μερικές φορές
μου φαίνεται
ότι ακόμη κι αν λείπαμε όλοι
η συνέλευση θα γινόταν
από μόνη της
*Από τη συλλογή “ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΟΝΕΤΑ για την πολιτική διαχείριση της ερωτικής απελπισίας” (και είκοσι τέσσερις μηχανές για το ίδιο περίπου πράγμα), Θεσσαλονίκη 2006.
Της Χριστίνας Λιναρδάκη
Πολλές φορές μας δημιουργείται η εντύπωση ότι η ποίηση είναι ένα χαρτογραφημένο τοπίο. Περιλαμβάνει δύο σκέλη: το λυρικό και το μη λυρικό και δύο αισθητικές κατηγορίες: του ωραίου και του υψηλού – αυτό είναι όλο. Διαβάζοντας μια συλλογή μπορεί κάποιος σχετικά εύκολα να την κατατάξει σε κάποιο από τα σκέλη ή σε κάποια από τις αισθητικές κατηγορίες, ενώ υπάρχουν και συλλογές που προσπαθούν ένα μεταμοντέρνο αποτέλεσμα και περιέχουν δείγματα απ’ όλα τα παραπάνω, ενίοτε με αμφίβολο αποτέλεσμα.
Το Γκρόζνι, όμως, είναι πραγματικά διαφορετικό. Το Γκρόζνι δεν θέλησε ποτέ να ενταχθεί σε κάποια συμβατική κατηγορία ποίησης, αυτό που θέλησε εξαρχής ήταν να δώσει μια γροθιά στο στομάχι. Και τα κατάφερε μια χαρά. Τα ποιήματα συνιστούν όχι μόνο επίθεση στις βολεμένες ζωές και την αδράνεια, αλλά και ένα επαναστατικό μανιφέστο:
Μη λυπηθείτε την ειρήνη –
σπάστε την στο ξύλο,
ποδοπατήστε την,
διαπομπεύστε την,
πάρτε της τα παιδιά,
γκρεμίστε τα κρεματόριά της,
ελευθερώστε τις δούλες της.
[…]
Πυρπολήστε! Πυρπολήστε!
Το πρωινό ξύπνημα,
τα ΑΤΜ,
όλα τα σχολεία (ναι, όλα τα σχολεία)-
τα βιβλία ιστορίας,
τις ταμπέλες που γράφουν προς ομόνοια,
την εθνική συνοχή».
Οι αναγνώστες του Τεφλόν ξέρουν την ποίησή του από τα τεύχη του περιοδικού. Οι υπόλοιποι ίσως πιαστούν εξ απίνης.
Μα ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο Γιάζρα Χαλίντ; Το ιστολόγιό του δεν είναι πολύ κατατοπιστικό. Πιο διαφωτιστικό είναι το κείμενο που δημοσιεύεται στο thecricket.gr και μας απαλλάσσει από ανούσια ερωτήματα του τύπου: Είναι Τσετσένος; Είναι Μουσουλμάνος; Βασικά, όπως ομολογεί ο ίδιος στο πρώτο-πρώτο ποίημα του Γκρόζνι, είναι ο Παναγιώτης. Ο Παναγιώτης που θέλησε «να ξεπλύνει από πάνω του την ντροπή του λευκού αρσενικού», της μονάδας δηλαδή πάνω στην οποία έχει κτιστεί ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός. Αφαιρώντας την ταυτότητα με την οποία γεννήθηκε και αντικαθιστώντας τη με μια μάσκα, τον Γιάζρα Χαλίντ (Jazra Khaleed), νιώθει ελεύθερος να μιλήσει. Και αυτό που λέει, ενοχλεί: «Μα πιο πολύ, πιο πολύ, αυτό που σε πονάει/ άνθρωπε,/ ανθρωπούλη,/ ανθρωπάκι,/ είναι ότι ζυγίστηκε και βρέθηκε αχαμνή η βία σου» την ίδια στιγμή που αλλού μιλάει για τον «ιμπεριαλισμό των μικροαστών».
Ένα φτύσιμο καταπρόσωπο, αυτή είναι η ποίησή του. Η κραυγή του ανέργου, του στερημένου από ευκαιρίες, του αδικημένου, του μετανάστη:
«Δώστε μου έναν άνθρωπο να με βοηθήσει
καθώς μπαίνω και βγαίνω απ’ τα χέρια μου,
καθώς μου πέφτουν τα παντελόνια
ή πατάω τα κορδόνια της ετερότητάς μου».
