Δεν θέλω ιδέες που χωράνε στο κεφάλι.
Θέλω μονάχα μια ιδέα αλλά μεγάλη.
Τόσο που να χωρέσει το κεφάλι μου.
Που ολόκληρο να με χωρέσει.
Μια ιδέα που γεννά.
Και δεν γεννιέται.
ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ
Από τη συλλογή «ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ»
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Έξι ποιήματα
Η αναχώρηση
Θα φύγω κάποτε απ’ το νυχτερινό σταθμό
γλιστρώντας προς τη χλόη άγνωστων τόπων
καθώς το ψάρι, αδιάφορος για τον πολύχρωμο βυθό
αθόρυβα, καθώς αξιωματούχος πικραμένος θα γλιστρήσω
Όχι πως φεύγοντας θ’ αλλάξω τη ροή των βρώμικων νερών
Υστεροφημία
Είπες κάποτε αυτά τα ποιήματα θ’ αγαπηθούν πολύ
θα τοιχοκολληθούν, να τα διαβάσουν όλοι.
Μια μέρα θα υγράνουν μάτια και χείλη
θα διαβαστούν κάτω από φανοστάτες, σε βροχερές συνελεύσεις.
Τέλος, καθώς πολλούς θα τυραννήσουν, θα καούν
ή θα ταφούν σε ανήλια σπουδαστήρια – κι είπες πάλι
ίσως ο άνεμος μιας δροσερής αυγής να τα σκορπίσει
Η συμμαχία του θεού
Θε μου, τι να μισούσα απόψε περισσότερο
Την ψεύτικη θάλασσα, μικρή σαν λίμνη, ανώνυμη
το ποδοβολητό και τις φωνές μικρόψυχων παιδιών
φώτα θαμπά που φέγγαν στα κεφάλια μας,
εκείνον τέλος που με βασανίζει τόσο ανέμελα
όσο όλοι μαζί που πέρασαν ή θα ΄ρχονται,
εκείνον που λυπάμαι τόσο που γεννήθηκε
έτσι αργά σε τόπον αφιλόξενο – τα βέλη σου
γι’ αυτόν που έκαμε όλες τις επαναστάσεις και τα ποιήματα
που τον ακούω, νύχτα μέρα, και βογκάω
Ο όμορφος αφροδισιολόγος
Ο φίλος μου ο όμορφος αφροδισιολόγος
νεαρός, με ωραία χείλη και βοστρύχους ξανθούς
μου εξήγησε τρία απογεύματα γιατί αποφάσισε
μιαν ειδικότητα που στις μέρες μας έχει ξεπέσει.
«Τι να ελπίσω σ’ ένα δυο σταγόνες αίματος, έλεγε
σ’ ένα τοπίο όλο κόκαλα αποκαρδιωτικό.
Αυτά μπορώ και τα σκεπάζω – μένουν πάντοτε
θερμές εστίες μιας μόλυνσης τρομαχτικής
τ’ ασήμαντα θανατηφόρα έλκη»
Οίκτος
Εγκλωβισμένους μες στη φυλακή της άνοιξης
όλο χειρονομίες και ψιθύρους
Πώς τους λυπάμαι τους ερωτευμένους
που τριγυρίζουν συντροφιά ή μόνοι
μέσα στο στήθος τους άλλο πια δεν λάμπει
μονάχα η ψεύτικη, η αλλοιωμένη εικόνα
Μα περισσότερο λυπάμαι αυτό τον νέο
που πλέκει στίχους όλο απελπισία
γι’ αυτούς, μόνο γι’ αυτούς θέλει να ζήσει
Κι όμως λυπάμαι περισσότερο τον ήλιο
που λάμπει φρέσκος στην καρδιά της μέρας
Τετράδια μουσικής
Τα ρούχα μας είναι γαλάζια
γαλάζια τα δέντρα κι ο άνεμος
μες στα μαλλιά σου, γαλάζιοι κι εμείς
Περπατούμε ανάλαφροι κάτω απ’ τα δέντρα
τα φύλλα τραυλίζουν στα πόδια μας
όλα σχεδιάστηκαν καθώς λαχτάρησες
μες στο προαύλιο, μέσα στο ποίημα
της φυλακής
Γεωργία Τρούλη, Η περισσοδάκτυλη
Αrtwork: alessandro kokocinski
Λοιπόν κύριε ασπόνδυλε, θέλω να επενδύσω όλες μου τις καταθέσεις στην έρευνα για κάποιο ζώο. Για την ζέβρα. Ναι, ξέρω χιλιοειπωμένα όλα. ’Ομως με εξιτάρει η κορμοστασιά, η ταχύτητα, το φυσικό τους περιβάλλον, η διχρωμία τους, αυτό το δίπολο.
