Ειρήνη Ιωάννου-Περδικάρη, Όνειρα κρυμμένα, Εκδόσεις vakxikon.gr

Posted by Το κόσκινο on

-e1422381363635

Πόσες φορές στεναχωριόμαστε και νοσταλγούμε όνειρα, που κάναμε, όταν ήμασταν παιδιά και δεν εκπληρώθηκαν; Πόσες φορές οι κοινωνικές συμβατικότητες μας ανάγκασαν να ξεχάσουμε τις νεανικές «τρέλες» και να μπούμε στα καλούπια της ρουτίνας και της καθημερινότητας; Πόσα όνειρα δεν τολμήσαμε να αναφέρουμε, γιατί θα ηχούσαν παράλογα σε μια κοινωνία, που δεν τολμάει να ονειρευτεί;

Τέτοια ερωτήματα γεννιούνται, διαβάζοντας την ποιητική συλλογή της Ιρίνης Ιοάνου Περδικάρη: «Όνειρα κρυμμένα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Vakxikon.gr”. Ποίηση ρεαλιστική με έντονα υπαρξιακά ερωτήματα και πινελιές κοινωνικού προβληματισμού.

Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη: Το πρώτο μέρος φέρει τον τίτλο: «Στα παιδιά που περιμένουν…». Οι σκιές ζουν τη νύχτα. Τη μέρα κρύβονται μέσα στα όνειρα. Εκεί, που το «θηρίο» της πόλης δεν μπορεί να φτάσει. Η ρουτίνα σκοτώνει. «Όλα νεκρά. / Όπως πάντα / τα ίδια», γράφει η Ιρίνη Ιοάνου Περδικάρη, και προτρέπει τους ανθρώπους να μη φοβούνται το σκοτάδι και να διατηρούν την παιδική τους αθωότητα.

Το δεύτερο μέρος φέρει τον τίτλο: «Κάτι έχει τελειώσει…». Και εδώ υπάρχουν υπαρξιακές αναζητήσεις, όμως, η ποιήτρια εκφράζει και την κοινωνική της διαμαρτυρία με στίχους λιτούς και αιχμηρούς: «Σου πετάνε ένα / ξεροκόμματο ίσα / να συντηρείς / τη σάρκα σου. / Σαν σκλάβος. / Σαν πράγμα. / Σαν εργαλείο. / Και αφού / σε ξεζουμίσουν / σε πετάνε / στη χωματερή.»

Το τρίτο μέρος φέρει τον τίτλο: «Όνειρα κρυμμένα…». Εδώ, η Ιρίνη Ιοάνου Περδικάρη συνεχίζει στο υπαρξιακό μοτίβο, που συναντήσαμε στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ενώ οι κοινωνικές τις ευαισθησίες μεταφέρονται σε αλληγορικό επίπεδο, όπως, το πουλί, που δεν μπορεί να τραγουδήσει φυλακισμένο στο κλουβί, έτσι κι ο άνθρωπος, αν του περιορίσουν τις ελευθερίες, δεν μπορεί να δημιουργήσει.

Στο τέλος της ποιητικής συλλογής της Ιρίνης Ιοάνου Περδικάρη υπάρχει μια κριτική του αείμνηστου λογοτέχνη και κριτικού λογοτεχνίας Νίκου Ανώγη για παλιότερη ποιητική συλλογή της ποιήτριας, όπου μεταξύ άλλων είχε γράψει ότι το μέλλον της Ιρίνης Ιοάνου Περδικάρη: «προδιαγράφεται ευοίωνο, και επιτυχές στον πνευματικό χώρο.» Με την ποιητική συλλογή «Όνειρα κρυμμένα» η Ιρίνη Ιοάνου Περδικάρη επιβεβαιώνει το παραπάνω συμπέρασμα.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Civil Disobedience by Dave Rendle

Posted by Το κόσκινο on

reubenwoolley's avatarI am not a silent poet

Beyond voting,

And the convenience store of conscience,

We can step outside the gates,

With no room for control,

Disobey the rules,

Follow another path,

Sometimes things need to be bent,

For something else to be put in place,

In compliance we can  be left without grace,

With civil disobedience,

We can break free,

Shake of the chains of obedience,

Do not be afraid to stand apart.

