Βασίλης Βάρκας, Πέντε ποιήματα

varkas025


ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ

Είναι αργά!

Πάμε για ύπνο όνειρά μου.
Μια κι είστε ανίκανα πια για συντροφιά.
Αυθάδικα βλαστάρια που σας κόψανε.
Προτού ανθίσετε στης νιότης την παλέτα.

Μια μαζορέτα, που στο τέλος παραπάτησε.
Ένα ιπτάμενο χαλί χωρίς εμένα.
Δόξα που ντύθηκε ταπείνωση.

Είναι αργά!

Πολύ αργά για να ’ρθει στ’ αλήθεια.

Ο πόθος, η αναζήτηση, η απορία κι η μέθη.
Κύματα είναι, που δέρνουνε τους νέους ταξιδιώτες

«Κουράζεσαι εύκολα», θα πουν.
Μα ψάχνω τη γαλήνη…

***

ΛΕΥΚΟ ΦΩΣ

Όλα τα χρώματα περιέχει το λευκό φως.
Λευκό μου φως εσύ!
Που νικάς το σκοτάδι…!

Όλα τ’ αρώματα στον κήπο σου αιωρούνται!

Χαμένος βρέθηκα εκεί,
για να μου δείξεις πως είμαι ζωντανός.

Αναρωτιέμαι πού ήσουν και πού θα ’μουν.
Πού θα ’βρισκα τα όπλα να νικήσω;
Πού θα ’βρισκα την ομορφιά σου σ’ άλλα μέρη;
Πώς θα χανόταν μία ύπαρξη νεκρή;

***

ΥΠΑΡΧΕΙΣ;

Άραγε για σένα πού να ψάξω;
Την Κόλαση για να διαβούμε συντροφιά.
Βλέποντας μπροστά μου το κενό, ποια να ’σαι σκέφτομαι, υπάρχεις;
Σε ποιο σημείο του Χρόνου να κοιτάξω;

Αν κάποτε μπροστά μου εμφανιστείς,
φίλα με.
Γιατί μυαλό δε μου ’μείνε, για να σε καταλάβω.
Μόνο προλογίζοντας την Επανάσταση αξίζει ο έρωτας.
Το ήξερες αυτό;
Από του κόσμου τη «θολούρα» μην ξεγελαστείς.

Δίνουμε μάχες για να νιώσουμε οτιδήποτε.
Σ’ αυτές τις μάχες πεθαίνουνε τα πάντα.
Μακάρι όλοι να κλαίγαν μ’ ένα ποίημα.
Σου ’χει συμβεί ποτέ;
Τότε μπορεί να βρίσκεσαι οπουδήποτε…

***

ΜΕΘΩΝΤΑΣ…

Μέχρι να χάσουμε το σύμπαν

Από του κόσμου την καλύτερη κουβέντα

‘Ωσπου να βρίσουμε τη γέννησή μας που δε μίλησε

Ας είμαστε χαμένοι σ’ ό,τι δεν ήπιαμε

Γιατί μια ροκ μπαλάντα μας «ισιώνει»;
Όσο παίζουμε με την κατάρα που μας παίζει

Τι θα μας κρατήσει στη ζωή;

***

YΜΝΟΣ ΚΑΙ ΞΟΡΚΙ ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ

Σαν το βρεγμένο καλντερίμι, ζημιωμένος.
Τη δυσωδία μιας καταραμένης πόλης.
Στην καταχνιά μιας χειμωνιάτικης βραδιάς.

Το ξέρεις και το ξέρω πως,
θα ’ρθει η Άνοιξη και πάλι.
Και θα μυρίσει ξανά,
Νοτιάς και γιασεμί.

Όσα κι αν κάνουμε
κι αν πούμε μέχρι τότε,
δε θα γλυκάνουνε
την κρύα συντροφιά μας.

Θέλω ν’ αρπάξω δύναμη,
από αέρινες οσμές,
τη θέα των οριζόντων.

Ζωή μου!
Χωρίς σκοτάδι και βροχή,
δε με νικάς.

*Από τη συλλογή “Μιζεραστία”, Εκδόσεις Πανοπτικόν, Ιούλης 2011.

Pam Brown reviews Poems of Hiromi Itō, Toshiko Hirata & Takako Arai

unnamed

Poems of Hiromi Itō, Toshiko Hirata & Takako Arai
Translated from the Japanese by Jeffrey Angles
Vagabond Press, 2016

In the winter of Pokémon Go, I read quite a few new books of poetry. The collection Poems of Hiromi Itō, Toshiko Hirata & Takako Arai was the most cogent. These three Japanese poets are taboo-breaking women who write without reservation about ‘female experience’ in the political context of contemporary transnational capitalism.

