Γυρίζει γυρίζει φριχτά
ο στρογγυλός ο δρόμος
γυρίζουν γυρίζουν φριχτά
στο στρογγυλό το δρόμο
χιλίων ειδών ανθρώποι
μηχανές ποικίλων μορφών
γυρίζουν γυρίζουν σιγά
οι κουτσοί οι τυφλοί και οι γέροι
το δίτροχο με το μισόνεκρο μουλάρι
το τραμ τρία που σταθμεύει εκεί κοντά
το κίτρινο τραμ ανάμνηση βελγικής εταιρίας
γυρίζει γυρίζει σιγά
η κοκότα που κάνει τροτουάρ
και ο ομοφυλόφιλος νέος
και πίσω από το νέο
απόστρατος ανθυπολοχαγός
ήρωας σε δυο νικηφόρους πολέμους
και πρώην μπράβος στη Σμύρμη μέσα
γυρίζει σιγά σιγά
το παιδί που δεν αγαπάει το σχολειό
κι ο άνεργος που από κάπου περιμένει δουλειά
πλήθος κόσμου γυρίζει συχνά
τα πρωινά στην πλατεία της Ομόνοιας
πλήθος πραγμάτων γυρίζουν σιγά
ολημερίς στην κεντρική την πλατεία
χαντάκια μικρά κάθε είδους
κουρελάκια που άλλοτε ίσως νάταν ωραία
κι η σκόνη κι αυτή γυρίζει σιγά
κι η πλάκα του φωνογράφου
σιγά γυρίζει ένα παλιό ταγκό Continue reading →
Philip Hammial (Ticket to Ride)
Since publishing his first collection Footfalls and Notes in 1976, Philip Hammial has published some twenty-seven collections of poetry. His New & Collected Poems will be out from Puncher & Wattman in April this year. Originally from Detroit, Michigan (USA), Philip migrated to Australia in 1972. He has represented Australia at eight major international poetry festivals, and has been the editor of Island Press since 1979. “Hammial has developed a formidable range of techniques for generating a complex variety of poetic forms.” (John Hawke)
Christine Townend (Walking with Elephants)
Christine Townend has had poetry published in literary journals including Meanjin, Southerly, Quadrant, Twentieth Century, and the literary supplements of newspapers and magazines. Her poetry is profoundly connected to her own love and understanding of animals and the natural world. Many of her poems were written when she was living in India and managing an animal shelter in Jaipur. Christine Townend has had two novels and five non-fiction works published, two of these having been published in India, and two translated into French. Her book Pulling the Wool resulted in a Senate Select Inquiry into Animal Welfare. “…sounds and images which make me jealous.” (David Brooks)
Jeltje Fanoy (Princes by night)
Jeltje Fanoy (jeltje) has been writing, performing and editing poetry since the 1970s. Her publications include the collections Living in Aboriginal Australia and Poetry Live in the House, the poetry and music collaborations So Be It and Dreaming in English, and the compilations CDs Poetry for Peace and Heart to Heart (Reconciliation Poetry at La Mama Poetica). She has translated, from Dutch into English, two longer works by Netherlands poet Arjen Duinker, including De Zon en de Wereld (The Sun and the World). jeltje was a convenor of poetry performances at La Mama Poetica from 2004 until 2010.
Ποίηση για μένα είναι η ικανότητα να εκφράσεις τα πιο απλά σου νιώθω με τις πιο μεγαλοπρεπείς λέξεις.
Όχι δεν πρόκειται για τάση εντυπωσιασμού, το κάθε άλλο…
Πρόκειται για την ενόραση του απτού ανάμεσα σε έναν κόσμο που φαντάζει αβυσσαλέος.
Για τη μετατροπή του χάους σε αρμονία.
Δεν προέρχεται από μια καλλιτεχνική ψυχή, αλλά από την ανθρώπινη φύση. .στην ολότητα της.
Το ιδιαίτερο της γνώρισμα;
Η κραυγαλέα της προσπάθεια να αποφύγει τον πνιγμό σε μια θάλασσα από συντρίμια.
