Jorge Luis Borges : Ένα ποίημα, τρεις μεταφράσεις

Posted by Το κόσκινο on March 21, 2016

pteroen

Everness

Sólo una cosa no hay. Es el olvido.
Dios, que salva el metal, salva la escoria
y cifra en su profética memoria
las lunas que serán y las que han sido

Ya todo está. Los miles de reflejos
que entre los dos crepúsculos del día
tu rostro fue dejando en los espejos
y los que irá dejando todavía.

Y todo es una parte del diverso
cristal de esa memoria, el universo;
no tienen fin sus arduos corredores

y las puertas se cierran a tu paso;
sólo del otro lado del ocaso
verás los Arquetipos y Esplendores.

J o r g e L u i s B o r g e s

http://www.lamaquinadeltiempo.com/poemas/borges01.htm

Everness

One thing does not exist: Oblivion.
God saves the metal and the dross, his key
Ciphers in his prophetic memory
The moons to come, and moons of evenings gone.

All there:…

View original post 341 more words

Δήμητρα Καραφύλλη, Πέντε ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on March 20, 2016

ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ

Όσο πιο πολύ μελετάω
τόσο πιο πολύ ξεμακραίνω
από τη γλώσσα μου τη μητρική.
Με πνίγουν λέξεις παραπλανητικές, κοινές
με ψεύτικα στολίδια φορτωμένες
στενόκαρδες θαρρείς κι ανοιξιάτικες
σε γκρίζα πεζοδρόμια στημένες.
Ζητάω λέξεις ζωντανές, ανεπιτήδευτες
ήχους διαυγείς, γήινους, στιλπνούς
να μην απαξιώνουν την αλήθεια.
Ν’ αλλάξω θέλω την παλέτα των χρωμάτων
που σκοτεινιάζουν τη ζωή.
Να σπάσω τα φθαρμένα μου πινέλα
που ολοένα μουντζουρώνουν την ελπίδα.
Ν’ ανακαλύψω νέες κατακόκκινες μπογιές
τους στίχους να γεμίσω παπαρούνες.
Ένα καινούργιο λεξικό χρειάζομαι
με λέξεις αμετάλλαχτες, παλλόμενες, απλές
να γράψω, επιτέλους, ένα ποίημα.

***

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ

Συγκάτοικέ μου
μην πονέσεις όταν φύγω.
Ήταν προγραμματισμένο το ταξίδι.
Έτσι κι αλλιώς
η ζωή αίρει την μονιμότητα.

***

ΣΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΟΝΟ

Στον επόμενο τόνο
θα χτυπήσει οχτώ.
θα ‘σαι εδώ.
θα σε δω.
Η καρδιά μου στο άγγιγμά σου
θα σπάσει.

Σπρώχνω το χρόνο.

Στον επόμενο τόνο
θα χτυπήσει οχτώ.
Σε τοπίο θολό
κάπου εδώ
μια βόμβα, στα χέρια ενός μικρού παιδιού
θα σκάσει.

Να μπορούσα να παγώσω το χρόνο…

***

ΓΙΟΥΛ

Τα ξέχασα τα χάπια μου
και τώρα τι θα κάνω;
Θα μείνει το κεφάλι μου
χωρίς μια τρίχα πάνω.

***

ΕΓΩ

Ο γκέκας μου, συνάντησε στο δρόμο έναν γκέκα.
Προβληματίστηκε.
Πώς βρέθηκε ο καθρέφτης μας εδώ;

*Από τη συλλογή “Στο βάθος κήπος”, εκδόσεις “Αρκαδικός Κήρυκας”, Αθήνα 2011.