There was a long tradition of separating literature from politics in Japan which fostered rarefied or, what translator Jeffrey Angles, in his invaluable introduction calls ‘staid, polished and artsy’ language. Eschewing tradition, Hiromi Itō, Toshiko Hirata and Takako Arai take a contemporary approach via dialectical sensitivity to the way poetry might sound and rhythmic direct speech. Sometimes this technique produces incantatory repetition, especially in Hiromi Itō’s shamanist poems.

Hiromi often addresses once-sensitive subjects like female eros, post-partum depression, sexual desire and inequity. Her poems are confronting. There’s a room of deformed and diseased body parts preserved in bottles in her poem from 1991, ‘Father’s Uterus, or the Map’ –

The men pointed to testicles with elephantiasis
Those are my father’s bones and spinal column
Those are my father’s joints
Those are us, the children our father gave birth to
The men pointed to foetuses with hydrocephalus
And that is you
The men pointed to a breast with cancer
And that is my father’s uterus
The men pointed to a uterus that had grown teet

Hiromi Itō moved to California in the early1990s and now lives in both Encinitas, near San Diego, and Kumamoto, on the Southern Japanese island of Kyūshū. Some of her poems, like ‘Mother Dies’ examine expatriate identity, the future of children born to Japanese expats and the sense of not belonging in either country –

I had thought my own existence was certain
But now I understand
Things are indeterminate, colors and shapes
Things are indeterminate, even sounds
Is it an /I/ or an /r/?
It all makes sense now
It is not just a problem with me but with all Nikkeijin
1

In ‘Yakisoba’ Hiromi recounts a confusing exchange in a supermarket with an old expatriate Japanese woman who shouts and yells out to promote the yakisoba (fried noodles) she is selling. The poem ends –

Here is a woman
Who comes back alive, who comes back dead
Who connects with the next woman
With tens and hundreds and thousands of women
With generations, dozens of generations down the line

Toshiko Hirata, together with Hiromi Itō, Matsui Keiko, outsider poet Shiraishi Kazuko, and others, is well known in Japan as a major figure in what was called the ‘women’s poetry boom’ of the 1980s. (Though, apparently, Hiromi Itō was not too impressed by the ‘boom’).

Toshiko Hirata uses irony and repetition to make poems that are deeply sceptical of relationships, of the strictures of society, of the normative family, and of poetry itself. Many of her poems are quietly and darkly sardonic.

In a recently published collection, The Freedom of the Joke, Toshiko considered small objects like staples in intimate contrast with the immense force of the disastrous earthquakes, tsunami and aftershocks of 2011 –

Some of the documents that came today
Were fastened with beautiful staples
The color of dayflowers
For me who had known nothing but gray staples
Their color was fresh and new

(‘Beautiful Staples’)

Just two weeks after the disasters Toshiko published ‘Do Not Tremble’ in the daily newspaper Yomiuri Shinbum (The Japan Times) . It was a poetic plea to the earth to stop shaking so that everyone could return to their ordinary lives –

It is March, it is spring
It should be a gentle season of vernal sleep
When one sleeps so deeply there is no dawn
But spring this year
Shakes us to keep us
From falling asleep

Earth, it is enough
For you to simply
Keep spinning happily
Leave the trembling
To windblown flowers and
Laundry hanging in the year
You should simply spin
Innocently

Eleven years younger than Hiromi and Toshiko, Takako Arai (born in 1966) is the daughter of a manager of a now-obsolete small traditional silk weaving factory in Central Japan. In early work Arai wrote about women textile workers. She moved to Tokyo for her education and lives there still.

Like Toshiko, Takako responds poetically to the ongoing consequences of the nuclear crisis. Her experimental and socially critical poetry uses repetition, direct speech, fragmentation and combined imagery. Her ironies are complicated. For instance, she uses euphemistic phrases like ‘womanly shadow’ for women’s genitals. (Jeffrey Angles’s extensive notes on the poems are essential to grasping the levels in all three poets work.)

