Janet Galbraith, Listening / Ακούγοντας

papua

Rain falls on the tin roof
I sit in the cold with a cigarett
Your voice calls as if from the green mountains
Your guitar plays
plucking notes from your homeland
though it is the heat of Manus Island that caresses your skin.
You sing my love
You sing your freedom
Your longing
A gift for me
I am alone listening
to your song
trilling against the wash of the Pacific Ocean.
Your guitar strums the triumph of a freedom yet to come
Your voice sings as a bird rising from the earth
I can do nothing but blaze in the beauty of this
In the beauty of your unlikely music.
Your song
plucked from a cage
bursts over the oceans
arriving like rain on a tin roof.

Ακούγοντας

Βροχή πέφτει στην τσίγκινη στέγη
Κάθομαι στο κρύο μ’ ένα τσιγάρο
Η φωνή σου με καλεί σαν νά ‘ρχεται απ’ τα καταπράσινα βουνά
Η κιθάρα σου παίζει
μαζεύοντας νότες από την πατρίδα σου
αν και είναι η ζέστη του νησιού Manus (1) που σου χαϊδεύει το δέρμα
Τραγουδάς την αγάπη μου
Τραγουδάς την ελευθερία σου
Τη λαχτάρα σου
Ένα δώρο για μένα
Είμαι μόνη ακούγοντας
το τραγούδι σου
Τρεμουλιάζοντας ενάντια στο ξέπλυμα του Ειρηνικού Ωκεανού.
Η κιθάρα σου γρατζουνίζει τον θρίαμβο της ελευθερίας που ακόμα να έρθει
Η φωνή σου τραγουδά σαν ένα πουλί που απογειώνεται από τη γη
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, παρά να φλέγομαι σ’ αυτή την ομορφιά
Στην ομορφιά της απίθανης μουσικής σου.
Το τραγούδι σου
βγαλμένο από ένα κλουβί
εκρήγνυται πάνω από τους ωκεανούς
φτάνοντας σαν βροχή σε μια τσίγκινη στέγη.

#Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

1.Manus Island. Nησί στη βόρεια Παπούα Νέα Γουινέα. Μέρος του νησιού χρησιμοποιείται από την Αυστραλία ως τόπος κράτησης “παράνομων” μεταναστών και προσφύγων.

*Η Janet Galbraith είναι ποιήτρια, καλλιτέχνης, συγγραφέας και ακτιβίστρια των δικαιωμάτων των προσφύγων, που ζει στην περιοχή Jaara (το ιθαγενές όνομα) της κεντρικής Βικτώριας, στην Αυστραλία. Είναι ιδρύτρια και συντονίστρια του Writing Through Fences (που ασχολείται και φέρνει στη δημοσιότητα γραπτά προσφύγων και μεταναστών που βρίσκονται υπό κράτηση σε νησιά του Ειρηνικού περιμένοντας να εκδικαστεί η αίτηση ασύλου τους από την Αυστραλία). Η ποιητική της συλλογή “re-membering”, κυκλοφόρησε από το Walleah Press το 2013. Δουλειά της έχει δημοσιευτεί σε ανθολογίες και περιοδικά ενώ η ίδια έχει παρουσιάσει ποιήματά της σε φεστιβάλ και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Στο Κόσκινο έχουμε δημοσιεύσει και στο παρελθόν ποιηματά της στα αγγλικά και στα ελληνικά.

**Το αγγλικό πρωτότυπο δημοσιεύτηκε και στο Cordite Poetry Review στο σύνδεσμο http://cordite.org.au/poetry/explode/listening/

Μιχάλης Κατσαρός: Ο «σκοτεινός συνωμότης»

vequinox's avatarManolis

Ο Μιχάλης Κατσαρός, ειρωνικός και ανατρεπτικός , αντιεξουσιαστής και παιγνιώδης , είχε οργανώσει μέσα από το έργο του τις άμυνές του για να μη γίνει κτήμα άλλων, αλλά να παραμείνει «κτήμα εσαεί» όλων εκείνων που παραμένουν «σκοτεινοί συνωμότες»

Source: Μιχάλης Κατσαρός: Ο «σκοτεινός συνωμότης»

View original post

Γεωργία Τρούλη, Αποδελτίωση

14341757_944344869021632_333225416_n

Αύριο θα χουμε τυλίξει κορμούς δέντρων
Με χαρτοσακούλες
Θα χουμε σχεδιάσει ζωή από τον καιρό εκείνο
Που άνθρωπος κανένας δεν τόλμησε
Σχήμα
Μορφή
Περιεχόμενο
Θα χουμε στραγγίξει παραίσθηση
Και οφθαλμό
Θα χουμε αφήσει υπόνοιες για δυνατότητα