View original post

Γιώργος Γκανέλης, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on
Clifford Still, 1949-A-No.1

Clifford Still, 1949-A-No.1

ΛΕΚΕΔΕΣ

Αγόρασα πλυντήριο νέας τεχνολογίας
Κι έριξα μέσα τα βρόμικα ρούχα της ψυχής:
Κάτι μεταξωτούς έρωτες
Τελειωμένους εδώ και μια δεκαετία
Πολυεστερικά φιλιά
Από δυο σκουριασμένα χείλη
Συνθετικές ανάσες
Κατασκευασμένες στα εργαστήρια
Χρωματιστά όνειρα
Που ξεθώριασαν απ’ την πολυχρησία
Πολλά μάλλινα χάδια
Για τις κρύες νύχτες του χειμώνα
Βαμβακερά χαμόγελα
Κλεισμένα για χρόνια στο ντουλάπι.

Αγόρασα απορρυπαντικό με ενεργά συστατικά
Τον ήλιο, τον αέρα και τη θάλασσα
Και μαλακτικό από λουλούδια του δάσους.
Έπλυνα όλα μαζί τα ρούχα
(Διακρίσεις θα κάνουμε τώρα;)
Σ’ ένα γρήγορο και οικονομικό πρόγραμμα
Τα στέγνωσα και τα άπλωσα στον ουρανό
Μια νύχτα γλυκιά με ξαστεριά.
Την άλλη μέρα η πόλη είχε γεμίσει λεκέδες.

Καμιά τεχνολογία δεν μπορεί να καθαρίσει
Tη σκοτεινιά της ψυχής.

***

Η ΑΡΑΧΝΗ

Συχνά με επισκέπτεται μια αράχνη
Που υφαίνει όλες μου τις πληγές.
Πλέκει πουλόβερ από λέξεις
Για να το φορώ κατάσαρκα
Τις ώρες της απογύμνωσης
Κι ένα κασκόλ με χρώματα
Για να τυλίγω τα απoθέματα σκέψης.
Μετά ανεβαίνει στα ποιήματα
Και πιάνει κουβέντα με τους στίχους
Περιποιείται τελείες, χτενίζει κόμματα
Διαγράφει ανεπιθύμητους συνειρμούς.
Τα βράδια σκαρφαλώνει στον ουρανό
Και πετροβολεί μ’ αστέρια το δωμάτιο.
Βρίσκω ένα σημείωμα στο κομοδίνο
Διαμαρτύρεται ότι την παραμελώ.

Εγώ όμως ξέρω εδώ και χρόνια
Πως πίσω απ’ το προσωπείο της
Κρύβεται ο αποκηρυγμένος μου εαυτός
Που κάποια στιγμή θα με τσιμπήσει
Με το θανατηφόρο κεντρί του
Και τότε θα είναι πια πολύ αργά
Για σκέψεις, ιδέες και ποιήματα.

*Από τη συλλογή “Εκτός εαυτού”, Εκδόσεις “Στοχαστής”, 2015.

Κλείτος Κύρου, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

ΨΙΛΗ ΚΥΡΙΟΤΗΣ

ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ συμφύρεται με αριθμούς
Με υπεξαιρέσεις φωτός
Με τροχοφόρα μέ κρότους
Με ανθρώπους που φράζουν άποπνικτικά
Τό χώρο του γραφείου

Τη νύχτα κλειδώνεται μες στο δωμάτιο
Φορεί τις λευκές στιλπνές φτερούγες
Κι άνασηκώνει μεγάλες πέτρες τ’ ουρανού