Το τόσο συζευκτικό, διαχωρισμένο, παλιοκαιρισμένο, το τόσο χρωματικά ανυπόφορο και μη υπαρκτό, τόσο απαραίτητο και τόσο ηλιθιωδώς συμβολικό, η ευγένεια του ίππου
Θα κάνουμε μια έρευνα για το ποιες ζώνες υπερτερούν, ποιες ρίγες. Πώς δεν μπερδεύονται και δεν ανακατεύονται τα χρώματα όταν γεννιούνται, όταν βρέχει, όταν ιδρώνουν, όταν πηδιούνται. Είναι τόσο κανονιστική η ζωή τους; Τόσο ακραία, τόσο ζυγιασμένη ή τόσο εκ διαμέτρου αντίθετες οι αποφάσεις τους; Πώς βλέπουν εαυτό σε αντανάκλαση..Είναι γκρι;
Θα προτιμούσαν μονοχρωμία; Με την οπ αρτ νιώθουν οικεία; Θεωρούν ότι εμπνέουν;
Εξαντλείται η σχάση και η σύνθεσή τους; Θυμίζουν πλακόστρωτο, σκάκι ή σύστημα λειτουργικό; Επιμένουν σε διαχωρισμό όταν κάνουν σχέσεις; Ανακατεύουν συναίσθημα;
Ναι λοιπόν, θα δώσω τα χρήματα όλα. Να μάθω πώς να σκορπάω για ένα γούστο που θα μου λύσει την ύπαρξη.
Αχ, κύριε ασπόνδυλε, μην γελάτε και μην εκνευρίζεστε. Άλλαξα γνώμη. Θα χαρίσω σε εσάς τα χρήματα. Να αγοράσετε κέλυφος ευτυχίας. Σας λείπει. Θα χαρώ πολύ, αλήθεια .Εγώ έμαθα να μεταμορφώνομαι. Η φυσική επιλογή μού επιβάλλει να γίνω η επιθυμία μου.
Θα γίνω για κάποια χρόνια τετράποδο, θα έχω δίστηλο δέρμα. Θα εφεύρω τρόπους να μαδάω, να τρίβομαι πάνω στα φυτά και να αλλάζω χρώμα. Θα ξέρω σε ποιους ποταμούς και σε ποια βροχή θα βουτάω. Θα ακυρώσω σταδιακά το μονόχρωμο της διχρωμίας . Θα ζευγαρώσω τόσες φορές με αρσενικές ζέβρες και θα γεννήσω τόσες φορές το όλο χρώμα και το μη. Στο τέλος θα πετύχω την απόχρωση, την μετάλλαξη την διαστρωμάτωση. Θα αποκτήσει ροή η εικόνα.
Θα ξαναγυρίσω άνθρωπος αφού πρώτα θα έχω δώσει στις ύαινες το τελευταίο μου γέννημα. Τυχερές ήταν. Κατάπιαν τέσσερις αποχρώσεις. Ούτε ο ήλιος δεν καταπίνει έτσι μονοκόμματα χρώμα νύχτας πριν το ξημέρωμα. Γιατί, ποιος θα τα βάλει με την φύση για να λύσει διλήμματα μιας ύπαρξης και ένα καπρίτσιο;
Θα έρθω να σας δω. Θα είστε ευτυχισμένος, ασφαλής, θα έχετε βγάλει οστά, αλλά θα παραμένετε ασπόνδυλος. Τα παιδιά σας θα παίζουν στην αυλή με λούτρινα σε σχήμα ζέβρας και χρώμα τόξου συνταγματικού.
Πληθώρα το χώμα και οι αποφάσεις.
Εκείνη την στιγμή θα ακούτε στις ειδήσεις για ένα σπάνιο είδος ζέβρας, περισσότερο συγγενικό στο άλογο. Έχει τέσσερα χρώματα τα οποία αλλάζουν με την διάθεση και ζει κυρίως στην Ευρώπη. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι ύαινες δεν είναι ποτέ στην ουσία πεινασμένες.
Θα σας χαμογελάσω. Θα φύγω με καλπασμό. Δεν θα με αναγνωρίσετε
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ.
Οι τάφοι είναι χαρούμενοι
τα όνειρα πάντα περνούν
μέσ’ απ’ τους τάφους
κι ύστερα ορμούν
τινάζονται ψηλά
ανοίγουν και σφυρίζουν
το θάνατο τότε τον ξεχνούν
δεν τον θυμούνται.
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
Από τη συλλογή «ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ» 1962
Aleppo by Cath Campbell
Sharp on her tongue, acid
the berry she’s spent, but wanting
to sup the hell out the night
and shut away the bodies,
the trashed mosaic
of bone and flesh
from a country she’ll never visit.