Σημείο των καιρών αυτή η ποίηση; Αναπόφευκτη κατάληξη; Μένει να διαπιστωθεί. Μα μέχρι να γίνει αυτό ο Γιάζρα θα γράφει, θα διαβάζεται, θα μεταφράζεται (δεν είναι τυχαίο που περιλαμβάνεται στην αγγλική ανθολογία ελληνικής ποίησης Austerity Measures: The New Greek Poetry) και θα προσπαθεί να γίνει η τύψη για την ενοχή, η φωνή της συνείδησης, ο λόγος του δικαίου:
«Περιμένω μια επανάσταση να με εφεύρει –
ποθώ τη γλώσσα του ταξικού ανταγωνισμού,
μια γλώσσα που ‘χει γευτεί την εξέγερση.
Καμία λέξη δε θα μείνει αιχμάλωτη πίσω –
αναζητώ ένα πέρασμα».
Ο Γιάζρα δεν φοβάται να μιλήσει. Δεν φοβάται να ενοχλήσει. Δεν επιδιώκει να τον συμπαθήσουν. Είναι θυμωμένος. Επιδιώκει την επανάσταση που θα φέρει έναν καλύτερο κόσμο. Εγώ πάλι πιστεύω ότι, παρά το τρομακτικό του προσωπείο, δεν είναι παρά ένας ονειροπόλος.
*Αναδημοσίευση από το Στίγμα Λόγου στο http://stigmalogou.blogspot.com.au/2016/12/blog-post_19.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/JkQng+(στίγμαΛόγου)
[Μιλάει ο Προμηθέας]
Φιλανθρώπου δὲ παύεσθαι τρόπου!
Βλέπω -Ω, Δία, ουράνιε,
γαμήλιε, κτήσιε, οικουρέ
(διαλέγεις και απολαμβάνεις!)· βλέπω
πως βελτιώνεις συνεχώς –κεραυνοβόλα
θα έλεγα- τα εργαλεία της εξουσίας σου.
Άκου φιλανθρωπία!
Φαντάστηκες πως αν διδάξεις
το Κράτος να ελίσσεται ρητορικά
θα το απαλλάξεις από απ’ τον παραλογισμό
που τρώει τα σπλάχνα του, σαν φίδι;
Πλανάσαι πλάνη… τηλουρόν, θα έλεγε ο Αισχύλος,
αν το κεφάλι του δειχνόταν πιο σκληρό
απ’ το καβούκι μιας χελώνας – μιας χελώνας,
μετά από τόσες πληγές στην παιδεία των μαχών
και τόσες απογοητεύσεις στα πεδία των θεάτρων!
Φιλανθρωπία! Τώρα που μάζεψες
τα κατηγορήματα και τους λακέδες σου,
άκου με σαν παραλίγο θεός προς θεό.
Ξέρεις καλά πως έδωσα στον άνθρωπο
ένα σύνεργο αυτοκτονίας
πιο αποτελεσματικό από την επάρατη ηλιθιότητά του,
αν και όχι λιγότερο οδυνηρό
(εν πάση περιπτώσει δεν νομίζω
πως ο ηλίθιος ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τον τρόπο
που θα πεθάνει – καν δεν νομίζω πως μπορεί
να ξεχωρίσει τον θάνατο από τη ζωή επαρκώς).
Ο καίων καυθήσεται. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις
στην γλώσσα του διαδόχου σου. Λοιπόν,
είσαι ήδη νεκρός. Απλά
θα χρειαστεί να περιμένεις
μέχρι να μάθουν πως τους έδωσα τη φωτιά.
Προς το παρόν νομίζουν πως τους έδωσα τον τρόπο
να γράφουν στίχους που καίνε. Ωστόσο
χρειάζονται μερικούς αιώνες
για να καταντήσουν το δώρο μου φιλοσοφία
και τη φιλοσοφία στατιστικό λάθος.
Άφησε λοιπόν τα περί φιλανθρωπίας
και κοίταξε να περιποιηθείς τον κήπο σου:
θα σου εξασφαλίσει μερικούς ακόμα αιώνες.
Ακόμα και οι ηλίθιοι εκτιμούν
περισσότερο αυτό που έχασαν από αυτό
αυτό που κέρδισε η ηλιθιότητά τους.
Άκου φιλανθρωπία!