Έρευνα

Δεν ξέρει πως
τα τυχόν εύρηματα
θ’ ανήκουν στην κυριότητα του Χρόνου

***

Ο ΑΛΕΚΤΩΡ

ΕΡΧΕΣΑΙ αθόρυβα μέσα στον ύπνο με οσμές
Της άνοιξης με κλεισμένες φτερούγες λυσίκομη
Κάτω από φωτοσκιάσεις φρικιούν οι διεσταλμένες
Κόρες παραμονεύοντας κάποιους ύπατους κόσμους
Έρχεσαι με φωνή απαλή σαν την πατημασιά
Στο χαλί προφέρεις διαμάντια που αργο-
Βουλιάζουν σεέ μια λίμνη από λάδι αποτινάξεις
Αναλαμπές κάτω από φεγγαρόδεντρα πληγωμένα
Ελάφια βογκώντας περιτρέχουν το στήθος σου
Μια στιγμή ανυπαρξίας μια μετέωρη χορδή
Τανύζεται ραγίζοντας να βρει τον ουρανό

Κι ωώς πάσχιζες να λυτρωθείς λάλησε οό πετεινός
Σχίστηκε τ’ όνειρο στά δυο και τα διαμάντια
Στάχτες σκόρπισαν γύρω σαν ίσκιος χάθηκες
Σαν οπτασία μεσονυχτιού κι απόμεινες
Με την πικρή της προσδοκίας τή γεύση

*Τα δυο αυτά ποιήματα είναι από τη συλλογή “Κλειδάριθμοι” (1963). Αναδημοσιεύονται εδώ από το βιβλίο “Κλείτος Κύρου, εν όλω – ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ 1943-1997”, Εκδόσεις Άγρα, Δεκέμβρης 2006.

No hemos aprendido nada by Miquel Puertas

Posted by Το κόσκινο on

reubenwoolley's avatarI am not a silent poet

No hemos aprendido nada.
Somos conducidos como ganado al matadero.
Preparados y dispuestos a morir sin resistencia.
Caminamos mansos al despeñadero.
Como sonámbulos sin sombra
que avanzan a tientas
en una noche sin luna.
Los poetas y los locos saben
que la guerra es inevitable.
Ellos pueden intuir el acre
y denso hedor de la muerte.
El abyecto olor de nuestros huesos
pudriéndose bajo el sol sofocante de julio.
Nuestros huesos descarnados,
esparcidos en un trigal
infestado de amapolas rojas
donde se agosta la mies.
Un páramo asolado
sembrado de lápidas.
Son como heraldos de la hecatombe,
como augures que anuncian
la devastación inminente
que gritan y gritan y que nadie escucha.

Miquel Puertas, Kaunas (Lituania) 16-05-2016 ‪#‎arslonga‬
—————————————-
We haven´t learnt anything.
We are herded like cattle to the slaughter.
Ready and willing to die without resistance.
We are walking meekly to the precipice
like sleepwalkers without shadow

View original post 100 more words

Ρω Νικολάου, Ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

sunset-on-strange-planet-fantasy-wallpaper-3444
             
Κυοφορούσαν χρόνια το σημερινό πρωινό.

Σειρά από άδειες λάμπες
με παρατηρούσαν όλη νύχτα.

Ξένο σκοτάδι άλαλο καρφί
ο ορίζοντας σαρώνει
τ’ όνομά μου.

Το παράθυρο σιγοτραγουδά:

όμορφος φράχτης με τα σάπια φύλλα του
όμορφα που κελαηδούν τ’ ανέστια πουλιά.

***

Μια γυναίκα

Περπατά ανάμεσα από μηχανάκια κι αυτοκίνητα,
παραμιλώντας.

“Ν’ αγαπάς να μην τελειώνει
πολύχρωμα σκιρτήματα να δρασκελούν
τις πλάκες του κενού ο καιρός να ποτίζεται
από τα νεαρά που με διασχίζουν ρείθρα
δάκρια
στάζει
ολοένα 
ποντίκια πληθαίνουν στους αγωγούς.”