Takako’s connection with the now redundant craft-textile industry remains a topic. In ‘Colored Glass’ a factory occupies a young woman’s body when she swallows a silkworm –

I swallowed it!
The eternal silkworm
On its mission forever
Crawling through the labyrinth of my bowels
The bitter worm squashed in my teeth

There is a factory floating like an isle inside
Its head turns round and round

Recently, a friend of mine visiting Sydney from Adelaide, where there is no Uniqlo (yet), made a shopping excursion to the Japanese global clothing shop. I had just read Takako Arai’s poem railing against corporatisation and this particular company’s threat to individuality. (I am wearing a Uniqlo blouse as I write this review – and I am repentant). Uniqlo’s recent expansions are seen, by capitalists, as bringing economic hope to Japanese business in the aftermath of the 2011 disasters. Not so for Takako Arai –

I’m sick of it
all this Goth clothing, all this Uniqlo-ing

Isn’t that all you’d ever let us wear?
Wasn’t that our national uniform?
Before the quake
The tsunami of the recession
All we ever worried about?

The reactor building about to fly off (buttobō)
Embankments (teibō), conspiracies (inbō), ministerial offices
(kanbō),
Unbelievabō
Incredibō
TEPCO2
Puts on their Uniqlo
To bulwark
The tsunami

(‘Galapagos’3)

As well as introducing new poems, this collection gathers work from various periods of publication by these dynamic women poets. It offers further complexity, exuberance, depth, variousness and challenge than I have canvassed in this brief review but my aim has been to give due attention to this startling and straightforward contemporary Japanese poetry.

Japanese descendants ↩
Tokyo Electric Power Company (responsible for decommissioning Fukushima nuclear power station. ↩
The title of Takako Arai’s poem ‘Galapagos’ is a metaphor in Japan for ‘island mentality’ syndrome (referring to the isolated fauna and flora of the Galapagos Islands). ↩
This entry was posted in BOOK REVIEWS and tagged Hiromi Itō, Jeffrey Angles, Pam Brown, Takako Arai, Toshiko Hirata. Bookmark the permalink.

*Pam Brown’s most recent of many books is Missing up (Vagabond Press, 2015). She lives in Sydney.

**Taken from Cordite Poetry Review at http://cordite.org.au/reviews/brown-ito-hirata-arai-angles/

Οι Άλλοι, Sabah Mohsen Jasim | μτφρ. Μαρία Ανδρεαδέλλη

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

andr.jpg

Εκείνοι οι σπόροι δεν είναι πια δικοί μας,
οι αυθεντικοί κόκκοι σιταριού,
ούτε και το κίτρο.
Εκείνη η δεκαοχτούρα δεν είναι αυτή που γνωρίζω,
Αλί!
Αυτό δεν είναι το φημισμένο μυρωδάτο ρόδο μας!
Το παλιό Ιρακινό αγγούρι έχει χάσει την διακριτική του γεύση.
Ακόμα και το κορυφαίο γευστικότατο καρπούζι μας,
Δεν είναι πια τα ίδια!
Εσείς φίλοι∙ αδελφές και αδελφοί
δεν είχαμε ποτέ επίγνωση
Καρχαρίες ξεστράτισαν από το δρόμο τους
κολυμπώντας στο αραβικό μας ποτάμι
Ούτε έχουμε δει ασχημότερες θανατηφόρες αράχνες,
να παραμονεύουν μαζί μας στις φυλακές της Φαλούτζα!
Πώς και γιατί κροκόδειλοι περιφέρονται εκεί κάτω,
τέτοια επιταγή έχουμε να ξοφλήσουμε!
Η εισβολή των ΗΠΑ θα μπορούσε να επιφέρει την αλλαγή αλλά όχι ουσιαστική,
όχι την αληθινή
Μια αλλαγή προς το χειρότερο, όχι προς το καλό ή το καλύτερο.
Οι κληρικοί μας δεν είναι πια εκείνοι με τους οποίους αισθανόμαστε ασφαλείς,
Είναι διεφθαρμένοι & λανθάνοντες αδελφοί.
Εμείς, άντρες και γυναίκες…

View original post 112 more words

Ρω Νικολάου, Ποιήματα

000032

Η μουσική ανάβει σκοτεινά δέντρα
σε ξένες χώρες σπαρμένα μεγαλωμένα
κι αφημένα στον ίσκιο τους.

Μ’ ένα καυτό σπαθί μέσα από φωτιά που καίει αγνοημένη στα απομεινάρια
κάποιου πολέμου κόβω τα σκοινιά του χαμηλοτάβανου ουρανού. Απομακρύνεται
σαν αερόστατο. Τα λόγια τρέχουν ξωπίσω του.