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Πλατεία Παύλου Μελά

Posted by Το κόσκινο on March 20, 2016

Νίκος Εγγονόπουλος, Οι αδιάφθοροι (από τη Συλλογή του Τελλόγλειου Ιδρύματος Τεχνών)

Μπεγλερίζει κεφάλια ο βαρδάρης
ο τρελός της γειτονιάς τραγουδά εμβατήρια
αμέριμνα τα παιδιά χωνεύουν στον ήλιο
κάτω από ανηφορικά βράχια
που στεφανώνουν τη θάλασσα
τεμνόμενα με το βαρύθυμο 15άρι
το ξεχασμένο ακόμη παλτό στο κεφαλόβρυσο
όπου χιλιάδες πλινθόκτιστα μνημεία
τώρα μπαζωμένο ρέμα διαβαίνει
ο πρώτος μήνας της άνοιξης
κι οι παράλυτοι περιμένουν
κι οι τυφλοί περιμένουν
κι η Μαγδαληνή περνά ιδρωμένη μ’ ένα σκισμένο τζιν
τα μαλλιά της αχτένιστα
και τσούρμο οι μαθητές ξοπίσω της παίζουν ξυλίκι.

Grant Caldwell, Reflections of a Temporary Self

Posted by Το κόσκινο on March 20, 2016

YOU ARE INVITED

to the launch of

Grant Caldwell
“Reflections of a Temporary Self”
his New & Selected Poems

published by Collective Effort/Trojan Press

at Collected Works Bookshop

1st Floor, 37 Swanston St Melbourne

on the 24th March, Thursday, 6 for 6-30

Άρης Μικρασιάτης, Τρία ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on March 20, 2016

Αδυναμία

Άκουγα φωνές να με καλούν
Έβλεπα χέρια να μου γνέφουν
Περπατούσα μα δεν πήγαινα
Έκραζα όμως σιωπή.

Εξάρχεια, 2 Δεκ. 1977

***

Θύμησες γλυκές
θύμησες πικρές
να ‘ρχεστε κάθε μέρα
πιο συχνά το λιόγερμα
να ‘ρχεστε να με πηγαίνετε
ταξίδι στο μέλλον.

Αιγάλεω, 4 Φλεβ. 1979

***

Αναποδιά

Το κενό της ζωής μου
προσπαθώ να γεμίσω
και ω! τι δυστυχία
κάθε που βρίσκω
μια καινούργια ασχολία
πιο άδειες νιώθω
τις μέρες μου να κυλούν.

Αιγάλεω, 18 Σεπτ. 1979

*Από το βιβλίο “Πλέουμε σ’ άγνωστα νερά”, Ροδοστάλι, Αθήνα 1998. Δημοσίευμα για τον Άρη Μικρασιάτη θα βρείτε εδώ: http://alfavitario.blogspot.com.au/2009_12_01_archive.html

Dimitris Troaditis, Passages

Posted by Το κόσκινο on March 19, 2016

Which triumphs
which victories
which laughter
which song

heart is shrinking
into the abyss
and I don’t know
the address

long freeways
sacrifice my breath
time passages
expand my moments
into their huge crypts

Αλέξης Αντωνόπουλος, Τέσσερα ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on March 19, 2016

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ένας παπάς αγκαλιάζει
ένα παιδί.
Και το παιδί χαμογελάει.

Αυτή
είναι η ουτοπία
της δικής μου Επανάστασης.

***

ΔΥΣΤΥΧΩΣ

Πολύ φοβάμαι πώς
ο καιρός φοβάται τους ανθρώπους
η σιωπή φοβάται τους ανθρώπους
το κτήνος φοβάται τους ανθρώπους
ο Θεός φοβάται τους ανθρώπους

Κι εγώ φοβάμαι τους ανθρώπους.
Κι εσύ φοβάσαι τους ανθρώπους.
και άνθρωποι δεν υπάρχουν.

***

ΛΙΓΗ ΤΕΧΝΗ

Κι αν ξερνάς
ξέρνα και λίγη Τέχνη μαζί.

Όπως μπορείς.

Όση σου επιτρέπει η ζώή κάθε φορά.

***

ΕΝΣΤΑΣΗ

Αλλά η δουλειά
του ποιητή
δεν είναι να γίνεται ρεζίλι

;

*Από την ποιητική συλλογή “Εδώ”, εκδόσεις Πασιφάη, Μάης 2015.

