Antonio Ferrada Alarcon, Δύο ποιήματα

ΠΑΙΔΙΚΑ-ΧΡΟΝΙΑ-922x613

ΟΙ ΗΛΙΚΙΕΣ TOT ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Ξημερώνει η μέρα,
σαν ένα όνειρο που μας επιστρέφει στην παιδική ηλικία, όταν η γη και το νερό
ήταν ένα παιχνίδι συναρμογής και αποσυναρμογής ανθρώπων.
Όρθιος, χωρίς να έχω να μετρήσω σκιές
ψάχνω χρόνια τώρα
το μεσογειακό χρώμα
στα σκοτεινά μάτια σου,
ενώ τα πόδια βαδίζουν αργά,
παγωμένα,
όταν η φωνή της σφίγγας μού βεβαιώνει:
ως εδώ φτάνει τ’ όνομά σου.

***

ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ

Η καρδιά είναι ένας θεός: το πάθος η περιπέτεια
η δύναμη των σκοτεινών ματιών, του αίματος
που καγχάζει το θάνατο.
Η καρδιά είναι ο Μινώταυρος

Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος.

για να σωθεί το καλοκαίρι

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος's avatarΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

image

 
ο έρωτας είναι ένα ταξίδι αδιάλειπτο/
σιωπές και άρνηση
στον φαιό  διάλογο με τα φίδια
απόρριψη ή θέωση/
και ουρανός που αντέχεται μόνο
με υφή και χρώμα/
όμως μηδενική εγγύτητα/
στο δέρμα εκτός/
εκεί όπου ανάγεται το σύνορο της αφής του/
μια αντιστροφή της συναίσθησης
με ιδεολογικό φορτίο/
για τούτο/
σε όσα αστρικά πυροφάνια
κι αν προσκλήθηκα εφέτος/
όφειλα να αρνηθώ ευγενικά/
ειδάλλως ήταν για να χάνεται/
ακόμη και αυτό το ίδιο το καλοκαίρι/
να γιατί προκύπτει μάταιο το πρόταγμα της ποίησης/
δίχως μάτια να αλητεύουν στον ήλιο οι κηφήνες/
τι μέλι να πήξει σε δανεική κυψέλη;

photo:
Félix Gonzalez Torres – Untitled – 1991

Αναρτήθηκε από το WordPress για το Android

View original post

Στρατής Παρέλης, Λάσπη…

1916449_228224374198240_7626439945304981599_n

Το αληθινό σύνορο είναι η λάσπη
Το κατεστραμμένο όνειρο είναι η λάσπη
Ο εφιάλτης που παραμονεύει είναι η λάσπη
Η αλήθεια που αλώθηκε από το οικουμενικό ψέμα, είναι η λάσπη
Ένα παιδί κλαίει πίσω απ’ τα καμένα ξερόκλαδα
Ένα ρήγμα αφήνει αγεφύρωτο τον ύπνο
Ο χρόνος είναι λάσπη, η στιγμή είναι λάσπη
Οι λέξεις μας είναι επικοινωνία κωφών που δεν μπόρεσαν τίποτα
Οι λέξεις μας είναι αξόδευτη λάσπη
Η φτιαξιά μας είναι λάσπη, ο πηλός που μας ανήκει είναι λάσπη
Είμαστε η όψη της λάσπης που βοά στις σελίδες του μέλλοντος

Κυριακή, 27 Μάρτη – Ένα ποίημα για τους πρόσφυγες

10649903_202926436740312_1498560303754290171_n

Με τους Ζήση Αϊναλή και Χρήστο Αγγελάκο (από τις αντίστοιχες σελίδες τους στο facebook)

Όταν ο Manos Karatzogiannis μου έκανε την πρόταση, μου πήρε κάτι κλάσματα του δευτερολέπτου να του πω “ναι”. Μαζέψαμε μέσα σε δυο μέρες 14 ποιητές και 24 ηθοποιούς που ενώνουν τη φωνή τους σ’ αυτή την εκδήλωση που την ονομάσαμε ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ.