Στις πόλεις που έζησα δόθηκα
χωρίς ψιμύθια. Φιλούσα
κι έτρωγα το χιόνι τους
ακόμα κι όταν μαύριζε
από τις σειρές των ανθρώπων
που γύρευαν
το ένα φουντούκι ζωής.
             
Μ’ ακολουθούσαν το ζεστό σχήμα
ενός δέντρου 
και τα ματογυάλια της γιαγιάς.
Εξέπεμπαν κοφτερό φως
όταν το σύμπαν ερήμωνε.
s

Στην ίδια θέση βρίσκομαι
συλλέγω αντικατοπτρισμούς
από το λειμώνα των νεκρών
κι από τη ζώσα γη.

Κυοφορούσαν χρόνια το σημερινό πρωινό.

Σειρά από άδειες λάμπες
με παρατηρούσαν όλη νύχτα.

Ξένο σκοτάδι άλαλο καρφί
ο ορίζοντας σαρώνει
τ’ όνομά μου.

Το παράθυρο σιγοτραγουδά:

όμορφος φράχτης με τα σάπια φύλλα του
όμορφα που κελαηδούν τ’ ανέστια πουλιά.

Με τρόπαια
ώμο άδειο μισοπνιγμένο
ένα σκυλί σκαρφαλωμένο στην καρδιά
να γαβγίζει στον αχό του φόβου
κι ένα πουλί κατάσαρκα να κρώζει 
βγήκε έξω απ’ το κάστρο των ανθρώπων.

Με δρασκελιές, ονόματα σβήνει όπως τις γόπες.
(Καθώς διαλύεται ο καπνός γαντζώνονται 
πάνω του θηράματα επιθυμιών 
ξεδιάντροπα σηκώνουν το λιγοστό τους ρούχο.) 

*

“Δεν τα ‘νιωσα όλ’ αυτά
μόνο τα έζησα 
όχι εγώ
ο δύστροπος μου ύπνος”.

Θρόισμα βαδίσματος 
στη σπειροειδή μνήμη της ακοής 
νανούρισμα χαμηλωμένο απ’ τη λύπη
τoυ κρατούνε συντροφιά

και ‘κει προς το πρωί κοιμάται.

*

Κόκκινη βροχή στο στήθος τον ξυπνά 
γραναζιών στριγγές φωνές χωρίς φθόγγους 
ούτε απόχρωση καμιά της σκέψης.

*

Τρεις ίσκιοι χαρακώνουν την ερημιά.
Οι δυο με τη σκιά τους
κι ο τρίτος 
μικρός πετούμενος

με το παραμιλητό του.

“Λίλια για πάντα”

Τρέχω αχ φίλε μου
με το πρόσωπο ακάλυπτο
μες στους ανθρώπους
μεγεθυσμένα στην άσφαλτο
των σκιών τους τα χέρια
ασθμαίνουν φριχτά.

Κλωτσάω ώρες μέρες χρόνια

στον άσπρο ορίζοντα ορμάω
μόνο εσένα θ’ αφήσω
τις ουλές μου ν’ αγγίξεις

ακολούθα με φίλε μου.

Κράτησα
στην άγρια στην άγρια
επίθεση κράτησα
σφιχτά το φως σου

άγριες ώρες σκυλιά
κάτω από τ’ ανήλιαγα κορμιά
σε Σένα Βολόντια
προσευχήθηκα.

Μόνο μαζί σου
η γκρίζα της πόλης
ηχώ στις παγωμένες ταράτσες
γίνεται κάλεσμα γλυκό
κι ανάσες αγκάλης

φίλε μου

βάλε τα φτερά σου.

