These are a few snaps of the wonderful Collected Works Bookshop- it is the best poetry bookshop in Australia – support the shop.
*From the facebook page of poet Valli Poole.
Μανόλης Αναγνωστάκης, Στα ψέματα παίζαμε!
Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε!
Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας
Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε
Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.
Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη
Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα
Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;
Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στὰ ψέματα παίζαμε!
Ντέμης Κωνσταντινίδης, Διαψεύσεις
*Στο πνεύμα των ημερών
Χαμηλωμένες φάτσες
Κάθε βόλτα
Ζωές ανίδωτες
Και δε θυμούνται
Τι ήθελαν
Τι έκαναν
Αρνούνται
Σακατεμένες.
Δημήτρης Ψαλλίδας, Το απροσδόκητο
Artwork: Tadeusz Kantor
I
Απ’ την αρχή το πίστευα,
κάτι θ’ αλλάξει ριζικά.
Σαν έσκασε το έδαφος
και ψόφησαν τα ζώα
κανείς δεν ανησύχησε,
κι οι γηραιοί
μας φλόμωσαν στις ιστορίες.
Ανδρείκελα της μοίρας,
πολέμιοι της νιότης,
μικρή αρτηριοσκλήρωση
στ’ αυλάκια της ζωής,
συνιστούσαν σύνεση κι υπομονή.
Το τελευταίο σύμπτωμα όμως,
συντάραξε τους πάντες
και δεν υπήρξε πια φωνή,
να κατευνάσει
τ’ ανήσυχα πνεύματα.
Μήτε λογική υπήρξε
τις επόμενες μέρες,
σκέψη νηφάλια και καθαρή,
απόρροια αιτίας – αιτιατού,
ανάλυση να κάνει,
δεν βρήκα πουθενά.
Μια φράση ακουγόταν μόνο,
σπάζοντας σιωπή, ελπίδα,
το κουράγιο για ζωή.
«Ξεράθηκαν κι οι κάκτοι».
The unexpected
I From the very beginning I believed it,
that something will change radically.
when the soil popped
and the animals died
nobody worried,
and the elders
stunned us with stories.
Puppets of fate,
Opponents of youth,
a small arteriosclerosis
into life’s grooves,
recommending caution and patience.
But the latest symptom
shook everyone
and there was no longer a voice,
appeasing
the restless spirits.
Neither a logic was
the following days,
a thought sober and clean,
a result of reason – reproach,
an analysis to do,
I did not find anywhere.
A phrase only sounded
breaking silence, hope,
the courage for life.
“Even the cactus dried”
Νέα Ανάρτηση
Georgia Trouli, Two poems
THE STARS
You take them all one by one. You bring them down from the sky.
You shine them
With alkaline water and zygomatic hands on the sheet sleep again forgot
To sleep It’ll rest quietly
You tie them with invisible stripes Elongation in thread and time
Expired
Long ago and much looked on
You give them the impetus of a sceptre or a cane. The descent will be easier
From the outer height ⎯ Outline. You fasten them on the jewel-cum-neck
And whilst you are depicting a pendulum at the world’s right angle
Everyone will look at a vertical beam and from below one last thought
On top of your skull
The head, the moon of a green boy And all the more it’ll drip reflection and reason
There the gods’ satiety takes place in
Breath and earthly thought
Two
Oxygen
Water
And
***
BE
Be animated
By a breath
And let yourself be
Like an ostrich
Its entire length
Bending
On the ground
And
With kneaded
Nails
Dig
In the cyclothymic
Mines
Of an absolution
That will be
Rendered
In time
And
Within
You’ll
Breathe.
*Τα ποιήματα προέρχονται από τη συλλογή “ακρογωνιαία πορεία στο και”, εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, Θεσσαλονίκη 2012. Μετάφραση στην Αγγλική: Γιάννης Γκούμας.
Γιώργος Β. Μακρής, Απόσταση
Πνιγόντουσαν τα λόγια σπρώχνοντας
μια πέτρα στο στόμιο της πηγής τους
κι οι δαυλοφόροι μέσα στο προαύλιο
πρέπει να είχαν σβήσει τους δαυλούς τους
από φόβο
μήπως το φώς γίνει στο τέλος η αίτια…
Κι οι δαυλοφόροι ήτανε πάντα ανύπαρκτοί
Ούτε το προαύλιο ξέρουμε να υπάρχει.
Όμως υπήρχε φως και κάποιος φύσηξε τη φλόγα
Ίσως οι δαυλοφόροι που κοιμήθηκαν.