Νεκρά χρώματα άσχημου καιρού
Νοέμβριος με φτερούγες ταξιδιωτικές
— Όσες βαστάζουνε τα όσα —
Μόνο απ’ τις πτήσεις απομένει αυτό το ιδίωμα
Που πιάστηκε στην πηγή αφήνοντάς την
Που μία της αντάυγεια κρατούσε σε κλουβί
Χαμόγελο κυανό των ανοίξεων.
*Από το βιβλίο “Γάλλοι Καταραμένοι Ποιητές: Απάνθισμα, 13ος – 20ός Αιώνας”, μτφρ. Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός.
Interview by Athina Rossoglou*
George Prevedourakis (1977) is the author of three collections of poems: Στιγμιόγραφο (Planodion ed., 2011), Κλέφτικο (Panoptikon ed., 2013) and Χαρτάκια (Panoptikon ed., 2016). He has also translated poems by Hans Magnus Enzensberger, which were included in the History of Clouds and other poems collection published last spring by Panoptikon Editions.
George Prevedourakis spoke to Reading Greece* about his latest collection of poems, Χαρτάκια, ‘a series of untitled, brief fragments and meditations’ resembling ‘the ambiance and feeling of an empty room’. He comments on how the notion of time is imprinted on his work, noting that it has treated time as ‘the fleeing moment’ in his first collection, a ‘series of moments-incidents’ in his second and an ‘empty signifier’ in his third. He also talks about Kleftiko, a transcription of Howl by Allen Ginsberg, as well as his translation in Greek of Hans Magnus Enzensberger’ s poems and how he was fascinated by the latter’s ‘elegant, cosmopolitan wit, playful spirit and persevering, all-embracing social criticism’.
Asked about whether poetry can act as a political paradigm, he comments that “once we decide to communicate our writings we should do it foremost as readers-citizens and not as a bunch of uninformed, detached and uninterested, self-proclaimed priests of some obscure religion, that are in a state of privileged communication with God himself”, concluding that luckily, “our current psychological state, where despair and/or determined anger, fear, confusion and/or passive withdrawal are most probably the prevailing sentiments” is adequately represented by an abundant number of contemporary poets.
Your third collection of poems titled Χαρτάκια was recently published. Could you tell us a few things about the book?
With Χαρτάκια I wanted to produce a work that closely resembles the ambiance and feeling of an empty room. The book consists of a series of untitled, brief fragments and meditations, with the notion of time comprising the predominant axis around which these fragments revolve. I approached this material in the same way that one processes a long, yet interrupted synthesis. In other words, my aim was not to present a series of short poems that stand autonomously from one another —though some of them unintentionally do. My principal intention was to take the minimalist form to its extremities, to condense the already condensed, in a non-linear, abrupt manner, while also conveying an intact and coherent gesture to the reader. I don’t know if I have accomplished this rather ambitious goal, yet I have the impression (or perhaps the illusion) that with this small book my initial objective has been met. After all, it was the room I was interested in, not its decoration.
In his review, Antonis Psaltis wrote that “five years after capturing and recording the moment as the eternal imprint of the presence of time in ‘Στιγμιόγραφο’, the question in ‘Χαρτάκια’ seems to shift as to whether the current, inconceivable and increasing speed allows for integral moments”. How is time, in all its forms, imprinted in your work?
I suppose that time must have been a personal obsession of mine, even before I had the slightest desire for writing, let alone publishing, poetry. A somewhat commonplace obsession, I must admit, yet obsessions are to be followed and carried out meticulously, to the degree that one, literally, collapses upon them. In Στιγμιόγραφο (Planodion ed., 2011), as the title suggests, the main focus was placed upon the fleeing moment, trying to seize and depict the instantaneous within the instant, in an almost ‘photographical’ manner. In Kleftiko (Panoptikon ed. 2013), time is rather dispersed and extended, stretched out of its original proportions, engulfing a series of moments-incidents. Lastly, in Χαρτάκια, I’m treating time as an ‘empty signifier’. In reality though, it is time that treats me as such. A gesture of inadequate and futile retaliation had to take place, and, up until now, it has.
Your second collection of poems Kleftiko is a take on Allen Ginsberg’s Howl set in Greece amid the crisis. How was the title inspired? How does ‘kleftiko’ fit in the context of modern Greece?