Μισή τη βρίσκει στο περβάζι 
ο φανοστάτης κάθε σούρουπο.
Μια τέτοια ώρα εγώ, παιδί της γειτονιάς,
πήγα κοντά της:
“Τι περιμένεις;
Πάρε το σπάγκο που δένει τα παιχνίδια μου
με τους καιρούς που θα ‘ρθουν.
Ξετύλιξέ το, δέσε το με ό,τι εσύ θελήσεις”.

Από άκρη σ’ άκρη στο πρόσωπό μου
το βλέμμα της περπάτησε:

“Πόσο επηρεάζουν οι υποψίες τις μέρες μου.
Άλλος κρατάει τα μαλλιά, άλλος τα όποια
ρούχα μου κι άλλος την τελευταία απόφαση
που αναιρώ με το πρωί.

Τη μοίρα μου δεν τη χωνεύω
μα ό,τι θέλει κάνω.”

Πέρασε από δίπλα μου, δεν μ’ είδε.
Επαναληπτικά τη σημειώνουν οι βιτρίνες να φεύγει.
Μια ξαφνική νεροποντή πέφτει πάνω στις σκέψεις μου.
Ένα σκίρτημα αφήνει να σπαρταρά
κρύες σταγόνες να ραντίζει
έναν ελάχιστο, μικρούλη χρόνο.

*Από το ιστολόγιο της ποιήτριας Ηλιόδενδρον, στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com

Γιώργης Παυλόπουλος, Τρία ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΚΑΙ Ο ΤΕΧΝΙΤΗΣ

Στην Ισμήνη και στον Στέλιο Τριάντη


Σαν έκλεινε το μουσείο

αργά τη νύχτα η Δηιδάμεια

κατέβαινε από το αέτωμα.

Κουρασμένη από τους τουρίστες

έκανε το ζεστό λουτρό της και μετά

ώρα πολλή μπροστά στον καθρέφτη

χτένιζε τα χρυσά μαλλιά της.

Η ομορφιά της ήταν για πάντα

σταματημένη μες στο χρόνο.

Τότε τον έβλεπε πάλι εκεί

σε κάποια σκοτεινή γωνιά να την παραμονεύει.

Ερχόταν πίσω της αθόρυβα

της άρπαζε τη μέση και το στήθος

και μαγκώνοντας τα λαγόνια της

με το ένα του πόδι

έμπηγε τη δυνατή του φτέρνα

στο πλάι του εξαίσιου μηρού της.

Καθόλου δεν την ξάφνιαζε

κάθε φορά που της ριχνόταν.

Άλλωστε το περίμενε το είχε συνηθίσει πια.

Αντιστεκόταν τάχα σπρώχνοντας

με τον αγκώνα το φιλήδονο κεφάλι του

και καθώς χανόταν όλη

μες στην αρπάγη του κορμιού του
τον ένιωθε να μεταμορφώνεται

σιγά-σιγά σε κένταυρο.

Τώρα η αλογίσια οπλή του

την πόναγε κάπου εκεί

γλυκά στο κόκαλο

και τον ονειρευότανε παραδομένη

ανάμεσα στο φόβο της και τη λαγνεία του

να τη λαξεύει ακόμη.

*Από “Τα αντικλείδια”.

***

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Φεύγει νύχτα μ’ ένα παλιό αμάξι

γέρος πια φοράει μαύρα.

Ποιος είναι και πού πηγαίνει

κανείς δεν ξέρει.

Μέσα στη σκέψη του υπάρχει το ποίημα

που ποτέ δεν θα γράψει.

Τόσο αόριστο σαν τη ζωή του.

Μέσα στο κούφιο μπαστούνι του

υπάρχει ένα φίδι χρυσό.

Καθώς θα το τυλίγει απόψε στο λαιμό της

σε κάποιο ελεεινό ξενοδοχείο

θα τον κοιτάζει στον καθρέφτη

χλωμός ο άλλος εαυτός του.

Αυτός που χρόνια φτιάχνει το ποίημα

καλπάζοντας τώρα στο πλάι του

και ανάβοντας ολοένα τ’ άλογα που έχουν μεθύσει

απ’ το σκοτάδι και τη λάσπη.


