Jennifer Mackenzie Reviews Lưu Diệu Vân

unnamed

M of December
by Lưu Diệu Vân
Vagabond Press, 2016

Reading M of December is rather like going to a spectacular exhibition at a gallery where images of all kind swirl, proclaim, collide and re-form – the viewer takes the opportunity of a brief leave to attempt to come up with a coherent response. Having gone into this gallery, and exited on a number of occasions, what I have come up with is a response to the formed fragmentation of its individual poems, travelling through discordancy via the robust vigour of forceful lines and sharp elisions.

In the first section of the collection, ‘December’, individual poems read as constructed assemblages with dazzling juxtapositions of imagery. In ‘B.C. bees’, perception is presented as molten, contested, as chthonically and chronologically unsettled:

the fire has eyes that glide through lies
beyond B.C. and cunning centuries
the sage offers secrets to the universe
seeing is a plague
the distance between heaven and death is a U turn

The artist at work then makes a selection process by constructing a verbal installation:

each century’s special promotion
written in the DNA of people making headlines
the telling bees dash for the wedlocked bedrock
like thumbtacks on a topsoil cork board
sucking out stories as big as Vesuvius’ pumice
mortality preserves in conceding hives

This sense of poem as installation, or constructed artefact, is also on display in ‘micro exhibition’, where images of the artefact and that of the natural world play off each other, reflecting both boldness and uncertainty – wonderment in the faith of what the poet has created. The poem starts out with a strong image:

a religious artefact stands imposingly, sanctimoniously reflecting
the recondite sea beneath

The imposing nature of the image could be seen to conflate into the act of perception itself:

the glass incrustation patiently collects black and white
stones of uncertainty, downplays the six senses, magnifies the
perception

This culminates in the final verse, where the act of writing itself presents ambivalently:

on top of the mountain lays a hesitating temple of ink, half
wanting to leap, half keeping hold of subsistence
Essentially, Vân works herself out of hesitation; boldly placing the natural and the constructed to achieve a momentary interlocking of effect.

In ‘imaginary holy friend’, the robust somehow distils itself into an evocation of lyric, socially sanctioned violence. Here, the gendered de-formations of ‘people playing god’ merge into a joint reflection of the abused body and nature, with the short lines being particularly effec-tive:

god frolicking people
elongated neck binding
people playing god
moon-blade foot binding
slippers stumped by lotus ponds
punctured meat of the bony flute
meshes pain
filtered cries
hair side-parted
slope of decisiveness
gossamer crease hidden in plain terrain
mountain
goiter of the soil
lake
urethra of the deep
volcano
mouth of the inflamed
smoke
lung of the unsung

a favourite blacksmith of mortal parts
to play Operation with in the bedridden darkness
The poem ‘inside an armoured chrysalis’ pursues the vision of metaphysical clash in its expressionistic and apocalyptic tableau of war:

the cloak of war rips open like a caterpillar’s final grip on innocence
seas of poppies barrage from rising towers

Its imagery is strong and confrontational, for instance: ‘stench of fresh fir’, ‘molecules of gassed up bodies’ and ‘thinning polyskies of barebones and sulking skulls’. The delicacy (and the shorter line) seen in ‘imaginary holy friend’ effectively returns in the final two lines, playing out the metamorphic import of ‘chrysalis and caterpillar’:

the rest of us frantically disperse
in search of a butterfly that can cry

The section, ‘December’, continues with an enthralling juxtaposition of imagery from nature, the world of objects, and the body, all morphing into each other in unexpected combinations. ‘coiling forest’ presents a take on the Cinderella story, of ‘tales of a princess always needing rescues / of a prince.’ Vân portrays a set in motion, in which ‘a vanishing forest [is] coiling into itself’ and ‘doors are pushing upwardly silently within the forest like wild / mushrooms.’ The poet abruptly segues from this protean vision, into savage reflection:

Cinderella never made it
that last second of the forest’s final new year’s eve
when no one can own sadness
but merely takes care of it for the next victim in line

In a similar vein, ‘melancholia of caramel afternoons’ moves from the mythical to the contemporary with spectacular elision:

nirvana
the night’s cologne caging in
missing hinges from its macho wings
on the wall of memory
Sabrina arrives through the urgent ringtone