Αύριο θα χουμε τυλίξει με λέξεις
Τα κλαδιά των δέντρων
Θα τις συλλαβίζουν κοτσύφια
Θα χουμε τρομάξει τους φόβους μας
Θα χουμε αφήσει αναπνοή να ρέει ανάμεσα
Ήχους θα χουμε πετάξει μέσα στις κουφάλες
Τίποτα δεν θα μας έλκει παρά μόνο
Εκείνη η ομορφιά
Η ελάχιστη
Η σιωπή
Η καταιγίδα
Ό,τι θα χει συμβεί σε χαρτόνι
Κι αυτό θα χει τυλίξει
Όλα τα δέντρα όλα τα χρόνια
Κι ας λένε κάποιοι
Πως από τη ρίζα κόβεται
Η συνήθεια
Για ανάγκη
Για καταστροφή
Για δημιουργία
——————————————————————————————————————————

*Το σχέδιο της ανάρτησης είναι της ποιήτριας.

Γιώργος Σαράτσης, Νυχτερινές Απουσίες

na

Φθινόπωρο με τον Γκαλεάνο στο Μοντεβιδέο. Θερμοκρασία στους 20οC. Μου μιλά χαμηλόφωνα για τα ένδοξα ταξίδια του Κορτές στα 1547, για φυλές ινδιάνων με περίτεχνες γλώσσες και άλκιμα σώματα. Τη μέρα που γεννήθηκες, μου λέει, ο Φρανθίσκο Πιθάρο βολόδερνε στη Λίμα. Από χοιροβοσκός, τιμημένος νεκρός στον περίβολο ενός καθεδρικού. Κάποιος άλλος πάντοτε.

Στο βάθος τα βουνά της Μακεδονίας. Νοέμβρης μήνας, λιμνοθάλασσες και εκβολές ποταμών. Ένα θαλασσοφαγωμένο ρυμουλκό, παρκαρισμένα Ι.Χ. δίπλα από συρματοπλέγματα. Οι αποστάσεις απαιτούν συγκατάβαση κι ο έρωτας χώρο να χορτάσει απ’ τα σωθικά μας. Η ύπαρξη γραπώνει αιφνίδια απ’ το πόδι και σέρνει πρόσωπα, γόνατα, παλάμες αιμόφυρτες στο χρόνο.

*Αναδημοσίευση από εδώ: http://www.thraca.gr/2016/11/23.html

Ζωή Καρέλλη, Οι ουλές

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Οι ουλές

Σαν πεινασμένα στόματα που δεν εχόρτασαν,
ανοίγουν οι επιθυμίες πληγές απάνω μας,
που μένουν ανοιχτές και δεν περνούν,
πληγές που μας πονούν.

Αν χέρι συμπονετικό δε μας τις γιάνει,
αν λόγος συμπονετικός δεν μας γλυκάνει,
λόγος παρήγορος, που ξέρει, απαλός,
τα τραύματα αφορμίζουν.
Περνάει καιρός και κλείνουν,
γιατί πρέπει να ζήσουμε.
Όμως σημάδια αφήνουνε,
ουλές, που φαίνονται άσχημες, βαθιές.
Οι αληθινές μορφές είναι τυραννισμένες.

Κι ας μη μας λένε τότε,
ας μην κατηγορούν, που είμαστε
οι παραμορφωμένοι.

Από τη συλλογή Της μοναξιάς και της έπαρσης (1951) της Ζωής Καρέλλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

View original post

Γιάννης Γιαννουλέας, Έξι ποιήματα

klepsidra


ΖΩΟΛΟΓΙΑ

Μαύρα αναλφάβητα ερπετά
εγκαταλείπουν τις τρύπες τους
έξι μέρες την εβδομάδα
— γιατί την έβδομη αναπαύονται —
Κυκλοφορούν στα στενά πεζοδρόμια
μπαίνουν και βγαίνουν στους υπόνομους
στα καταστήματα
στις δημόσιες τουαλέτες
συναλλάσσονται
παραληρούν
τρομοκρατούν
ασκούν τα εκλογικά τους δικαιώματα
καθορίζοντας
και τη δική μου ζωή.

***

Η ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ

Ονειρεύομαι το θάνατό μου.
Θα ’ναι απόγευμα,
μια μέρα του γλυκού Σεπτέμβρη,
όταν οι λιγοστοί συγγενείς
και φίλοι ασφαλώς,
θα θρηνούν
την απότομη διακοπή
μιας τεθλασμένης πορείας.
Στο μεταξύ
παλεύω με σκιές
εξαντλούμαι
παλινδρομώ
περιπλανώμαι
σε μια διαδρομή
που όλο και πιο συχνά
αναγνωρίζω τα όριά της.

***

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Δεν πρέπει
να μας βαραίνει
κανένας
σεβασμός,
καμιά
εμπιστοσύνη,
καμία
προσδοκία.
Το μέλλον,
ένα σχήμα λόγου.
Το παρελθόν,
άλλος ένας σκελετός
στο νεκροταφείο
αυτοκινήτων.
Προσοχή!
μόνο
αυτή
η
στιγμή
υπάρχει!