*Από “Τα αντικλείδια”.

***


ΤΑ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ


Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν

τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί

κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι

και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.

Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς

δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.

Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη

και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια

γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.

Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.

Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ

για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.

Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν

από τότε που υπάρχει ο κόσμος

είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια

για ν’ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.

Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

*Από “Τα αντικλείδια”.

Περιοδικό ΟΡΟΠΕΔΙΟ #1, Αύγουστος 2006)

A literary event on Tsiolkas and Taktsis in the Greek Community of Melbourne (Presented by Prof. Nikos Papastergiadis and Dimitris Troaditis)

Posted by Το κόσκινο on

41MVobWc1LL._SX351_BO1,204,203,200_

The Cultural Centre of the Greek Community of Melbourne and Victoria, in collaboration with the University of Melbourne, is organising a book-launch of the latest two pioneering books by the well-known academic and writer Dr John Vasilakakos. The first book is the Greek edition of a biography of the acclaimed Greek-Australian writer Christos Tsiolkas, entitled Christos Tsiolkas: The Untold Story – His life and Work (published by Odos Panos, Athens 2015). This book (which is the first in-depth systematic look at the life and work of one of Australia’s most popular and controversial storytellers) will be presented in English by Professor Nikos Papastergiadis, who is the director of the School of Culture and Communication at the University of Melbourne and an eminent scholar on multiculturalism.

Publisher’s Press Release:
From Tsiolkas’ early days as a struggling writer to his present universal acclaim, his compelling untold story is at last recorded. For the first time the writer speaks candidly and de profundis about everything: his turbulent life (his childhood, adolescence and adulthood) and subjects dear to his heart (literature and criticism, identity, the state of humanity – decadence, materialism, spirituality, ethics, racism, animal liberation, intellectuals and the media – religion and death). He also reveals secrets and valuable insights about his four controversial novels which he discusses at length – from his first provocative Loaded to his international best seller The Slap. Essential reading for Tsiolkas’ numerous fans who have always wondered: “what is the real story behind the ‘Tsiolkas phenomenon’”?

978868

The second book is entitled The Unknown Correspondence of Costas Taktsis and his relationship with Australian artistic circles (published by Odos Panos, Athens 2014) and will be presented in Greek by Neos Kosmos’ journalist, book-reviewer and poet Mr Dimitris Troaditis.

Publisher’s Press Release:
Both the life and much more so the mysterious death of Costas Taktsis continue to baffle Greek Letters. Following his best-seller authorised biography of Costas Taktsis: The Dark Side of the Moon – His Life (Electra, Athens 2009), academic and writer Dr John Vasilakakos returns with a new book-document entitled The Unknown Correspondence of Costas Taktsis and His Relationship With Australian Artistic Circles (Odos Panos, Athens 2014). Here Vasilakakos presents a number of unpublished letters of Taktsis to his Australian friend and painter Carl Plate and his wife Jocelyn (who confessed to the editor of this volume of letters that she had been secretly in love with the Greek writer) which come to light for the first time. Also the book touches upon the unknown and turbulent relationship of Taktsis with the Australian Nobel prize-winner Patrick White and his partner Manoly Lascaris. Furthermore this book includes various unpublished letters of Taktsis and his prospective foreign publishers of his famous novel The Third Wedding. It is hoped that all this new evidence now coming to light may make the “Taktsis mystery” less impenetrable.

The above book-launch will be opened by the president of the Greek Community of Melbourne and Victoria Mr Vassilis Papastergiadis and will close with an address (in English and Greek) by the writer Dr John Vasilakakos who will also sign copies of his books for the public.
This literary event will be held on Wednesday 25th May 2016 at 6.30 p.m. at the Greek Community of Melbourne and Victoria, Level 2 (Mezzanine), 168 Lonsdale Street, Melbourne. Tel.: 9662 2722, Email: penny@greekcentre.com.au
Entry is free to the public.