*Η εικόνα της ανάρτησης είναι από το ιστολόγιο http://diffusedlight.blogspot.com

Γιάννης Γιαννουλέας, Πέντε ποιήματα

Από το ιστολόγιο http://diffusedlight.blogspot.com

Από το ιστολόγιο http://diffusedlight.blogspot.com

ΕΝΑ ΑΡΓΟΠΟΡΗΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ

Επτά παράξενα δευτερόλεπτα
— ο κούκος απέναντι
μου βγάζει τη γλώσσα του —
μέχρι να θυμηθείς τη φωνή
στην άλλη άκρη
της γραμμής.
Επτά παράξενα δευτερόλεπτα
και μια αστραπιαία θύμηση
Ξημέρωμα στην άδεια πολιτεία
Η άσκοπη η βόλτα στο λιμάνι
Ένα ταξίδι μας χωρίς αποσκευές.
Επτά παράξενα δευτερόλεπτα
μέχρι ν’ απαντήσεις
σ’ αυτήν την αψυχολόγητη πρόταση
μ’ ένα σου
γέλιο.
Χρόνια μετά
επτά παράξενα δευτερόλεπτα
για να συνειδητοποιήσω τρέμοντας
ότι
επτά παράξενα δευτερόλεπτα ήταν αρκετά για το
μεθυσμένο
βίαιο
απελπισμένο
πέρασμά σου
στη χώρα της σκιάς.

***

ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Για ποίηση είναι τούτο το χαρτί
όχι για υπολογισμούς
και καιροσκοπικές προσθαφαιρέσεις
δεν είναι τεφτέρι ευκαιρίας
λογιστική απόδειξη
χρεωστικό υπόλοιπο
ή όπως αλλιώς λέγεται
στην αργκό
των επιτυχημένων
— είναι μόνο πρώτη ύλη για απογείωση

***

ΑΝΑΡΘΡΗ ΣΙΓΗ

Με νύχια και με δόντια αγωνίζομαι
να αποκρούω την ασθένεια με χάρη
οι λυσσαλέοι άνεμοι να μη με ξεριζώνουν
στους πέτρινους τους τοίχους να μην
αντιμιλώ.
Αποκηρύσσω τις ετήσιες ταυρομαχίες!
Στα μανιασμένα στίφη αντίθετα
σκιά αλλόκοτη για μια στιγμή περνά
σκιά τρελού κιόλας
χάθηκε…
Γι’ αυτό
με νύχια και με δόντια αγωνίζομαι
σ’ έναν αγώνα άνισο
αναλογιζόμενος
με την επιμονή του γαλιλαίου
ότι το σύμπαν όλο ποντάρει
στην αργοπορημένη ευφυΐα
τoυ ταύρου.

***

ΕΡΗΜΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

Όχι,
δεν βρέχει ακόμα!
έχει σκοτεινιάσει όμως
για τα καλά —
σύννεφα σκοτεινά σαν λάκκοι
ανοίγονται μπροστά στα μάτια μου
Κάθε πρωί
ένα καινούριο χελιδόνι
ειδοποιεί για την
επερχόμενη καταιγίδα
Όχι,
καμία ανάγκη
να λάβουμε τα μέτρα μας
προς το παρόν.
Σκοτεινιάζει, μόνο, ραγδαία
και μια ησυχία νεκρική
κλείνει των σπιτιών
τις τελευταίες πόρτες

***

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Τη μέρα που
κηρύχτηκε επίσημα
εκτός νόμου
η νηφαλιότητα
και το γέλιο
— ο δημοσιογράφος τραύλιζε
την ώρα της ανακοίνωσης —
ξύπνησα — όπως άλλοτε
ντύθηκα — όπως άλλοτε
βγήκα έξω — επίσης
στο αδιανόητο πλήθος βάδισα
στις πλατείες και τα πολύβουα καφενεία
αναζητώντας μάταια
το αυτονόητο.
Κι όσο ο ήλιος επέμενε
να χαμογελά
συνέχισα το δρόμο μου
ανοίγοντας διάλογο
με τα περαστικά σκυλιά.

*Από τη συλλογή “Απροσδόκητος κήπος”, Αθήνα 2005.

Γιώργος Παυλόπουλος, Ποιήματα

ken-powers-1

ΟΙ ΜΑΣΤΟΡΟΙ


Ξυπνήσαμε ακούγοντας χτύπους απόμακρους βαθιά στο θόλο

σαν κάτι να μαστόρευαν πολύ ψηλά στον Ουρανό.

Κάποιος έδειξε κατά τον ήλιο. Βλέπω είπε χρυσές σκαλωσιές

τους βλέπω είπε ν’ αλφαδιάζουν και να καρφώνουν εκεί πάνω.

Εμείς ψάχναμε ολοένα μες στο φως μα τίποτε δεν φαινόταν

τους χτύπους ακούγαμε μονάχα.

Ύστερα ένας Άγγελος ήρθε στο πηγάδι μας, άρχισε να βγάζει νερό.

Τα φτερά του γεμάτα γαλάζια λάσπη.