The pictures come too fast,
roil up her throat,
burning gullet,
backfiring vomit.
They bombed the place
and it was murder, she says
to the no-one on the next stool.
She slides loose,
head astrum with the six o clock news,
views floor through haze,
numb-toed, torso swayed. Rocking.
Bollocks! Gonna walk the road home,
she mutters, and feeds her fare
into the too-fucking-late Red Cross box.
Νο 86 (φωνές έξω από το κεφάλι)
( ανοίγω
τη βρύση,
μου θυμίζει παραδόξως να πιπιλάω το δάχτυλο
μιας μοναχής,
την κλείνω
και μια σταγόνα,
σαν παραστρατιωτική οργάνωση με λάβαρο
οργανισμού νερών,
ξεφεύγει,
πέφτει,
στο νεροχύτη,
ως το τέλειωμα μεταλλικού
χεριού
και συγκρούεται με τη λίγδα ,
το πιάτο του χθεσινού της βραδινού,
και κυλά,
τη φαντάζομαι νερωμένο σπέρμα,
στο μπρίκι
του πρωινού,
θαρρώ πως πνίγεται στο κατακάθι
του καφέ,
σώζεται όμως από τη βαθιά κούπα στη σωρό,
ένας απολιθωμένος
μαστός,
που τη στάζει
σε μια μισοδαγκωμένη της μπουκιά
και μια
χαρτοπετσέτα
μουλιασμένη,
όπου και χάνεται παντοτινά )
~
είναι,
η ακριβής μου θέση στο φαρμακολογικό σύμπαν
των
λεκέδων μου,
έχω σε πτώχευση
ακόμη και τους κόμπους μου
και το χειρότερο,
νομίζω πως με κοιτά πίσω από τη πόρτα της
κόλασης,
από το ματάκι,
μια σταγόνα του θεού
~
(alexmil)
η photo από τον Dran
Why does Greek criticism have a problem with translations of new Greek poetry?
The arrival on my desk of yet another brand new anthology shows that international interest in Greek poetry continues to develop in several languages. Translations appear now regularly in magazines, books, festivals, performances, and other fora. They take the form of anthologies, compilations, special sections, or individual selections.
This broad dissemination, which has not happened to Greek poetry since the era of the 1970s, is treated unsurprisingly in Greece (only!) with (at best) silence or (at worst) scorn. In public and in private, in print and social media, journalists and scholars express their nervousness over this multilingual circulation, invoking one and the same predictable reason: Current global interest in Greek culture, they argue, can only be explained by the ongoing economic crisis, and therefore it has an exoticizing, if not colonizing, function; once the crisis recedes, it will evaporate. Yet this argument is little more than a defensive and isolationist…
View original post 260 more words
Lawrence Ferlinghetti, Στους Νταντά Θ’ Άρεσε Μια Μέρα Σαν Κι Αυτή
Στους Νταντά θ’ άρεσε μια μέρα σαν κι αυτή
με τις ποικίλες της πολύ πραγματικές
μη πραγματικότητες
κάθε μια τους έτοιμη να γίνει
πολύ αληθινή για την τοποθεσία της
που ποτέ δεν είναι τόσο μακρινή
ώστε να ‘ναι η Βοημία
Οι Νταντά θ’ αγαπούσαν μια μέρα σαν κι αυτή
με τον ήλιο της σαν ανάλαφρο βολβό
που λάμπει τόσο διαφορετικά
για διαφορετικούς ανθρώπους
μα που ακόμα λάμπει το ίδιο
πάνω στον καθένα
και στο καθετί
σαν
ένα πουλί σ’ ένα τραπέζι έτοιμο να τραγουδήσει
ένα αεροπλάνο μέσα σ’ ένα επίχρυσο σύννεφο
ένα χέρι απ’ τη λάντζα της κουζίνας
να γνέφει σ’ ένα παράθυρο
ή ένα τηλέφωνο έτοιμο να χτυπήσει
ή ένα στόμα έτοιμο να κόψει το κάπνισμα
ή μια νέα εφημερίδα
με τη νέα ιστορία των νέων της
για μια καρκινοπαθή χορεύτρια
Ναι οι Νταντά θα πέθαιναν για μια μέρα σαν κι αυτή
με το γλυκό της καρναβάλι του δρόμου
και την τόσο αληθινή της κηδεία
που μόλις τώρα περνάει από μέσα του
με την αληθινή της νεκρή χορεύτρια
τόσο όμορφη και βουβή
στο σάβανό της
κι ο τελευταίος εραστής της χαμένος
μέσα στο όχι μοναχικό πλήθος
και της χορεύτριάς της ο αγαπημένος
έτοιμος να πει Νταντά
και ο ιερέας της που περνάει
έτοιμος να προσευχηθεί στο Νταντά
και να προσφέρει τις τόσο υπερφυσικές του
απολογίες
Ναι οι Νταντά θα ‘χαν αγαπήσει μια μέρα σαν κι αυτή
με τις όχι τόσο τυχαίες της
αναλογίες
*Από τα “Ποιήματα”, σε μετάφραση Κώστα Γιαννουλόπουλου & Φώτη Αθέρα, εκδ. Νεφέλη.