Είμαστε πάντα εκεί
που κρέμεται το κινητό σκοτάδι
εκεί που οι διαστάσεις πρέπει να συγχέονται
και αμφιβάλουμε αλήθεια αν είναι υπαρκτές.
Είμαστε πάντα εκεί
που ζουν οι αιώνιοι άνεμοι και οι θάλασσες οι φιλικές
ο αγώνας τους και μείς για να παρατηρούμε.
‘Έχουμε την απόλαυση του θεάματος
μιας κινητής σειράς μεταλλικών ραμφών
οπού αέναα τον άνεμο δολοφονούν
Κι αυτός πάντα προτάσσει εν’ άλλο στήθος.
Οι νυχτερινές θάλασσες φοράνε την πρωινή
Μάσκα της καλοσύνης..
Οι ημερήσιες θάλασσες φοράνε τη νυχτερινή
μάσκα της κακίας.
Και μείς στη γέφυρα του τρίτου ποταμού
που το πρωί στις όχτες του ξερνιούνται οι πνιγμένοι
δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό τους.
Ούτε και τα δικά μας πρόσωπα δεν ξέρουμε καλά
ούτε να τα μαντεύσουμε μπορούμε
όσο και αν σφίξουμε τα χέρια μας χωρίζει
τις επιφάνειες μιας ποσότητα ανέμου.
Οι δαυλοφόροι έπεσαν να κοιμηθούν γι’ αυτό το λόγο
Και μείς γυρίζουμε την πλάτη σε κάθε μια πνοή φωτός
ή και χαμογελάμε…
Και κάθε νύχτα ρίχνουμε μια πέτρα στο βυθό
και κάθε νύχτα τραγουδάμε μια κοπέλα
που πνίγηκε μέσα σ’ έναν καθρέφτη.
Κι όταν γεμίσει η θάλασσα από πέτρες
ή ο αέρας πήξει σ’ έναν ήχο
πάλι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα.
(1941)
Κώτας Σοφιανός, Προφητικό Κέντρον Διαμορφώσεως Ορθοδόξων Συνειδήσεων
… Χθες είχαμε φεγγάρι στο κανάλι μας.
Ειδοποιημένοι απο το παράνομο δίκτυο ενημερώσεως
“απροσαρμόστων”
πήραμε θέση στα περισκόπια
και αναμέναμε…
Το εντοπίσαμε περί ώρα 7, επί καμπύλης τροχιάς…
Ήταν στρογγυλό και ασημένιο…
Μετακινούμενο αργά χάθηκε πίσω απ’ τις αντένες του
“Οργανισμού Ελέγχου Συλλογικής Μνήμης”…
Οι τολμηρότεροι ανασήκωσαν το κέλυφος
και είδαν δίχως πρίσμα.
(Ωρισμένοι συνελήφθησαν και ανακρίνονται ήδη στην
Υπηρεσία Καταστολής Συναισθημάτων.
Όσοι παρέσυραν παιδιά
θα υποστούν βαρύτερες κυρώσεις…
Δημήτρης Τρωαδίτης, Σερνόμαστε στο χώμα
ασχημάτιστα
όλα αχνά
πλίνθοι και κέραμοι
εδώ κι εκεί
με ρωγμές
άρρωστες ακακίες
σκουλήκια
κύκλοι ανάκεντροι
αιωρούνται στους καιρούς
τους τοτινούς
τους μελλούμενους
πορεία
στις μορφές
τις χαραγμένες
στα μάρμαρα
των αιώνων
στις θάλασσες
της πολυκαιρίας
διαστολή
σμίκρυνση
στο απειροελάχιστο
οι γνώσεις δεκανίκια
καμωνόμαστε τους γίγαντες
μα σερνόμαστε
στο χώμα
στο χώμα
στο χώμα
……………..
Γιώργος Δάγλας, Καντάδες για έναν δαίμονα
Οι άσωτοι εραστές
των κούφιων χρόνων
πνιγμένοι στο κρασί και την αμαρτία
κρυμμένοι στα μάτια των τυφλών
τη μάταιη εξέγερση περιμένουν.
Ηττημένοι και περήφανοι
ψάχνουν για
να ξεράσουν συμβιβασμούς και συμβόλαια.
…
Αυτός ο άνθρωπος
που περπατάει σκυφτός
στην άλλη άκρη του δρόμου,
φαίνεται πως κρυώνει.
Κι όμως
δεν κοιτάζει ψηλά.
Ξέρει.
Κανείς δεν θα τραβήξει την κουρτίνα του
να τον σκεπάσει.