Χανότανε στα ύψη και πάλι ξαναγύριζε αμίλητος και σοβαρός
κι όλη μέρα ανέβαζε νερό να ξεδιψάν εκεί πάνω.

Δουλεύουν και διψάνε είπαμε όπως κι εμείς εδώ κάτω.

Σαν βράδιασε ρίξανε το σκοινί. Κανένας δεν κατέβηκε.

Από την άκρη του έσταζε στο χώμα λίγο αίμα.

Και ποτέ δεν μάθαμε μήτε ρωτήσαμε ποτέ

τι απογίναν οι μαστόροι.

(Τα αντικλείδια)

13
Να θέλω κι άλλο

κι άλλο ακόμη. Κι εσύ

να μη μου δίνεις.

(Τριαντατρία Χαϊκού)


24
Ουρά παγονιού

σε πισινό μαϊμούς

τούτος ο κόσμος.
(Τριαντατρία Χαϊκού)

33
Όλοι χωράμε

οι ζωντανοί κι οι νεκροί

σ’ ένα ποίημα.

(Τριαντατρία Χαϊκού)

Η ΣΙΩΠΗ


Στην Αυγή – Άννα Μάγγελ


Η Σιωπή είναι μια άγνωστη

που έρχεται τη νύχτα.

Ανεβαίνει τη σκάλα

χωρίς ν’ ακούγονται πατήματα

μπαίνει στην κάμαρα

και κάθεται στο κρεβάτι μου.

Μου φοράει το δαχτυλίδι της

και με φιλεί στο στόμα.

Τη γδύνω.

Μου δίνει τότε τις βελόνες

και τα τρία χρώματα

το κόκκινο το μαύρο και το κίτρινο.

Κι αρχίζω να κεντάω
πάνω στο δέρμα της

όλα όσα δε σου είπα

και ποτέ πια δε θα σου πω.

(Λίγος άμμος)


ΤΗΣ ΓΥΦΤΙΣΣΑΣ

Στην Ανθή


Είπα σε μια Γύφτισσα

θέλω να γίνω γύφτος
να σε πάρω

Μπορείς μου λέει να φας για βράδυ

χόρτα πικρά χωρίς αλάτι

κι έπειτα να πλαγιάσεις;

Μπορώ της λέω

Μπορείς μου λέει να πλαγιάσεις

χωρίς να κλαις από το κρύο

πάνω στην παγωμένη λάσπη;

Μπορώ της λέω

Μπορείς μου λέει πάνω στη λάσπη

να μου ανάψεις το κορμί

και να το κάνεις στάχτη;

Αυτό κι’ αν το μπορώ της λέω

πορείς μου λέει τη στάχτη μου

να τη ρίχνεις στο κρασί σου

για να μεθάς πολύ, να με ξεχνάς;

Όχι αυτό, δεν το μπορώ της λέω

Γύφτος δε γίνεσαι μου λέει.

(Λίγος άμμος)

Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ

Στη μνήμη του Φρανσουά, του Κάρολου και του Αρθούρου

Αχτύπητη κι ωραία πάνω στη Γιαμάχα της

κόβει το κρύσταλλο της νύχτας σαν διαμάντι

στην όψη της χορεύουν φλόγες

από την Κόλαση του Δάντη.

Μπαίνει στα μπαρ σεκλετισμένη κι οι νέοι ποιητές

την τρέμουνε και την κερνάνε βότκα και ουίσκι

μα Εκείνη κοιτάζει αόριστα στην πόρτα να φανεί

χλομός ο πρίγκιψ Μίσκιν.

Δεν έχει πού να κοιμηθεί, γυρίζει εδώ κι εκεί

με μια κιθάρα και δισάκι

διαβάζει κάτω από τις γέφυρες

Βιγιόν και Καρυωτάκη.

Όταν πλαγιάζει με τους οικοδόμους στα γιαπιά

το Κοινοβούλιο συνέρχεται εκτάκτως και βελάζει.

Εκείνη ονειρεύεται τη μάνα Επανάσταση

όλους να μας θηλάζει.

Κόβει με όνειρο τις φλέβες της

για να τη βλέπουνε της νύχτας οι καθρέφτες

για να παγώνει μέσα της ο κόσμος ο κακός

οι μαστροποί κι οι κλέφτες.

Ανοίγει τα συρτάρια επιδόξων συγγραφέων

με του διαβόλου τ’ αντικλείδια

κλέβει τα αισθηματικά τους κείμενα

και τα πετάει στα σκουπίδια.