Andy Jackson, that knocking
There are only 111 copies of this book by Andy Jackson from Little Windows Press
“The weather won’t let us forget we are human size”.
Φώτο: Brendan Bonsack
Orhan Veli Kanik, Έξι ποιήματα
Ωραίες μέρες
Aυτές οι ωραίες μέρες με κατέστρεψαν.
Mια τέτοια μέρα παραιτήθηκα
από τη δουλειά μου στο «Eυαγές Ίδρυμα».
Mια τέτοια μέρα άρχισα το κάπνισμα.
Mια τέτοια μέρα ερωτεύτηκα.
Mια τέτοια μέρα ξέχασα
να φέρω αλάτι και ψωμί στο σπίτι.
Mια τέτοια μέρα επιδεινώθηκε η κατάστασή μου
κι άρχισα να γράφω στίχους.
Aυτές οι ωραίες μέρες με κατέστρεψαν.
***
Ο φίλος μου ο Σάμπρι
Ο φίλος μου ο Σάμπρι
πάντα μού πιάνει κουβέντα
τη νύχτα στον δρόμο –
πάντα είναι «τύφλα».
Μου λέει:
«Άργησα για το σπίτι»,
και πάντα κρατάει δύο φραντζόλες ψωμί
κάτω απ’ τη μασχάλη.
Δωρεάν
Ζούμε δωρεάν∙
τ’ οξυγόνο είναι δωρεάν∙ τα σύννεφα, επίσης.
Λόφοι, κοιλάδες: δωρεάν∙
βροχή και λάσπη: δωρεάν.
Το αμάξωμα του αυτοκινήτου,
η είσοδος στον κινηματογράφο,
οι βιτρίνες, όλα είναι δωρεάν∙
δυστυχώς, δεν ισχύει το ίδιο για το ψωμί και το τυρί.
Όμως, το θαλασσινό νερό είναι δωρεάν∙
η ελευθερία κοστίζει τη ζωή σου,
μα η σκλαβιά είναι δωρεάν∙
ζούμε δωρεάν,
δ ω ρ ε ά ν.
***
Γαρύφαλλο
Έχετε δίκιο.
Δέκα χιλιάδες νεκροί στη Βαρσοβία
δεν κάνουν
ένα γαρύφαλλο
με
κόκκινα χείλη.
Σεπτέμβριος, 1939
***
Κακοποιός
(Όπου ο Αδολφος Xίτλερ αποφασίζει ν’ αφιερωθεί
ολοκληρωτικά στη λογοτεχνία).
Γράφω ποιήματα εδώ και χρόνια.
Kαι τι μ’ αυτό;
Aπό σήμερα είμαι τσαντάκιας.
Oι άλλοι κλέφτες; Θα τους περιποιηθώ:
από σήμερα
θα ζουν άνεργοι στo βουνό.
Θα τους πηγαίνω ψωμί να τρώνε
κι αυτοί θα γράφουν ποιήματα.
Aς μείνει μία θέση κενή
στον κόσμο της λογοτεχνίας.
Σεπτέμβριος, 1939
***
Αντίο
O δρόμος μου είναι άσφαλτος
ο δρόμος μου είναι χώμα
ο δρόμος μου είναι ουρανός
ο δρόμος μου είναι πλατεία
και οι σκέψεις μου!
Έρωτας, βροχή,
η μηχανή του λεωφορείου,
ο θυρωρός του ξενοδοχείου…
κι εγώ μουρμουρίζω έναν στίχο
σαν να τρώω μια μπουκιά ζεστό φαΐ.
O ταχυδρόμος, ο μπάτσος κι ο αλήτης
παν κι έρχονται ακόμη.
Mόνο ο Nιχάζι,
ο βενιαμίν του Σουλεϊμάν Eφέντι,
κάθεται στο καφενείο.
Aκούει τα νέα στο ραδιόφωνο και αναρωτιέται:
«Θα ’χουμε πόλεμο;»
«Θα ψοφήσουμε απ’ την πείνα;»
Πιθανώς ήδη γνωρίζει
πως σύντομα θα φύγει για το μέτωπο.
*Από τη συλλογή “Ο δρόμος μου είναι πλατεία”, εκδόσεις Βακχικόν, 2011. Μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος.
To Koskino 