The title was inspired instantaneously, as most things that get inspired usually do. I was looking for a three-syllable word that would directly lead the reader to ‘Ουρλιαχτό’ (the Greek translation of Howl) while also suggesting a series of other meanings, open to interpretation. For example, the title functions as a hint to the gesture of ‘μεταγραφή’ (transcription), given that I kindly yet unreservedly robbed poor old Ginsberg’s Howl (parts I+III), America and Aunt Rose framework, rhythm and form so that I could put into words my own, personal howling. In addition, Kleftiko is a part of the Greek folk music genre (indicative of the flamboyant, long-winded form and articulation of these particular poems). Kleftiko is also a traditional recipe for cooking lamb, but perhaps this is completely irrelevant.
In relative terms, Kleftiko has fitted quite comfortably within the context of modern Greece; it has been widely read, critically praised and/or refuted, while, to my surprise, it has interacted with other arts; theater, music and, lately, even film. One cannot complain.
Although I was never a devoted ‘fan’ of the great Allen Ginsberg, the idea of a meta-writing/transcription of Howl has been occupying my mind since the early 00s, when (according to some, at least) we were supposedly enjoying ‘the long summer of our content’. My points of reference, the imagery and the material which comprised the background and the basis of this book, derived rather from the sociopolitical setting of my puberty (i.e. the 90s) and not from the blurred, violent and disturbed scenery that we’ve become accustomed to calling ‘Greek crisis’. Hence, I would have written this book even if the entire issue of our current misfortunes had proven to be a major hoax, a flick played out for a short time, instead of the aggressively metastatic cancer it proved out to be.
How challenging was it for you to translate Hans Magnus Enzensberger, one of the greatest living German poets?
Η.Μ.Enzensberger once stated that he is the “saboteur’ of his depression”. Having logged countless hours in exploring and translating his poetic work over the past 6 years (a work that spans the course of more than 7 decades) I could say that translating Enzensberger has become my own, highly effective antidepressant. Furthermore, as I am sure you know from your own experience, translation is a process that teaches humility and cultivates a dual sense of respect: you have to respect the writer but also the reader. In other words, there isn’t much room for your private experimentations, the borders and the setting cannot be twisted in accordance to your personal taste and beliefs. Additionally, a certain kind of mutual trust is gradually established between the poet and the translator. As commonplace as it may sound in the face of H.M. Enzensberger I have discovered a true friend and a faithful companion.
Having been acquainted with his works since my late teens, when I was a student in Britain, I was instantly fascinated by his elegant, cosmopolitan wit, playful spirit and persevering, all-embracing social criticism. I translated few of his Lighter than Air poems back then, more as an exercise, with no real intention in publishing these translations. It was almost ten years later (with his History of Clouds collection) that I began to steadily plunge into his work. To my surprise, I realized that his poetry has never been systematically translated into Greek, besides a wonderful translation of some of his younger works that was published way back in 1978, along with some scarce poems found in literary magazines and websites. I therefore chose to provide the reader with a detailed illustration of his works and not a “best-of” type of anthology. Enzensberger is a protean poet, constantly changing angles, methods and forms. As mentioned above, I had to respect and pay dues to my ‘friendship’.
History of Clouds and other poems was hence published last spring by Panoptikon editions and it includes 109 poems from 4 different collections; History of Clouds (Die Geschichte der Wolken, 2003), Lighter than Air (Leichter Als Luft, 1999), Kiosk (Kiosk, 1995) and Music of the Future (Zukunftsmusik, 1991). A second anthology focused on his earlier works, titled The Defense of the Wolves and other poems, is currently on the making, covering the time period 1957-1980. I sincerely don’t know what will become of me once I’ll have completed this 2nd anthology. It’s hard to look for alternatives once you’ve thoroughly translated a poet of such magnitude. Let’s just hope I won’t start popping pills in order to accommodate my frustration.
Your work has been included in Futures: Poetry of the Greek Crisis, which features some of the most daring new voices in Greek poetry “that mourn the fall, damn the greed, and pound a drum for change”. Can poetry act as a political paradigm? Is it in the capacity of poetry to be ‘politically militant’?
I am very suspicious of those who pound a drum. Usually they are the first ones to conform and willingly pound the same drum for others. At the same time, one does not necessarily need to be “politically-militant” to acknowledge that we are in a state of sociopolitical (and hence, ideological) war, one should not even be considered “political” if he/she chooses to occasionally remind us of that fact. Nonetheless, highlighting and diving into the inherent contradictions and adversities of our times is one thing. Writing within the safe and predefined confinements of dominantly constructed fanfares is another. Literature walks hand in hand with history, ideology and desire, all these are known. Reading, writing and publishing poetry may very well mean that you are unconsciously or intentionally joining a foreign legion of some kind; it never presumes, however, that you are a member of an armed militia charged with the divine duty of ideological safekeeping and guidance.