The second section of the collection, ‘M’ is akin to work seen in Poems of Lưu Diệu Vân, Lưu Mêlan & Nhã Thuyên (Vagabond Press, 2013), extending Vân’s poetry both in theme and imagery, nailing the acerbic line. ‘to a younger poet self’ and ‘naïve writer’ respectively look back in sardonic reappraisal: of, firstly, an early love affair; and, secondly, of early flurries onto the literary circuit. In ‘to a younger poet self’, the ‘Big Heartbreak’ is framed with literary reference:

all your twenty-two self-pities
a fatal infatuation for Rumi and e.e.cummings
insomnias yet of age
jolts of maiden pain
love smog tints grays of verses
laments vicariously postaged to Neruda

Its references morph into an effectively crafted take on writing and the body:

you shatter into creation
the feminist phoenix way
riding in the dark on the biro’s horn
rendering poisoned sensations savable
chastity’s optional to tame metaphors
you jump through a needle’s eye
avoiding the thread’s pull

‘naïve writer’ also sees the collection open itself up to some narrative savagery. In Vân’s view, literary PR appears as the selling of self, where ‘the writer’s skin must be as thick as their copious flows of / topless appearance on the fictional bed’, this ‘literary reception / bed, on which not a single space is deserted’, from which the speaker is suddenly excluded, ‘forever trapped outside’.

‘M’ explores the evolving world of feminist critique, drawing on history, culture and patriarchy, putting the poet’s skills at dramatic scene-setting to good effect. ‘feminine reconciliation’ reads as a pithy riff on popular magazines and their penchant for advice columns: ;what a woman wants is shoes that go with every mood / what she needs is an attitude that can wear many hats.’ In ‘the bindi escape’, a living deity leaves ritual behind:

12 days of purifying in isolation
she wipes the red sun
belated dreams off her charcoal-rimmed eyes
the spirit vacates the body
light escaping between her remoistenable thighs
two entities lie languidly
in the corona of midnight innocence
making bolts out of peepal with burgeoning tongues

the bindi’s making a scandalous cross
towards freedom

In ‘here comes the truth’ the rituals of a traditional upbringing are laid waste by sudden flight at the end of the Vietnam War, when the refrain of ‘White Christmas’ signalled the urgency to evacuate:
she was not privy to
the monk’s staged self-immolation
White Christmas and Bing Crosby’s common key
the entire village fumbling in the red land

The poem concludes with an epiphany of arrival in the United States, where the speaker ‘got all the answers from the immaculate self-cleaning airport toilets / no P. M. of W. C. forcing a tip from her.’

‘my would be sister’ reflects on this flight, and the alternative histories it represents. Growing up as ‘an au fait young woman’, she sees her home country as a place where ‘female laborers’ [sic] take ‘routine / beatings from their husbands like cultural norms.’ However, ‘if the night-sea escape had failed’ she might be, at 15, ‘prime age for pre-arranged marriage, lying leisurely on the hammock in the coconut grove.’

Another particularly strong poem in the collection, ‘on the 7thfloor’ skillfully employs the trope of a movie shot to suggest dark emotions within a contained and eroticised space – the theatre of the room:

the ceiling fan’s blades decapitate the plump moon of the 7th floor
flashes of light contaminate the eerie air
absolute silence
spirit possessed with an obvious sixth sense
a woman
plunging a needle through each fingernail
sewing a secret lover’s name on the inside of her longing thighs
without uttering a cry

Although issues of gender predominate in the second section of the collection, it is not an exclusive preoccupation. Among poems of a different timbre and subject, ‘the cloud hunter’ is a delightful, witty response to pareidoia, as the poem transforms from observations of cultural predilections: ‘the Vietnamese see a pixy dragon / the Chinese see a bad omen’, to being a somewhat rueful celebration of poetry:

I am proud of my trade regardless
protecting the hangover of our fading faction
there are so few of us left
surviving barely on the illicitly traded puff of time
and in order to avoid detection
we now call ourselves poets

Overall, this lively and impressive collection showcases feminist humour shaping the sharp cut of the poetic line. It sees Lưu Diệu Vân extending her range, and presenting a number of compelling poems, which invite rewarding re-reading.

*Jennifer Mackenzie is the author of Borobudur (Transit Lounge, 2009), republished in Indonesia as Borobudur and Other Poems (Lontar, 2012) and has been busy promoting it at festivals and conferences in Asia. She is now working on a number of projects, including an exploration of poetry and dance, ‘Map/Feet’. Her participation in the Irrawaddy Festival was supported by a writer’s travel grant from the Australia Council for the Arts.