Οι ποιητές που θα διαβάσουν είναι: Γιάννης Στίγκας, Θωμάς Τσαλαπάτης, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Ευτυχία Παναγιώτου, Γιάννης Αντιόχου, Γιώργος Ψάλτης, Ζήσης Αϊναλής, Δημήτρης Πέτρου, Κυριάκος Συλφιτζόγλου, Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Μαρία Κουλούρη, Αργύρης Παλούκας, Αντώνης Τσόκος, Ιβάν Αθανασόπουλος, Θωμάς Ιωάννου.


Οι ηθοποιοί: Αλεξάνδρα Αηδίνη, Δανάη Επιθυμιάδη, Μαρία Ζορμπά, Γιάννης Καρούλης, Μάνος Καρατζογιάννης, Χρύσα Καψούλη, Μαρία Κίτσου, Όλια Λαζαρίδου, Χριστίνα Μαξούρη, Κλεοπάτρα Μάρκου, Γιώργος Νανούρης, Λουκία Μιχαλοπούλου, Ιωάννα Παπά, Αγγελική Παπαθεμελή, Λένα Παπαληγούρα, Γιώργος Παπαπαύλου, Nίκος Πουρσανίδης, Γιώργος Σαββίδης, Σοφία Σεϊρλή, Μάνος Στεφανάκης, Τάκης Τζαμαργιάς, Τσιμάρας Τζανάτος, Ένκε Φεζολλάρι, Μιλτιάδης Φιορέτζης.


Ο μουσικός Απόστολος Καλτσάς θα συνοδεύει την ανάγνωση των ποιημάτων ή θα κάνει τις μουσικές γέφυρες με το μπάσο του.


Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 27 Μαρτίου (Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου), από τις 5 το απόγευμα έως το 8 το βράδυ, στην κατάληψη του Green Park, Μαυροματαίων 22, στο Πεδίον Άρεως.


Θα θέλαμε να έρθετε.

Θα θέλαμε οι φίλοι μας να είναι στο πλευρό μας εκείνη τη μέρα, όχι φυσικά για μας, αλλά για τους πρόσφυγες.

Αντί εισιτηρίου κρατάμε όλοι μια σακούλα τρόφιμα στο χέρι.

Ό,τι μαζέψουμε από είδη πρώτης ανάγκης και χρήματα θα διατεθούν στην Παμπειραϊκή Ένωση για τους Πρόσφυγες.


Η αλληλεγγύη είναι η εκδίκηση του καλού.


Προς το παρόν μια απλή κοινοποίηση θα μας έδινε μεγάλη χαρά.


[αφίσα, atwork, Κωνσταντίνος Γεωργαντάς, Konstantinos Geo]

Γεωργία Τρούλη, Τι συνέβη σήμερα ω θέλω;

getimage

Και τότε στη σοφίτα νόμιζε πως είναι
Το χερούλι της πόρτας
Μεγάλωσε επικίνδυνα και άλλαξε σχήμα
Χωρίς να πιει το κόνιο η Αλίκη.
Ο λαγός ήταν άγρυπνος
Και έπαιζε με τα μπαστούνια
Ταχυδακτυλουργικά
Στη Δίκη

———————————————————————

Ίσως αυτός ο εγκλωβισμός
Είχε στο μαξιλάρι του
Την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων
Και όλα τα χάρτινα
Σε έναν πελώριο Πύργο

Την διάβασε ξανά και ξανά
Ελευθέρωσε μια τόση δα
Ζωή εντόμου
Άρχισε τότε
Να μεταμορφώνει τον κόσμο της

*Από τη συλλογή “Ποίηση σε ένα οβάλ περιβάλλον”, εκδ. Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2015.