Δεν είναι αδυναμία. Ήταν κάποτε.
Δεν είναι προσπάθεια. Είναι ανάγκη, ενστικτο, εκφρασμένο με τους πιο εκλεπτυσμένους του τρόπους.
Ντυμένο με ανθρωπιά για να θυμάται απο που ξεκίνησε.
Θέλει να ακουστεί, αλλιώς πεθαίνει.
Με αξιοπρέπεια, αλλά και παράπονο, σαν αυτό που κουβαλάνε οι περήφανες ψυχές – και είναι λίγες πια…
Όχι ποτέ δεν είπα ότι η ποίηση πρόκειται για κάτι καλό.
Μιλάω πολύ
Πολύ και δεν σ’ αφήνω να γεύεσαι
Το μπλακ φόρεστ, την πολυθρόνα,
τη ζέστη που σε ναρκώνει,
τη γυναίκα δίπλα σου
Αλλά ταυτόχρονα σε διαβάζω
και σταματάω.
Γελάς.
VIII
Όταν γελάς
Κάτι, κάτι δεν ξέρω
Γιατί γιατί μ’ αγαπάς;
Ή δεν μ’αγαπάς;
Κάτσε λίγο ακόμα
Μη φύγεις.
Να μ’ αγαπάς
Πριν φύγεις.
Λίγο ακόμα
Θα το ξεπεράσω.
Ας είναι δύσκολο.
Ή δεν είναι;
VIII
Δεν ξέρεις τίποτε από μαθηματικά
Δεν ξέρεις πόσο μετράω
Μόνο ό,τι μετράω. Και δεν ξέρεις καν
πως έγινε αυτό.
Βλέπεις ούτε εγώ τώρα μπορώ να μετρήσω
πια όπως πριν.
Όταν μιλάς δεν καταλαβαίνω τίποτα,
βλέπω διάφορες μορφές σου.
Εάν είσαι λίγο όπως ήσουν χθες ή πιο
πολύ σαν όταν σε πρωτογνώρισα. Ίσως απλά είσαι
πολλές εκδόσεις, πολλές εκφράσεις.
Μόνο που εσύ ακόμα μετράς μέρες που θα ήθελες
ατέλειωτες. Πάμε για σαλέπι.
Μια απλή εντολή
Σ’ εκτυπωτή: “PRINT HUMAN”
Τύπωσε την καρδιά ξεχωριστά
Νέο μυαλό-επεξεργαστή
Βάλε ανοιχτό λειτουργικό
Και φορτιστή… Παίξ’ το Θεός!
Έτσι και μόνο για να διαπιστώσεις
Την τραγική, εκ των πραγμάτων, ανεπάρκεια.
Έτσι και μόνο ίσως δεις το σφάλμα.
Σημείωση Ειρηναίου Μαράκη: Το ποίημα που ακολουθεί γράφτηκε πέρυσι και με αφορμή τα αντιφασιστικά συλλαλητήρια που διοργανώθηκαν στην Ελλάδα και διεθνώς με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού και του Φασισμού. Σήμερα, ένα χρόνο μετά και στις 21 Μαρτίου επαναφέρω αυτό το ποίημα για να τιμήσω και τις νέες διαδηλώσεις που οργανώνονται στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Ρατσισμού και του Φασισμού αλλά και για να τιμήσω την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Γιατί η Ποίηση και σε αυτή τη μάχη ενάντια στους απογόνους του Χίτλερ έχει να προσφέρει πάρα πολλά αλλιώς δεν θα είναι Ποίηση…
Νύχτα και καταχνιά
καυτή βροχή στο ιδρωμένο σου σώμα
τρέχεις
με κομμένη την ανάσα
να φτάσεις στην αριστερή όχθη
να ξεφύγεις
απ’ τους βασανιστές σου
κι από αναμνήσεις
που στάζουν δάκρυα, ιδρώτα και αίμα,
νύχτα και καταχνιά
καυτή βροχή στα χαλύβδινα κράνη τους
τρέχουν
με κομμένη την ανάσα
να φτάσουν στην δεξιά όχθη
για να σε προλάβουν
δεν αρκούν τετρακόσια χτυπήματα,
για να ολοκληρωθεί το έργο τους
πρέπει και να σε σκοτώσουν
με όλους τους τύπους και τους κανόνες
όρθιο
γυμνό
φοβισμένο
σε τοίχο μπροστά ματωμένο
με συνθήματα ξεθωριασμένα των κομμουνιστών
“θάνατος στον φασισμό,
ενισχύστε την προλεταριακή άμυνα”
και να γελούν
καυτή βροχή στα χαλύβδινα κράνη τους
και είναι το χαμόγελο τους
που σε τρομάζει
όχι ο θάνατος
κι εκείνη η εντολή
που ορίζει το τέλος
οπλίσατε, επί σκοπόν, πυρ!