**Taken from Cordite Poetry Review at http://cordite.org.au/reviews/mackenzie-van/

23 Σεπτεμβρίου, Ρώμος Φιλύρας στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης

%22gc

23 Σεπτεμβρίου, Ρώμος Φιλύρας στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης (θεατράκι). Εκδήλωση-Ποιητική δράση. Είσοδος Ελεύθερη
 
Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου και ώρα 8 το βράδυ, με πρωτοβουλία των Γεωργία Τρούλη και Σταυρούλα Γάτσου, ποιητριών, καλλιτεχνών της πόλης, σε συνεργασία με την Διοίκηση του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου θα λάβει χώρα ανάγνωση ποίησης του Ρώμου Φιλύρα, διάρκειας περίπου μιας ώρας, από το δίτομο “Ποιήματα: άπαντα τα ευρεθέντα” Ρώμος Φιλύρας, εκδόσεις University studio press (2013) σε φιλολογική επιμέλεια του Χ. Καράογλου και της Αμαλίας Ξυνογαλά. 
 
Η δράση αυτή εντάσσεται, ως συνέχεια, σε μια σειρά από αντίστοιχες εκδηλώσεις σε σημεία και με φορείς της πόλης που στοχεύουν στην ευαισθητοποίηση και στον κοινωνικό διάλογο με αφορμή και μέσο την ποίηση (‘Ασμα Ασμάτων Ροτόντα με ΚΘΒΕ, ΚΡΑΥΓΗ  Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης με Θετική Φωνή (άνθρωποι+HIV)).
 
Η δράση αυτή έρχεται επίσης να υπενθυμίσει την προσπάθεια που γίνεται από τους φορείς και τους πολίτες στις δύσκολες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες των τελευταίων χρόνων να διατηρηθεί και να βελτιωθεί η μέριμνα προς τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, καθώς και να προωθηθεί η ιδέα της ενσωμάτωσης της τέχνης στις παράλληλες δράσεις ενθάρρυνσης και υποστήριξης των ψυχικά ασθενών.  
 
Η συγκεκριμένη δράση  αποτελεί έναν φόρο τιμής στον Ρώμο Φιλύρα ως ποιητή-δημιουργό μέσα από την ανάγνωση με πλαισίωση ηχητικών τοπίων  επιλεγμένων ποιημάτων από το δίτομο Ρώμος Φιλύρας (1888-1942) “Ποιήματα – Άπαντα τα ευρεθέντα” (2013), αλλά και ως ψυχιατρικό ασθενή που ποτέ, μετά τον εγκλεισμό του, δεν επανεντάχτηκε. Στη συλλογή αυτή συμπεριλαμβάνονται, και θα ακούσουμε, ποιήματα που έγραψε ο ποιητής και κατά την διαμονή του στο Δρομοκαΐτειο (εισήχθη το 1927 όπου και πέθανε), ποιήματα που συλλέχθηκαν έπειτα από έκκληση σε ανθρώπους που τον γνώριζαν καθώς ο ίδιος τα χάριζε σε τσαλακωμένα χαρτιά σε όποιον τον επισκεπτόταν.
 
Με την ποστήριξη του Παρατηρητηρίου για τα Δικαιώματα στον χώρο της Ψυχικής Υγείας, και  τεχνική υποστήριξη της βραδιάς από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος,

Επικοινωνία
Γεωργία Τρούλη, 6943 07 91 81
Σταυρούλα Γάτσου, 6944 66 66 83

Fernando Pessoa, Ο φύλακας των κοπαδιών Ι

fernando_pessoa_heteronimia-cover

Εγώ ποτέ δεν φύλαξα κοπάδια,
αλλά σαν να τα φύλαξα είναι.
Η ψυχή μου είναι ένας βοσκός,
γνωρίζει τον άνεμο και τον ήλιο
κι απ’ τα χέρι κρατώντας τις Εποχές
ακολουθεί και κοιτάζει.
Όλη ή γαλήνη της Φύσης δίχως ανθρώπους
έρχεται να καθίσει δίπλα μου.
Άλλα εγώ μένω θλιμμένος όπως ένα ηλιοβασίλεμα
στη Φαντασία μας,
όταν πέφτει παγωνιά μακριά στην κοιλάδα
και νιώθεις τη νύχτα να μπαίνει
σαν πεταλούδα από τό παράθυρο.