Έρμα Βασιλείου, Κανένα μαύρο σύγνεφο

ab45b1a6ec2721a56eae2e189021a788

Τρεις μολυβιές δυο χαρακιές και κύκλο
κλείσανε σήμερα
τα σύρματα του ηλεκτρισμού
πουλιά γινήκαν δάκτυλα
και στα μαλλιά οι τυφώνες σαν σκιάχτρο
αφορισμού
δεν είδαν τίποτε
σιμά δεν στάθηκε κανένας στα ρόδα
βρεθήκανε στη ζάλη
στο μεθύσι
θαμώνες βιαστικοί
και τρίκλιζαν στα πέταλα του φου*
η ανάσα της αυγής
τον άδειο τόπο γύριζε να δει
καν δεν ξεχώρισαν το αγιάζι
ούτε το φως που χάραζε
πρόφτασαν μόνο γκάζι
σ’ ένα βουνό σιδερικά
κι ήτανε ακόμα τόσο όμορφο
κι αυτό ακόμα της ζωής το νάζι
που δεν το πρόσεξαν ούτε αυτό

*του φωτός, Κυπρ.

**Από τη συλλογή “Ποιος θώωσε την αυγή;”.

Θεόδωρος Μπασιάκος, Δύο ποιήματα

1

ΠΟΙΗΜΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΝ

(στον Μπίλυ τον Καμπούρη)

Κάτι τρελλάρες

παλιοί εξαρχειώτες

φρηκιά και μπήτνικ

κιθαρίστες και ντράμερ

ανάρχες και τρότσκες

λοξοί γραφιάδες

καννίβαλοι των πανεπιστημίων

κ.ά. τέτοιοι μόρτες – 

εγώ αυτούς νοιώθω αυτούς λέω πατριώτες.

***


ORNITHOLOGY

Δεν μ’ ενδιαφέρει η ευτυχία.

Άμα μυρίζομαι ευτυχία το στρίβω αλά γαλλικά.

Προορισμός μας στη ζωή είν’ η ελευθερία, 

όχι η ευτυχία.

Τα κλουβιά κι οι ανέσεις τους δεν είναι για μας

τους κορυδαλλούς.

Επ’ ευκαιρία:

Φυλακές Κορυδαλλού –

Πού ακούστηκε; Αν είναι δυνατόν!

Κάτω οι φυλακές! 

(Ή ας αλλάξει όνομα η συνοικία τώρα…)
Τα καναρίνια:

Καλές φωνές… Ωραία, έντεχνα τραγουδάκια…

Εμένα όμως δεν με συγκινούν.

Κανναβούρι κι’ ευτυχία – 

άσ’ το καλύτερα.

Καλά λέει ο Μαγιακόφσκι: 

Στραγγαλίστε όλα τα καναρίνια!

*Και τα δυο ποιήματα δημοσιεπυηκαν στο Αλωνάκι της Ποίησης στο http://alonakitispoiisis.blogspot.gr

Ρω Νικολάου, Η Φρουρά του Κήπου

salvia_splendens

Το γέρικο άλογο του παραθύρου 
Επιβλέπει τα σύνορα του κήπου. 
Η λεμονιά Η φοινικιά Το κυπαρίσσι 
Ο γκιώνης 
Κραδαίνουν το σκιάχτρο 
Του παλιού ονείρου.

Στην κοιλάδα του κάστρου 
Οι μπουλντόζες μεθούν
Με το αίμα των Δέντρων.
Τα βυζαίνουν άνθη νεογνά.
Το θρήνο μεταδίδουν
Αλαφιασμένα πετούμενα
Στον ταριχευμένο
Αέρα της κοινότητας.

Οι φωνές των παιδιών στις φωλιές
Σπασμένες.
Τις μεταφυτεύουν οι τυφλοπόντικες
Στον κήπο μας.

*

Στον κήπο μας
Φωτιές σεργιανούν
Σε ανθρώπινα σχήματα.
Μαζεύουν τη σκουριά
Τη ρίχνουν στα νερά