Simultaneously, we are constantly ideological, drenched in the waters of our times, shaped and fashioned by the circumstances of our era. I believe that once we decide to communicate our writings (be it furious confessions, existentialist prayers or mere letters to a honeybee) we should do it foremost as readers-citizens and not as a bunch of uninformed, detached and uninterested, self-proclaimed priests of some obscure religion, that are in a state of privileged communication with God himself.
On a final note, and since you’ve mentioned this anthology, I would like to congratulate the translator and editor Theodoros Chiotis for his excellent work; some of his translations are even better than the original and I can honestly say that this applies for the samples of my work included in this volume.
Writing about the ‘generation of the crisis’ (poets maturing in the 2000s), Vassilis Lambropoulos notes that in the verses of this generation “political hopes have inspired no emancipatory visions”, while it characterizes their poetry as “the poetry of left melancholy”. How would you comment on that?
With all respect to Dr. Lambropoulos, I find the term ‘left melancholy’ rather mild and problematic in describing the harsh reality we are experiencing in the last 10-15 years. And I consider the application of this term into the modern poetic field, even more problematic. One does not have the luxury to comfortably sink into his/her melancholic sentiment while living amidst a collective (and often interpersonal) collapse. To paraphrase William Blake: “the crushed bee has no time for melancholy”. There is a sense of warmth and serenity attached to melancholia, attributes totally incompatible with our current psychological state, where despair and/or determined anger, fear, confusion and/or passive withdrawal, are most probably the prevailing sentiments. Luckily all this range of emotions is adequately represented by the abundant number of contemporary poets along with a subsequent variety of psychological maladies that overwhelmingly transcend the sphere of melancholia. And if I may add, some of them are right-wing, if not in theory, then definitely, in praxis.
Listening to their singing
Mothers and children getting ready for bed
Outlines of light behind their curtains
Drawn against this world of now
They are still hopeful their lives will be as before
We stand in our places protecting them
Our pretend weapons cold against our hot flesh
The night holding our voices still
Ready for the always possible attack
Wondering what we did wrong
To deserve the madness
Spreading across the good earth
Seemingly no words or ideas can stop
The sword and bullet and bomb.
Bio-
Not so long ago, Stephen Jarrell Williams was called by some, the Great Poet of Doom… Now, he writes at night, enthused, and waiting for the Coming Good Dawn.
α. να που γεννιέται
από το στόμα του μεταξοσκώληκα
απότοκο ερωτικής προσωδίας
τρυφερό
καλότυχο
το σώμα του ποτισμένο με έλαια μούρου
καλημέρα θα πει
και θα είναι πλέον ένυλο κι εγκόσμιο
αναφρόδιτο προς ώρας
β. ιδού το
πως εν τη ήβη του τρέχει
με άτακτα μαλλιά ποταμού
γλυκέων σιωπηρών υδάτων
όπου στο κλώσμα του σκιές
όπου χέλι βιολετί
όπου χοροί από λουλάκι κι ασήμι
έρχομαι λέει
στους μαλακούς ρόδινους μαστούς κι έρχεται
εύοσμο κι ευπροσήγορο πάντα
γ. να λοιπόν πως
η ράφτρα κόβει και ράβει
κι η singer γαζώνει την μοίρα του
να μεγαλώσει να γίνει γυναίκα
με μακριά άτακτη κόμη
μελαίνης αλογοκεφαλής
ανδρόγυνη ομορφιά
να φορεθεί στην γύμνια
να περπατήσει πάνω σε κύματα
σαγήνης και δέους
μικρή τριανταφυλλιά
να στέρξει σε κόρφους τρυφηλούς
οιηματίας
γένους ουδετέρου.