Ηλίας Τσέχος, Τρία ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on March 19, 2016

Βία μην ταξιδέψετε

Όταν πεθάνω
Να σταματήσει ο πόλεμος
Η βία των αγγέλων
Χαρίτωνες αντιβιώσεων

Τρώγοντας κορόμηλα, μετάλλια σε όλους

Αν αποκοιμηθώ
Χαμογελώντας τα μωρά
Η ποίηση, να συνεχίσει η αύρα της
Δόξα εις αναγνώστες

Η γνώση να γεννά, όχι η μάνα

Όταν πεθάνω
Γιατί να κλάψετε
Παραισθησιογόνα νανουρίσματα
Κηδεύοντας ωχρά ειρήνη

Ό,τι βία γεννά, μη γεννηθείτε ακόμα

*Από τη συλλογή “Ή σταγόνα ή ωκεανός”, β’ έκδοση, Εκδόσεις Η Συν(+)είδηση, Νάουσα 2011.

***

Η γεωργία του πένθους

Στον Κώστα Καρυωτάκη

Αθώα μου νεκροταφεία
Τα άνθη κελαηδούν
Και τα πουλιά ανθίζουν

Κηδεύοντας ερείπια
Έλκη χελιδονιών
Άλογα καθαρόαιμα

Λογαριασμούς αμάν
Δεν αφαιρείς από το όλον
Δεν προσλαμβάνεις ποιήματα

Προσθέτουν φλόγες
Στον έρωτα αγρούς χιλίους
Ένδοξοι ποιητές η γεωργία ανθεί

Μαραίνεται ο καρπός της
Αυξάνει πένθη ανοίξεων
Ζωές παίρνει και δίνει

*Από τη συλλογή “Νόμοι Αφιερώσεων”, β’ έκδοση, εκδόσεις ούτις, Αθήνα 2012.

***

Αλώσεως των ρόδων

Μια ορχιδέα ξάγρυπνη
Ερευνημένα αρωμάτιστη

Η μύγα στο σπαθί
Πολιορκία απλή

Και δόξας τα τράνταγμα
Καλάμια στην αυλή

Αλώνια ανοησίας
Αιώνια αλωνίσματα

Άχυρα να ζηλεύουν
Άλογο που μασά

Βαθιά η ποίηση μας κοροϊδά
Η κόλαση να ντύνει

Τάχα δεν ηττηθήκαμε
Στο τέλος της αγάπης

*Από τη συλλογή “Αγριόχορτο στόμα”, Εκδ. Ενδυμίων 2015.

Αλληλεγγύη – Η εκδίκηση του καλού

Posted by Το κόσκινο on March 18, 2016

Μάριος Χάκκας, Ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on March 18, 2016

 Μυρτώ των φθινοπωρινών ξενοδοχείων 
Οι κάμαρες δε βλέπουν τη βροχή. 
Μόνο κοιτάζουν σ’ άδειες ντουλάπες 
σ’ ένα λαβομάνο χωρίς σεμνοτυφία
 σ’ έναν καθρέφτη που μετράει ρυτίδες
 χωρίς πρόσωπο ένα πόδι γυμνό
 σκοπεύει τα κλειστά παράθυρα 
κι είναι βγαλμένα πάνω στο σεντόνι
 ζαρτιέρες μάτια και στηθόδεσμος

 VII

 Γεννηθήκαμε ένα μεσημέρι του φθινοπώρου 
για να γνωρίσουμε το σώμα μας
 το πρόσωπο τα χέρια και το αίμα. 
Όμως και πεθάναμε μια νύχτα 
Γιατί ήταν φριχτό φριχτό φριχτό 
Να δεις την όψη του θανάτου. 
Αυτά όλα ήταν ανώφελα πια
 δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν
 δεν άγγιζαν και δε μιλούσαν.

 *Από την ενότητα «Μυρτώ στη φθινοπωρινή λιακάδα»).