Αλλά η θλίψη μου είναι ηρεμία
γιατί είναι φυσική και δίκαιη
και είναι αυτό που πρέπει να νιώθει η ψυχή
σαν σκέφτεται πως υπάρχει
και τα χέρια μαζεύουν λουλούδια χωρίς καν να το βλέπει.

Σαν θόρυβος από κουδούνια
πέρα από τη στροφή του δρόμου,
οι σκέψεις μου είναι ευχαριστημένες.
Λυπάμαι μόνο που ξέρω πως είναι ευχαριστημένες,
γιατί, αν δεν το ήξερα,
αντί να είναι εύχαριστημένες και θλιμμένες,
θα ήταν ευχαριστημένες και χαρούμενες.

Να σκέφτεσαι είναι ενοχλητικό σαν να βαδίζεις στη βροχή
όταν ο άνεμος δυναμώνει και μοιάζει σαν να βρέχει περισσότερο.

Δεν έχω φιλοδοξίες μήτε επιθυμίες
να ’μαι ποιητής δεν είναι δική μου φιλοδοξία.
Είναι ο τρόπος μου να είμαι μόνος.

Κι αν κάποτε επιθυμώ,
με τη φαντασία μου, αρνάκι να ’μαι
(ή το κοπάδι ολόκληρο
σκόρπιο να τρέχει σ’ όλη την πλαγιά,
να ’μαι πολλά πράγματα ευτυχισμένα τήν ίδια στιγμή),
είναι μόνο γιατί αισθάνομαι αυτό που γράφω στο ηλιοβασίλεμα,
ή όταν ένα σύννεφο απλώνει το χέρι του πάνω από το φως
κι η σιωπή τρέχει έξω στο χορτάρι.

Όταν κάθομαι να γράψω στίχους ή,
βαδίζοντας σε δρόμους και μονοπάτια,
γράφω στίχους στο χαρτί που υπάρχει στη σκέψη μου,
νιώθω μιαν αγκλίτσα στα χέρια
και βλέπω το περίγραμμα του εαυτού μου
στην κορφή του λόφου,
να κοιτάζει το κοπάδι μου και να βλέπει τις ιδέες μου
ή να κοιτάζει τις ιδέες μου και να βλέπει το κοπάδι μου,
και να χαμογελάει αόριστα σαν κάποιος που δεν καταλαβαίνει τι λένε
και θέλει να παριστάνει πως καταλαβαίνει.

Χαιρετάω όλους όσοι θα με διαβάσουν,
βγάζοντάς τους το πλατύγυρο καπέλο μου
όταν θά με δουν στην πόρτα μου
μόλις η άμαξα φανεί στην κορφή του λόφου.
Τους χαιρετώ και τους εύχομαι ήλιο,
και βροχή, όταν η βροχή είναι αναγκαία,
και τα σπίτια τους να ’χουν
ένα παράθυρο ανοιχτό και στο πλάι
την αγαπημένη τους καρέκλα
για να κάθονται να διαβάζουν τους στίχους μου.
Και διαβάζοντάς τους να σκέφτονται
πως είμαι κάτι φυσικό —
για παράδειγμα, το αρχαίο δέντρο
που στη σκιά του παιδιά όταν ήταν
σωριάζονταν, κουρασμένα απ’ το παιχνίδι,
σκουπίζοντας τον ιδρώτα του ζεστού μετώπου τους
με το μανίκι της ριγέ ποδιάς τους.

*Από το βιβλίο “Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέϊρο”, σε μετάφραση Μαρίας Παπαδήμα, εκδόσεις Gutenberg 2014.

Γιώργος Γκανέλης, Τρία ανέκδοτα ποιήματα

sadness1

ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ

Σε λίγο θα περάσει το λεωφορείο
Ο θάνατος με δίπλωμα οδήγησης
Στην πόρτα θ’ αφήσει ένα γράμμα
Κάποια παιδιά θα το διαβάσουν
Εγώ θα τρέξω να σε συναντήσω
Θα σε βρω σε μια στάση να κλαις
Μετά θα μπούμε στο λεωφορείο
Θα καθίσουμε δίπλα στον οδηγό
Μοναδικοί επιβάτες του εμείς
Θα έχεις χρόνο να μ’ αγαπήσεις
Και περισσότερο να με μισήσεις
Θα ανοίξω όλα τα παράθυρα
Να μπούνε τα μαύρα πουλιά
Ο δρόμος για την άβυσσο μακρύς
Δυστυχώς τελειώνει κι η βενζίνη

Κι ήθελα τόσο να πεθάνουμε μαζί.