δ. κι ύστερα επικρέμαται
εκτεθειμένο σε αρέσκειες κι επιθυμίες
ένα χέρι με κρίνους-δάκτυλα περιμένει
να το βγάλει απ’ την αφάνεια
να χαϊδευτεί να κυλίσει
στα αστέρια της πλάτης και της κοιλιάς
ερωτομανές ες αεί ερωτοπλάνο
ε. και νάτο νάτο
αγκαλιάζει τα βυζιά και την μέση
φιλεί τα γόνατα
φοράει μακριά μωβ ενώτια
και γόβες αιλουροειδείς
το ροδάκινο στόμα του
απειλεί πως θα φάει
έτερον στόμα
σαρκοφάγο είναι
το λώπιον δέρας του
ζ. ο άντρας
το πιάνει στα μεγάλα του χέρια
η καμπάνα εσπερινή καλεί
έρωτες και δεινά και φωνές
και έκπαγλα τέρατα της αγάπης
το πετούν στον κήπο του χαλιού
όπου και μαύρα γυαλιστερά σαλιγκάρια
όπου και μαύρα χνουδωτά ηράνθεμα
όπου κι η λίμνη με τους αναστεναγμούς
και τις σωσμένες Φροσύνες
κάνει πως κοιμάται
μα γρηγορεί
στο έαρ εορταζόντων κραυγών
σεμνύνεται
για την σάρκα που δεν είναι αυτό
αλλά η ανθρώπινη πλευρά
κι η αντίρροπη πλεύση
(14/1/2016)
*Από τη συλλογή “Arcana Lustra Νεκροταφείο φορεμάτων”, εκδόσεις Τύρφη, 2016.
Helder Reis, Rue glissant et noire
Πικρή μου δροσιά
Στα συσπασμένα στόματα
Μην εγκαταλείπεις
Αυτά τα τρεμάμενα φώτα
Μήτε αυτήν την πυκνότητα
Όπου βλασταίνουν η δίψα
η πείνα
Ίσως μέσα στα στήθη
Ένα ρόδο
Να γρηγορεί για την επακριβή μονοτονία
Των άστρων
Ίσως ένας σκύλος
Ένας θάμνος από παράθυρα
Ίσως μια γυναίκα με μπούστο φωτεινό
Ίσως ένας θάνατος
Και η απαλή κάθοδος στο νερό
Αυτών που γνωρίζουν.
*Από το βιβλίο “Γάλλοι Καταραμένοι Ποιητές: Απάνθισμα, 13ος – 20ός Αιώνας”, μτφρ. Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός.
RVI136340 Portrait of Jules Laforgue (1860-1887) 1885 (oil on canvas) (b/w photo) by Skarbina, Franz (1849-1910)
oil on canvas
Private Collection
Roger-Viollet, Paris
German, out of copyright
Είναι το πεζοδρόμιο με τα χαμόφυτά του.
Αχρεία αρσενικά, εγκυμονούντα θηλυκά,
Ένα απαρηγόρητο όργανο κρώζοντας τα παράπονά του,
Οι άμαξες, οι εφημερίδες, η ρεκλάμα και οι κραυγές.
Και μπροστά στα καφέ όπου μαραζωμένοι άνθρωποι
Με μάτι άδειο και βουβό τα αψέντια τους χαζεύουν
Παρελαύνει το σμάρι των πορνών με χείλη μπογιατισμένα
Κοστολογώντας τα κάλλη τους των μακάβριων ουρί.
Και η Γη πάντα στις αχανείς στέπες βουλιάζει,
Πάντα, και σε χίλια χρόνια το Παρίσι δε θα είναι παρά
Μια έρημος όπου θα καταφθάνουνε άγνωστα κοπάδια.
Ωστόσο πάντα ονειρευόσαστε, αμόλυντα αστέρια
Κι εσύ θα είσαι τότε μακριά, επίγεια νησίδα,
Γυρίζοντας πάντα, πάντα βγάζοντας τον παλαιό λυγμό σου.
*Από το βιβλίο “Γάλλοι Καταραμένοι Ποιητές: Απάνθισμα, 13ος – 20ός Αιώνας”, μτφρ. Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός.
Φαντάζομαι πως κάποια στιγμή
η βροχή
που διαβρώνει ρυθμικά
το επίχρισμα των δρόμων
θα σταματήσει
και ξαφνικά
χωρίς προειδοποίηση
ο ήλιος θα τη διαδεχθεί
Για να εκπληρωθεί η επιθυμία
της πόλης των αναρριχόμενων
κισσών, για να βλαστήσει
ξανά το είδος των
ανθρώπινων ταξιδιών
που σπείραμε δειλά
τα χρόνια της βροχής
μέσα στις γλάστρες
των φτωχών διαμερισμάτων
*Από την ποιητική συλλογή “Ιερουργία της Άνοιξης”. Το ποίημα το πήραμε από το http://prismaprisma.eu