~
Ανοίγεις τα μάτια
βρέχει ακόμα, ζεις
το σκοτάδι σβήνει, σύντομα θα ξημερώσει
δίπλα σου ένας λευκός σκύλος
και μια γυναίκα πιο λευκή απ’ αυτόν
ξανθά μαλλιά, γαλανά μάτια
πλατύ χαμόγελο
στο χέρι ένα μπράουνινγκ
Ρόζα το όνομα της
σύνδεσμος στην Αντίσταση,
θυμίζει μια παλιά σου γνωριμία
χρόνια πολλά πριν σε κάποιο καμπαρέ
κρασί, τζαζ και συμπάθεια,
εξηγεί
πως σε βρήκαν μισοπεθαμένο
για την μάχη που ακολούθησε
και για τα χαλύβδινα κράνη
που κράτησαν λάφυρο
έξω σε μια μικρή γωνιά
να τα χτυπάει αλύπητα καυτή βροχή και αέρας
το βράδυ, δίπλα στη φωτιά
γνώρισες νέους φίλους και συντρόφους
να γελάνε
να τραγουδάνε
να φλερτάρουνε
σχέδια να κάνουν για κάποιο σαμποτάζ
σε μια γερμανική φυλακή
ή σε κάποιον μαυραγορίτη
σκέφτεσαι, και τα αγάλματα πεθαίνουν
αλλά όχι κι ο άνθρωπος,
περνάει η νύχτα
ξαπλώνεις, ώρα για ύπνο, αγκαλιά με τον λευκό σκύλο
και με το χαμόγελο της στα χείλη
σ’ αγαπώ, σύντροφε.
~
Ξυπνάς
ούτε πρωί, ούτε βράδυ
δεν είσαι γυμνός
δεν είσαι νεκρός
δεν είσαι αιχμάλωτος,
τεμπέλης είσαι μόνο
ξαπλωμένος στο ημίδιπλο κρεβάτι σου
στα πόδια σου βιβλία
ένα για την αντίσταση στους ναζί
άλλο με ποιήματα του Μπρεχτ
ένα άρθρο για τον Αλέν Ρενέ
και στο χέρι σου
μια ξεθωριασμένη φωτογραφία
η Ρόζα Λούξεμπουργκ
γελάς
να γιατί ίδρωνες το βράδυ
να τι σε εμπόδιζε να κοιμηθείς,
κι όμως κοιμήθηκες,
πας να σηκωθείς
άργησες
πρέπει να πάρεις τα φάρμακα σου
θα χάσεις το νεφρό,
κάτι σε σταματάει
ένα εικόνισμα στον τοίχο;
όχι, μια αφίσα
μόνο μια αφίσα
ένα μνημείο του ΕΛΑΣ
Κρητικοί αντάρτες που στήνουν χορό
κι ένα σύνθημα “Ποτέ ξανά φασισμός”
το απόγευμα
μπροστά στον υπολογιστή
λες με βεβαιότητα
πως στον άνθρωπο αρκεί
να αγαπά, να πίνει, να τραγουδά
και ν’ αγωνίζεται
To Koskino 