***

ΤΑ ΦΤΕΡΑ

Δεν τα πουλάω τα φτερά μου
Τα δίνω μόνο για ανακατασκευή
Έμαθα μ’ αυτά να μην αυτοκτονώ
Να πέφτω γυμνός απ’ την ταράτσα
Και να προσγειώνομαι στον κήπο
Να επισκέπτομαι τη στρατόσφαιρα
Να συναντώ μέλισσες στο φεγγάρι
Γυρνώντας από ταξίδι αναψυχής
Να τα δανείζω στα αεροπλάνα
Σε περίπτωση μηχανικής βλάβης
Ν’ ακολουθώ τις ψυχές μεσάνυχτα
Που ανηφορίζουν στον ουρανό.

Δεν τα πουλάω τα φτερά μου
Τα προσφέρω μόνο για σωτηρία
Στις πεταλούδες που ζαλίστηκαν
Κι έπεσαν στο χώμα αιμόφυρτες
Στα σακάτικα πουλιά των πόλεων
Που πηδούν απ’ τις πολυκατοικίες
Σ’ όσους σκαρφάλωσαν στον ήλιο
Άνοιξαν μετά τις ομπρέλες τους
Και λιπόθυμοι βούτηξαν στο κενό
Στα μόρια απ’ τη σκόνη του αέρα
Που έχασαν τις αισθήσεις τους
Σωματίδια σε κατακόρυφη πτώση.

Άλλωστε κανείς πια δεν αγοράζει
Δυο παλιά μεταχειρισμένα φτερά.

***

ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Γυρίζοντας στην παλιά γειτονιά
Θα σκοντάψω τυχαία σε φίλο
Σε ακέφαλο σώμα που με κοιτά
«Αν είσαι όπως σε ήξερα φύγε»
Τότε αρχίζω να τον πυροβολώ
Σκοτώνω την αθωότητά του
Μετά μπαίνω στο πατρικό σπίτι
Όλα είναι όπως τα άφησα τότε
Ο γάτος κοιμάται στον καναπέ
Δε με αναγνωρίζει καθόλου
Έχουν ασπρίσει τα γένια μου
Σκοντάφτω πάνω σε δυο βιβλία
Που δεν κατάφερα να διαβάσω
Μέσα απ’ το κάδρο ένα παιδί
Πετά στ’ αυτοκίνητα νεράντζια
Κι ο πατέρας με τις παντόφλες
Ξέχασε πια πως είχε πεθάνει
Ψάχνει το κλειδί στη γλάστρα
Μαζεύω το χώμα για ενθύμιο
Με περίμενε κι η μητέρα μου
«Αν θέλεις απόψε να κοιμηθείς
Ξάπλωσε σε αυτό το κρεβάτι
Μόλις έβαλα καθαρά σεντόνια».

Βέβαια κανείς δεν της είπε
Πως υπήρχε κάποια απόσταση
Μεταξύ κρεβατιού και ουρανού.

Γρηγόριος Σακαλής, Παζάρι

5539745183_4ded1b0502_b

Τρέξτε, τρέξτε
στο μεγάλο παζάρι
όλη η πλατεία γέμισε
εδώ πωλούνται όλα
από χρυσό μέχρι μπακίρια
από καρφίτσα μέχρι λευκή σάρκα
πωλούνται κι αγοράζονται
πένες και στιχουργοί
στοχαστές και δημιουργοί
όλοι στον κοινό παρονομαστή
το χαρτονόμισμα
αυτό το παζάρι
δεν σταματάει ποτέ
τρέξτε λοιπόν
προλάβετε
υπάρχουν ευκαιρίες πολλές
για επενδύσεις καλές
μα πριν πάτε, σκεφτείτε
πως ήδη
έχετε πουληθεί κι εσείς.

What a Little Boy should never See by Marjon Van Bruggen

reubenwoolley's avatarI am not a silent poet

The poor city bathed in blood

each drop in the name of one god or another

aftermath of a violent, destructive

and inhuman storm.