***

ΙΙ

 Όπου και να ‘ναι το τηλέφωνο θα μας συνδέσει με τη 
Φωνή των θαλασσών και τον αντίλαλο των σπηλαίων. Όπου 
να ‘ναι θα γευθούμε την αρμύρα του πόντου, την ορμή των
κυμάτων, θα νιώσουμε το σύγκρυο των υπογείων ρευμάτων.
 Περιμένω επαφή με το κέντρο των βυθών. Περιμένω να 
κοινωνήσω το σώμα της θάλασσας. Περιμένω να μεταλάβω
 το γαλάζιο αίμα του πελάγου. Ζητά την κυρά των θαλασ-σών,
την κυρά της αιωνιότητας να με σαβανώσει στον αφρό
των κυμάτων της, να με σύρει γλυκά στον ίσκιο των βυθών
 της και δένοντας με εκεί με μαγικά φύκια να με νανουρίσει 
τον ύπνο του δικαίου.

*Από την ενότητα «Θαλασσινά ιντερμέτζα» –  μαύρο μπικ σε χαρτί, 2016

**Από τη σελίδα του Στρατή Φάβρου στο facebook.

To Koskino

For a revolutionary poetry of our times

Jorge Luis Borges : Ένα ποίημα, τρεις μεταφράσεις

Everness

Sólo una cosa no hay. Es el olvido.
Dios, que salva el metal, salva la escoria
y cifra en su profética memoria
las lunas que serán y las que han sido

Ya todo está. Los miles de reflejos
que entre los dos crepúsculos del día
tu rostro fue dejando en los espejos
y los que irá dejando todavía.

Y todo es una parte del diverso
cristal de esa memoria, el universo;
no tienen fin sus arduos corredores

y las puertas se cierran a tu paso;
sólo del otro lado del ocaso
verás los Arquetipos y Esplendores.

J o r g e L u i s B o r g e s

Everness

One thing does not exist: Oblivion.
God saves the metal and the dross, his key
Ciphers in his prophetic memory
The moons to come, and moons of evenings gone.

All there:…

Δήμητρα Καραφύλλη, Πέντε ποιήματα

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Πλατεία Παύλου Μελά

Grant Caldwell, Reflections of a Temporary Self

Άρης Μικρασιάτης, Τρία ποιήματα

Dimitris Troaditis, Passages

Αλέξης Αντωνόπουλος, Τέσσερα ποιήματα

Ηλίας Τσέχος, Τρία ποιήματα

Αλληλεγγύη – Η εκδίκηση του καλού

Μάριος Χάκκας, Ποιήματα

Everness

Sólo una cosa no hay. Es el olvido. Dios, que salva el metal, salva la escoria y cifra en su profética memoria las lunas que serán y las que han sido

Ya todo está. Los miles de reflejos que entre los dos crepúsculos del día tu rostro fue dejando en los espejos y los que irá dejando todavía.

Y todo es una parte del diverso cristal de esa memoria, el universo; no tienen fin sus arduos corredores

y las puertas se cierran a tu paso; sólo del otro lado del ocaso verás los Arquetipos y Esplendores.

J o r g e L u i s B o r g e s

Everness

One thing does not exist: Oblivion. God saves the metal and the dross, his key Ciphers in his prophetic memory The moons to come, and moons of evenings gone.

All there:…

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Sólo una cosa no hay. Es el olvido.
Dios, que salva el metal, salva la escoria
y cifra en su profética memoria
las lunas que serán y las que han sido

Ya todo está. Los miles de reflejos
que entre los dos crepúsculos del día
tu rostro fue dejando en los espejos
y los que irá dejando todavía.

Y todo es una parte del diverso
cristal de esa memoria, el universo;
no tienen fin sus arduos corredores

y las puertas se cierran a tu paso;
sólo del otro lado del ocaso
verás los Arquetipos y Esplendores.

One thing does not exist: Oblivion.
God saves the metal and the dross, his key
Ciphers in his prophetic memory
The moons to come, and moons of evenings gone.