονοι ποιητές ορκίζονται στο όνομά του.

Καθόλου άδικα, οφείλω να ομολογήσω. Δεν πάει πολύς καιρός που διάβασα τις «Μισές αλήθειες», αφού λίγες μέρες νωρίτερα είχα φάει κατσάδα, όταν σε σχετική ερώτηση παραδέχτηκα ότι δεν τον γνωρίζω. Και ορθώς με κατσάδιασαν, γιατί πράγματι ο Συφιλτζόγλου αξίζει και είναι άδικο να μην είναι περισσότερο γνωστός. Είναι σπάνιο να καταφέρνει ένας ποιητής με τα πρώτα κιόλας ποιήματα της συλλογής του, κάτι που για άλλους μένει όνειρο απατηλό ακόμη και μετά από τόνους μελάνι: να κερδίσει τον αναγνώστη. Τον κερδίζει, επειδή του δίνει τον τρόπο να καταλάβει την αλήθεια της εμπειρίας που διαβάζει και να την ενστερνιστεί. Κι ας είναι αυτή η αλήθεια μισή, όπως ευθαρσώς δηλώνει στον τίτλο.
Continue reading →

The night’s live changes
by Tim Wright

Rabbit Poets, 2014

Free Will and the Clouds
by Rob Wilson

Grand Parade Poets, 2014

For all their contemporaneity, both of these books work with themes, or better, anxieties, that have always been at the heart of lyric poetry. In different ways, they are concerned with avoiding easy comfort in language and shying away from time and mortality.

Both books use the old trick (and a good one) of starting with a quietly atmospheric poem. Tim Wright’s The night’s live changes begins with: ‘sky currently gold’. Despite the suggestion of a romantic soft-focus in the title, the poem itself sparely and rapidly sketches the surroundings in which the rest of the book unfolds:
the room links into place
a light

where it wasn’t; tv
-buzz,
rooves, a shuttle of air
weighs
on a fringe
it’s
the usual –

the sound of the band
would carry
in each time the door opened
to the beer garden
Continue reading →

Ι

ΖΩΗ

Πήγα να τη δω
Στην κουζίνα
Στον μπάγκο
Μικρά κομμάτια
κυβάκια έκοβε
Φλούδες
Εδώ φλούδες
Εκεί ζωή
από τα χέρια της
«Πήγαινε να μαζέψεις
τα νεράντζια στην αυλή»

Ενα μεγάλο κλαδί
έγερνε, σπασμένο
προς τα κάτω.
«Μάζεψε τα νεράντζια»
Ένα ένα τα φρούτα
Με τους πόρους
Το μοναδικό χρώμα
Μαζί με τις φλούδες,
Τα μικροκομμένα
κόκκινα κυβάκια
της ντομάτας και πράσινες
του αγγουριού.
Ο σκύλος πετάχτηκε
Πάνω σε μια πολυθρόνα παγκάκι
Έκατσα κι εγώ
και έσπασε το παγκάκι.
«Αυτό ήταν σπασμένο,
Πρέπει να το φτιάξουμε».

ΙΙ

Δυο βάρκες
η ζωή τις ενώνει
σωπαίνουν μαζί
στην αγκαλιά του
λιμανιού.

Και το νερό, το χιόνι, το ξύλο, η πέτρα
Ο ήλιος αμίλητος που
αφήνει σημάδια και χωρίζει τις βάρκες
κάθετα σε φως και σκιά

Είχα έρθει εδώ παλιά
αλλά δεν ήταν εδώ.
Εκεί, στο πράσινο χαλί
ο ήλιος δημιούργησε μαργαρίτες

Τώρα είναι εδώ.

Τα μέρη αντιμιλάνε, η ζωή
ζωγραφίζει, για άλλα τοπία
σου λέει και χάνεσαι

Το καινούριο και ίδιο τοπίο
μου είπε «μεταμόρφωνε το χρόνο,
κάτσε, μη σε νοιάζει,
ο καφές είναι καλύτερος
σήμερα και μπορείς να
το πιεις». Αργά.

Αργότερα. Πιο αργά.

ΙΙΙ

Η νοσταλγία αφήνει το τραπέζι,
περνάει από την σκουριασμένη
πόρτα, πηγαίνει απέναντι,
χτυπάει στον ασβεστωμένο τοίχο
και ανεβαίνει στον
ουρανό, όνειρο-παγίδα, πλάνη
σε γαλάζιο χρώμα, κρύο και
εικονικό.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Με το βιβλιάριο (chapbook) αυτό (καθώς και με το βιβλιάριο της Angela Costi, Lost in Mid-Verse – που θα παρουσιάσω την επόμενη βδομάδα), οι Owl Publishing εγκαινίασαν, τον περασμένο χρόνο, μια νέα σειρά ολιγοσέλιδων εκδόσεων με σκοπό να δώσουν τόσο στο ελληνόφωνο, αλλά και στο γενικότερο αυστραλιανό κοινό ενδεικτικά αποσπάσματα του έργου Ελληνοαυστραλών ποιητών που έχουν να παρουσιάσουν μια αξιόλογη παρουσία στα Γράμματα της πόλης και της χώρας που ζούμε.