***

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ

Θέλω να μιλήσω
για τη δύναμη
της αισιοδοξίας.
Για τις ώριμες του μέλλοντος
ημέρες
— όταν οι ανάξιοι καιροί μας
μόνο βιαστικά θα μνημονεύονται
απ’ τους σχολαστικούς —
για λίμνες με νούφαρα
και βάτραχους-ρήτορες
για δένδρα ερωτευμένα
με ρίζες γερές.
Θέλω να μιλήσω.
Θέλω.

***

ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ

Δεν υπάρχει συνάφεια
ανάμεσα
σ’ αυτούς που συγκεντρώνουν
ένσημα σπαραγμού
και σ’ αυτούς
που δεν ξέρουν
τι σημαίνει αυτό.

***

ΠΑΤΡΙΝΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

Περασμένα μεσάνυχτα
ανυποψίαστα γέλια στην πόρτα
μεθυσμένα βήματα
σφυρίζοντας ένα σκοπό ανάλαφρο
μετά τη λαμπρή γιορτή
τελευταία αγωνία
— αν το περίπτερο διανυκτερεύει —
με βήματα αργά
πολύ αργά
ο σκύλος
δεν με χάνει
απ’ τα μάτια του,
ακίνητος
σκύλος,
έλα δω
σκυλάκι…
ωστόσο
από μακριά
ήχοι παράξενοι
— ουρλιαχτά —
στο φωτισμένο φαρμακείο μέσα
παιδιά βαμμένα κόκκινα
μιλάνε με ψιθύρους
κάποιος στρέφεται
ζητάει τσιγάρο
«Νίκος Τεμπονέρας»
μου συστήνεται.

*Από τη συλλογή “Απροσδόκητος κήπος”, Αθήνα 2005.

31 Οκτωβρίου 2016, συμπληρώθηκαν 128 χρόνια από τη γέννηση του λογοτέχνη Ναπολέοντα Λαπαθιώτη | Βαγγέλης Ψαραδάκης

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

14875087_10207966271018145_597393531_nΑρχική προσθήκη

Σήμερα, 31 Οκτωβρίου 2016, συμπληρώθηκαν 128 χρόνια από τη γέννηση του λογοτέχνη Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Δυστυχώς διάφορες άλλες υποχρεώσεις δεν μου επέτρεψαν να ολοκληρώσω κάποιο από τα νεότερα αδημοσίευτα κείμενά μου για τον ποιητή. Αυτό όμως δεν ήταν λόγος να απέχω από την επέτειο· ιδίως τώρα, που για τον λογοτέχνη γράφει ο καθένας χρησιμοποιώντας, κατά κανόνα, έτοιμη και πολύχρονη δουλειά άλλων δημοσιευμένη έντυπα ή ηλεκτρονικά…

Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα ήταν καλό να επαναφέρω στη δημοσιότητα ένα παλιότερο, σχεδόν εφ’ όλης της (μέχρι τότε) γνωστής ύλης, κείμενό μου για τον λογοτέχνη. Αν θυμάμαι καλά, δημοσιεύτηκε πρώτη φορά σε δύο μέρη σ’ ένα ηλεκτρονικό περιοδικό, την Άνοιξη και το Φθινόπωρο του 2011. Όποιος το ψάξει σήμερα δεν θα το βρει. Δεν είναι το μοναδικό κείμενό μου που έχει δημοσιευτεί ηλεκτρονικά και αποσύρθηκε στην πορεία… Λειτουργούσα πάντα με την αρχή της, εκατέρωθεν, καλής πίστης. Θεωρώ πως μέσα στα πλαίσια μιας αγαστής συνεργασίας…

View original post 8,947 more words

Tasos Livaditis

vequinox's avatarManolis

cover

ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΕΙΣ

Σαν τον ποιητή που σκίζει τα χειρόγραφά του και φεύγει για τον

Ωκεανό

σαν τη γυναίκα που αφήνει την κουρτίνα να πέσει κι ενδίδει

σαν ένα προάστιο πολύ μεγάλο για ένα ραχητικό παιδί

σαν το θολό γέλιο του παρείσαχτου σ’ ένα σπίτι που εορτάζει

σαν τους αλήτες που πετάνε μια πέτρα στον ουρανό

σαν αυτό που λέγαμε κάποτε “μια μεγάλη εποχή”

σαν τα μικρά ραφτάδικα στις συνοικίες, όπου ντύνεται κανείς

για να πεθάνει.

SIMILARITIES

Like the poet who rips his writings and goes away to

the Sea

like the woman who lets the curtain fall and gives in

like a big suburb for the rachitic child

like the spiteful laughter of the intruder in a celebratory house

like the street kids who throw a stone toward the sky

like what we once called “a great era!”

like the tailors’ workshops in the suburbs when one dresses

in order to…

View original post 14 more words