His mum, his dad, both are gone.

Are they dead? He does not know.

Home, he seizes the small statues,

once a cherished gift from them,

now they enrage him; they stand

so placid and silent on bookshelves

and table tops they seem out of place.

Decapitated heads, amputated arms

and severed legs crash in all directions

in splashes of marble, stone and porcelain.

Explosive red flares before his eyes

equalising the street scenes.

This is what he sees the rest of his life.

View original post

Γεωργία Τρούλη, Υψηλός Αιματοκρίτης

14365298_944343425688443_1147166022_n

Το στόμα του πατέρα μου μπορεί να μας καταπιεί όλους.

Έχει μυθική καταγωγή

Όταν γελά, νευριάζει ή ειρωνεύεται παίρνει πάντα το ίδιο σχήμα

Νομίζω το κληρονόμησα.
 
Το χέρι της μητέρας μου μπορεί να μας πνίξει κύτταρο κύτταρο

Έχει ευκαρυωτική καταγωγή

Όταν ακούει μουσική το δωμάτιο γίνεται υγρό και αιωρείται

Νομίζω την κληρονόμησα
 
Τα μάτια του αδερφού μου αλλά κυρίως τα αυτιά μπορούν να φτιάξουν

από σάπια υλικά- παιχνίδια. Έπειτα τα χαρίζει χωρίς περιτύλιγμα.

Νομίζω με μιμήθηκε.
 
-Όταν κάνει πολύ θόρυβο καταλαβαίνεις πως κάποιος του στέρησε χρόνο

Και αφή-
 
Το σώμα του γιου μου έχει πάντα έναν τονισμό μεγαλύτερο.

Όλα τα μέλη τα συνθέτει απότομα και με ένταση. Το κεφάλι του ένα συνεχές καρουζέλ.

Όταν με κοιτάει στα μάτια καταλαβαίνω τι θα πει μεγάλο νιώσιμο σε μικρό εμβαδό.

Νομίζω κάπως του μεταγγίστηκε

Η κόρη μου αφήνεται εύκολα σε έναν ύπνο που μοιάζει ατάραχο

Όταν μου ζητάει μελάνη, διαρκώς ξέρω πως η ροή της είναι οικεία

Νομίζω την αγαπάμε μαζί.

Ξέρω – θα κληρονομήσει μυρωδιά και σκληρότητα=
 
Όταν συναντιόμαστε όλοι μαζί στο διάδρομο ή σε κάποιο στικάκι φωτογραφιών

Ξέρουμε ο ένας για τον άλλον τα πάντα
 
Όταν τρώμε, εγώ κρύβομαι κάτω από το τραπέζι και τους δένω όλους

Με μακαρόνια. Περίτεχνα χωρίς τίποτα

να καταλάβουν. Όταν σηκώνονται διαλύεται το πλέγμα, το πατάνε, λένε ‘μάλλον κάποιος

Θα έφαγε άτσαλα’

Δεν με ενοχλεί γιατί ό,τι έχει σημασία παράγεται σαν μια διαρκής ροή σημασίας
Δεν αιχμαλωτίζεται

Έπειτα με φιλούν ένας- ένας

Φεύγουν και μου λένε περιπαικτικά

‘Ξέρουμε τι καπνό φουμάρεις‘

Κι εγώ τους απαντώ

‘Ξέρω καλά τι σόι είστε’

Φεύγουν ήρεμοι

Τους κληρονομώ κάθε μέρα

Τους στέλνω μια ευχή από τα σωθικά μου

Επιστρέφουν μετά από χρόνια

Θέλουν αίμα

Τους μεταγγίζω-

*Το σχέδιο της ανάρτησης είναι της Γεωργίας Τρούλη.