Κάποτε κλαίει σαν παιδί

χώνοντας το πρόσωπο στη γούνα του ανέμου

κι άλλοτε είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα

ψάχνει για το υποβρύχιο του πλοιάρχου Νέμου.

Στο άχτιστο φως της λέξης μένει εκστατική

με δέος, ηδονή και τρόμο

στα βάθη της λογοτεχνίας χάνεται

χωρίς επιστροφή, χωρίς να βρίσκει δρόμο.

Την ποθούν, μα τους περιφρονεί

τους δήθεν εραστές του απολύτου

το γκόλφι της το χάρισε σ’ έναν τρελό τραγουδιστή

για ένα πικρό φιλί του.

Κι εμένα όταν μου λέει «Πάρε με»

τα παίζει όλα, η θεατρίνα,

με προκαλεί ποζάροντας
σαν μια πουτάνα σε βιτρίνα.

Κι όταν μου λέει «Πεθαίνω εγώ για σένα»

εγώ δεν την πιστεύω

την άπιαστη ομορφιά της με θλίψη καρχαρία

σε μαύρη άβυσσο γυρεύω.

Αχτύπητη κι ωραία καβάλα στη Γιαμάχα της

σκίζει τις διαβάσεις του μυαλού μου σαν πριονοκορδέλα

πηδάει τους τάφους των ονείρων μου

τ’ αγάλματα και την παλιά μου ομπρέλα.

Με παίρνει πισωκάπουλα στη σέλα της

κι εγώ την αγκαλιάζω από τη μέση

γέρνω γλυκά στην πλάτη της

κλείνω τα μάτια και μ’ αρέσει.

Και μ’ ανεβάζει ανάλαφρα στον ουρανό

κι από τον ουρανό με κατεβάζει κάτου

μπαίνουμε στο βαρέλι και μαρσάροντας

γυρίζουμε γυρίζουμε το γύρο του θανάτου.

(Που είναι τα πουλιά;)

Νίκος Καρούζος, Νεολιθική Νυχτωδία Στην Κρονστάνδη

Τραυλίζοντας οικουμένη καθώς
η πραγματικότητα χωλαίνει κι όπως
ασπροφωλιάζει η λευτεριά στον άστοργο πάγο
περικαλιόμαστε τη σώτειρα τήξη .

(Να ιδούμε αν η Άνοιξη θα συνδράμει τα όνειρά μας.)

Ένας ναύτης: Το μυαλό πως μαλακώνει στα Ουράλια;
Ένας άλλος ναύτης: Τι θέλεις να πεις; Δεν κατάλαβα.

μουχλιάζει το τηλέφωνο, ευδαιμονία

…………..

Νοστάλγησα τα ορυχτά την άφωνη
θηλαστική μου ιερότητα
κι ανατρέχω στον ύπνο που με σώζει
είναι ο πρόχειρος θάνατος
ένα κλούβιο ρολόι
χωρίς τα πριν και χωρίς τα μετά
δεν ήρθα δε φεύγω θα σταματήσω .

– Η εξουσία είναι της Ιστορίας η ευκοιλιότητα .
– Στο χωριό μου τη λένε γλεντοκώλα .

………….
– Φθέγγομαι τρόμο . Και επιτέλους τι νομίζεις πως είναι
τα ιδανικά; Είναι όπως αλευρώνουμε τα ψάρια πριν
από το τηγάνισμα.

………..

Δούλα του φωτός πεταλούδα, φτερά και χνούδι
σε εξωφρένεια!
Ο έκλυτος Δίας κρατεί κεραυνούς αναφαίρετους
δίχως ακόμη πυροδότηση
χορταίνοντας όραση βλακείας
καθεζόμενος υπεράνω πάσης κοσμολογίας.
Κι η μούρη των αλόγων του Φαέθοντα έναντι του
κενού με άφρη κοσμικής ύλης.
Ασθενοφόρο γρήγορα για τον βασιλέα Ληρ !
Ευωδιάζουμε από τρέλα.
Δεν πιάνουν τα φρένα,
χανόμαστε στη διαιρετότητα του Ζήνωνα .

…………….

Η Άννα (που πλησιάζει): Τι νέα έχουμε απ’ την πραγματικότητα;
……
Νικολάι: Φοβάμαι, σύντροφε. Και η επίθεση επίκειται .
Ο Λένιν έχει εμπλακεί στη μοίρα.