Έτσι με το ολιγοσέλιδο αυτό βιβλιαράκι (40 σελίδων) δίνεται στο αναγνωστικό κοινό η ενότητα ποιημάτων του Δημήτρη Τσαλουμά A Winter Journey / Χειμερινό Ταξίδι, σε μια αυτοτελή έκδοση και στις δύο γλώσσες, αγγλικά και ελληνικά. Η ενότητα “A Winter Journey” γράφτηκε από τον Τσαλουμά στα αγγλικά και ως τέτοια είδε το φως της δημοσιότητας ως μέρος του βιβλίου Helen of Troy and Other Poems, που εκδόθηκε το 2007 από το University of Queensland Press (UQP). Στη συνέχεια μεταφράστηκαν από τον ίδιο τον Τσαλουμά στα ελληνικά ο οποίος και τα εμπιστεύτηκε στην υπεύθυνη των Owl Publishing, Ελένη Νίκα. Έτσι, ευελπιστώ να (ανα)δημοσιεύσω μερικα ή όλα απο αυτά τα ποιήματα στο δικό μου ιστολόγιο Το Κόσκινο στη διεύθυνση https://tokoskino.wordpress.com
Continue reading →

Λοξοδρομώντας βρίσκουμε το σωστό δρόμο.   
Πρέπει να συνεχίζεις, πρέπει να προχωράς
Συνεχίζω, λοιπόν, μαθαίνοντας από την ένδεια κι απ΄τη σκιά.
Η χάλκινη πλευρά του απογεύματος
Κι οι πληγωμένοι άγγελοι στην πόρτα
Το πρόσωπο στραμμένο προς το πέλαγος
Και η ψυχή σκυφτή.

Τους κραδασμούς των άλλων αφουγκράζομαι
Κάτω απ’ τα φώτα της εσπέρας.
Πρέπει να συνεχίζεις, θα συνεχίσω λοιπόν.
Χτίζοντας φράσεις, κι άλλες φράσεις
Με στολίδια και με μαιάνδρους
Με ψεύδη και χειρονομίες άχρηστες
Καμπύλες, τεθλασμένες περιττές
Στης αιωνιότητας τους χάρτες
Κουρδίζοντας τη σκέψη
Κολυμπώντας στις παγωμένες λίμνες του έρωτα
Με μια βαλίτσα να με περιμένει στην αποβάθρα.
 
Να τι σημαίνει να ‘σαι άνθρωπος:
Χούφτες γεμάτες φρίκη.

*Πηγή: http://www.bibliotheque.gr/article/44992 Εμείς το ποίημα και την εικόνα της ανάρτησης τα πήραμε από το ιστολόγιο Αποδράσεις Του Νου http://apodraseistounou.blogspot.com

Ακόμα μια φορά, ρωτάς
την ήσυχη ζωή σου: τι θα γίνει με σένα, ζωή,
κατά πού κατευθύνεις,
σιωπηλή, τα βήματά σου, αν το ξέρεις,
αν ίσως ξέρεις κάτι γύρω από εσένα την ίδια,
ζωή αντιμέτωπη με το ίδιο σου το κενό,
ζωή αποχωρισμένη από την αυθεντική ζωή;

Κι εκείνη ησυχάζει, αφού ξέρει
πως η μοναδική απάντηση υπερβαίνει την ερώτηση.

«Εγώ θα ήθελα», σου λέει,
«να θυμάμαι τον εαυτό μου χωρίς να με ζω καν,
ή να με ζω χωρίς σχεδόν να με θυμάμαι,
να νιώθω ακόμα μια φορά το άγγιγμα των πραγμάτων
χωρίς να μπορώ να συλλογιέμαι ύστερα κάποια σκιά
από το άγγιγμα της σκιάς των πραγμάτων,
να με ζω στο μέγεθος ενός πόνου
που γεννιέται απ’ το παρόν το πιο ηδονικό
και όχι στην επισφαλή ειρήνη και σχεδόν μεταθανάτια
των κουραστικών τελετών, των δουλικών θέσεων».

Σου λέει αυτά τα λόγια
τα οποία η σιωπή καταβροχθίζει
σε άλλο απόγευμα πιο πολύ
κορεσμένη από τον ίδιο της τον εαυτό.

Κι εσύ, που ρώταγες,
παίρνεις το δρόμο προς κάθε απάντηση
δεν είναι παραπάνω από ένα όριο ακόμα που σε χωρίζει
από μια νέα ερώτηση.

*Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης στα ελληνικά, σε μετάφραση και επιμέλεια Άτης Σολέρτη, εκδ. Vakxikon.gr

Καίει το χαρτί κι απόψε
Φαίνεται φταίει η φλόγα απ’ τα χέρια μου.
Πετρωμένες τις πετάς τις ώρες.
Λέξεις μαχαίρια.
Σκέψεις καρφιά.
Όλα με στόχο το ίδιο σημείο.
Όλα να επαληθεύουν το τίποτα μου.
Την ελάχιστη τονικότητα που δίνω στη μελωδία σου.
Τέτοια που παράφωνα αγγίζω τη ζωή σου.

*Επισκεφθείτε το ιστολόγιο της Κατερίνας Καρπούζη στο http://www.mindances.blogspot.gr