Φάνης Παπαγεωργίου, Πέντε ποιήματα

Vimark, Ghost city

Vimark, Ghost city

Ψαλίδισμα χειλιών

Η τελευταία μέρα που χτυπιόταν σαν το ψάρι
είδε τα καμπαναριά να χύνονται στον ήλιο
καθώς σέρνονταν μέσα στις αχτίδες τους

τα δοκάρια να στάζουν μέλι
ίσως πατάγανε σε πόδια μελισσών

τα χάδια πηγαινόερχονταν σαν αφετηρίες
χωρίς να ξέρουν που ανήκουν

ήταν τυλιγμένα με σφυρίγματα των ξακουστών
των ανθρώπων που μεταφέρουν ρυμουλκά
κρεμώντας τους πάνω από τα νέφη

στον προορισμό της συντριβής, της πτώσεως
με μαύρα περιλαίμια στους ναύτες

ευθεία για την οδό των αγαλμάτων

***

38 βαθμοί ακριβώς

Η γλώσσα ήταν θυροκολημμένη

με ένα ρίγος, σπαραγμοί από α-

βέβαια μπορούσες να διακρίνεις
μεταξύ των λέξεων, αυτές:
ασταμάτητα, αβυσσαλέα, αλησμόνητη,
αλλοίμονο
ασφαλώς μιλούσε για κάποια γυναίκα
κινούταν προς τον αρνητικό του πόλο
σερνόταν σε μαγνητικό πεδίο

και με τον ονειροκρίτη ανά χείρας
τον βαστούσε η Μοίρα
θα ήταν βεβαίως χαμερπής

καθώς ξεφυσούσε και φυσούσε έμοιαζε

να επιθυμεί να θηλάσει τα λουλούδια
βέβαιος ίσως πως άγγιζε την έρημο

και πως αυτή κολλούσε πάνω του σαν άμμος
του είχε γίνει πυρετός

***

Βυρσοδεψείο Νο. 12231

Η σημασία κύλησε

από κάτι λέξεις όπως
αγαπημένη, φυλάγομαι, σημαίνω

και από το κύλισμα

γεννήθηκαν άλλες όπως
πυροβληματική, γλωτός, ασφυρί

κι έτσι αυτός κι αυτή

έμαθαν να ξελασπώνουν την αγάπη τους
αμέσως πριν την φάνε

***

Δυνατότητες δύο νέων

Θα γύριζαν την υδρόγειο/

συζητούσαν την ύπαρξη ηπείρων

θα βούλιαζαν στο λευκό χυλό του φωτός/
μετρούσαν τις αποστάσεις των αστεριών

θα περιπολούσαν τον κόσμο/

γκρεμιζόταν αστέρι στο φιλί τους

θα γέμιζαν το κενό/

οι χορδές εκτόπιζαν τους ήχους

θα γινόντουσαν δίκοπο πρόσωπο/

τα ποτάμια κρεμόντουσαν πάνω από τη θάλασσα
θα ήταν μέλλον/
αν είχαν παρόν

***

Μέσος ή Μεστός

Δυο κτήρια, αν αγγίζονταν

θα τα αποκαλούσαμε μεσοτοιχία
με τον ίδιο τρόπο που ένα τυχαίο
άγγιγμα ανθρώπων θα το λέγαμε
μεσοβέζικο

και τη θάλασσα μεταξύ ηπείρων
μεσόγειο

το κατάρτι μέσα σε αυτήν
μεσιανό

και φωτισμένο ίσως,

μεσημέρι
στην μεγάλη τρύπα

από την ανατολή μέχρι τη δύση

μέσα της δεν έβλεπε

τα μάτια της ήταν μεστά μέσα στο βάδισμα τους

και τα χέρια της δεν τον οδηγούσαν στις σπηλιές

στο μέσα των δαχτύλων της

κι είχε μια μέση ξύλινο δοκάρι

για να βαστάει το μεστό της στόμα

είχε μέσο και σκοπό να την παγιδεύσει

στα μεσαία κύμματα που εξέπεμπε από το κεφάλι του
δεν ήταν δα και μεσόκοπος

το κενό μεταξύ τους ήταν κομήτης
μεσουρανούσε

*Από τη συλλογή “Η θάλασσα με τα 150 επίπεδα”, Εκδόσεις Κουκούτσι.

Tέσσερα χρόνια Εκδόσεις Straw Dogs

poster-4-xronia

Πέρασαν ήδη 4 χρόνια από τότε που οι εκδόσεις Straw Dogs ξεκίνησαν από την Λευκωσία το εκδοτικό τους ταξίδι όταν και τον Σεπτέμβρη του 2012 κυκλοφορούσαν το πρώτο τεύχος του Straw Dogs magazine. Οι εκδότες του, Γιώτα Παναγιώτου και Γιάννης Ζελιαναίος μαζί με τον γραφίστα τους Στέλιο Χέλμη, κυκλοφόρησαν μέσα σε αυτά τα χρόνια πέντε τεύχη του περιοδικού, τέσσερις ποιητικές συλλογές κι έχουν στα σκαριά άλλα τέσσερα βιβλία που θα ανακοινωθούν σύντομα.
 
Θέλοντας να το γιορτάσουμε μαζί σας φτιάξαμε ειδικά και αναλυτικά πακέτα προσφορών των περιοδικών και των βιβλίων όπου θα ισχύουν από τις 12 έως τις 30 Σεπτεμβρίου.
Στα συνημμένα θα βρείτε το σχετικό αρχείο.
 
Επίσης για το διήμερο 24 & 25 Σεπτεμβρίου οι εκδόσεις μας θα βρίσκονται στην Αθήνα και στην Βιβλιοθήκη Βολανάκη (Στουρνάρη 11, Πλατεία Εξαρχείων) με δικό τους πάγκο, στα πλαίσια της «Κινητής Βιβλιοθήκης» που διοργανώνει η Bibliotheque και το Clipart radio.
 
Σημείωση: Όποιος δεν επιθυμεί να λαμβάνει ενημερωτικά email των εκδόσεών μας μπορεί να στείλει κενό απαντητικό μήνυμα και θα τον αφαιρέσουμε από την λίστα μας.
 

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων

 
http://www.strawdogsmagazine.com/

ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ STRAW DOGS ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 12 ΕΩΣ 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Τεύχος #1 €6.00
Τεύχος #2 €6.00
Τεύχος #3 €6.00
Τεύχος #4 €6.00
Τεύχος #5 €8.00
Οποιαδήποτε 2 τεύχη €15.00
Οποιαδήποτε 3 τεύχη €22.00
Οποιαδήποτε 4 τεύχη €30.00
Όλα τα τεύχη του περιοδικού €40.00
Γιάννης Ζελιαναίος / Μακάριοι οι Σκύλοι του Οινοπνεύματος €6.00
Γιάννης Ζελιαναίος / Ο Διάβολος πάνω σε στρατσόχαρτο €6.00
Μακάριοι οι Σκύλοι του Οινοπνεύματος & Ο Διάβολος πάνω σε στρατσόχαρτο €12.00
Στέλιος Ροΐδης / Η σοκολάτα και το κερί €7.00
Λουκάς Λιάκος / Στροφορμή €7.00
Οποιαδήποτε 2 βιβλία €15.00
Οποιαδήποτε 3 βιβλία €18.00
Όλα τα βιβλία €25.00
1 οποιοδήποτε τεύχος + 1 οποιοδήποτε βιβλίο €15.00
2 οποιαδήποτε τεύχη + 1 οποιοδήποτε βιβλίο €22.00
3 οποιαδήποτε τεύχη + 1 οποιοδήποτε βιβλίο €28.00
4 οποιαδήποτε τεύχη + 1 οποιοδήποτε βιβλίο €35.00
Όλα τα τεύχη του περιοδικού + 1 οποιοδήποτε βιβλίο €42.00
1 οποιοδήποτε τεύχος + 2 οποιαδήποτε βιβλία €18.00
1 οποιοδήποτε τεύχος + 3 οποιαδήποτε βιβλία €22.00
1 οποιοδήποτε τεύχος + όλα τα βιβλία €28.00
2 οποιαδήποτε τεύχη + 2 οποιαδήποτε βιβλία €28.00
3 οποιαδήποτε τεύχη + 3 οποιαδήποτε βιβλία €38.00
4 οποιαδήποτε τεύχη + όλα τα βιβλία €50.00

Όλα τα τεύχη και όλα τα βιβλία €60.00

Σημ. Στις τιμές συμπεριλαμβάνονται και τα ταχυδρομικά έξοδα

Melbourne – Electric Shorts 2016

From "Sprint to the past" by Selkin Fedor

From “Sprint to the past” by Selkin Fedor

– Screening info

Twelve short films have been selected to screen at this year’s Electric Shorts. There will be films by emerging and mid-career film-makers from Australia and overseas (Iran, Colombia and Russia).

They will cover a range of subject matter, style and genre, including experimental, straight-up narrative, music, animation, movement and more. All the films have been funded fully by the film-makers.  

7.30pm, Wednesday, September 28
Loop, Meyer Place, Melbourne

Free entry

Details electricshorts.com.au   
Enquiries:  0417 567 077