– Πανάκριβα ραφτικά.
………….
– Ουτοπία.
– Μα όμως αναιρέσαμε το δάσος.
– Βροχές μανάδες… Άραχλε!

Να και ο τρισάθλιος ήλιος. Μια χλεμπόνα
στ’ ουρανού το κατεστημένο.
…………..
– Με σφίγγει μια αλήθεια, της παραδίνομαι. Με σφίγγει μια
άλλη, κι αυτηνής της παραδίνομαι. Διατρέχοντας του μυαλού
την ωμότητα. Λέω αίμα του ψύλλου κι αμέσως
οσφραίνομαι ρούμι.

– Παραδέρνεις. Αλλά εμένα τα μάτια μου διεκδικούσαν ενότητα
οπτικής, εκκένωση τραγωδίας. Ουδέποτε υπέφερα τις
αντιφάσεις. Αμφί και ρέπω, όχι!

– Χρεμετίζεις φαντασία.

[Την ημέρα εκείνη γεννήθηκα μόνος μου , δεν είχα βιολογικό
προηγούμενο . Σούρθηκα στην τρώγλη της απλής αριθμητικής .
Εκεί διαλάμποντας ενωτίστηκα κόκαλα . ]

Υπερφίαλο φως ισχνότητα του έρωτα!
Τι ναν τα λέμε. Αυτοψυχίατρος είναι ο ποιητής
με καθαρό οινόπνευμα.
Κυρίως θα λεγα θεοσταγής και προ-ιούσα σφήκα.
Θα γαλαζώσει πάλι.

– Μα είναι κι ο άλλος έρωτας, ο γενετήσιος.

– Τι να σου κάνει αυτός. Αν θέλεις, βάζει λίγα παγάκια στη
μελαγχολία μου.

…………………

Είθε να μην υπήρχα
μαβής ο χτύπος της καρδιάς, αλητεία.
Κι αν είπα τις προάλλες τη ζωή αντίρρηση του σκούληκα
δεν έπαψε να φουγαρίζει μέσα μου χαώδης
η απελπισία.
Θες το ζώο θες ο άγιος τίμημα η απουσία.
Κορφόνυχα μες στη φωτιά σε ταραχώδη θράκα
χρονάκια μου και χρόνια
έκανα γω το μπόι μου βλαστοβολώντας ύψος
χωρίς να συμβουλεύομαι
κακούς ονειροκρίτες και θολά μαντεία.
Δεν αναμέτρησα κινδύνους, αποτεφρώθηκα.
Πίστεψα στα χρυσάνθεμα ορκίστηκα στη χλόη
κι όπως ρεκάζει επιστήθιος άνεμος από βροχερά
συμπεράσματα
στα ερυθρά χαλάσματα του ήλιου ξαναφαίνομαι
κι ανιστορώ τα ρόδινα νεφρά μου.

………………………….

Είτε στον ύπνο (παξ) είτε στην εγρήγορση (κοάξ) ονομάζομαι
γοργά μελλοθάνατος.

…………..

Θρομβώδη φυλλώματα, συνεσθίομαι
μαζί με τ’ άνθη
διασχίζω τους γάμους των θάμνων
αναφλέγοντας το γραφτό μου σε άναρθρους
όρθρους
κι αποτυχίζω την απόγνωση κατακείμενος
όρθιος.
…………

Λέω συχνά τα νεφρά μου θα υπερισχύσουν.
Εντούτοις μαθητεύω πια συνέχεια σε τρόμο
κάθε βράδυ ξαναστοχάζω πως όχι
δε θα ξυπνήσω
κάθε πρωί ξεριζώνω φλέγματα υποφέροντας
μιαν άγρια ναυτία που δεν εξελίσσεται ολότελα
κι ανατριχιάζω
κάτι νύχτες με εθελούσιο μαύρο κάτι νύχτες
από τεράστια αιμοχαρή φεγγάρια
για να διαλευκάνω επιτέλους τα άσπρα μου
μαλλιά ως τη συντέλεια.
Δε θυμάμαι θυμάρι που να μην ανάδωσε πάντοτε
την ευωδιά του
με ήλιους ορεινούς αναφωνήματα στη μνημοσύνη.
Δεν ξέρω τι κάνει το συκώτι μου δεν ξέρω
τι κάνει η καρδιά μου
μαστίζομαι από ένοχη θέαση κι ανωφερή
αχτημοσύνη
χαράζω σύμφωνα και εκφέρω φωνήεντα φρίκης.

– Θρησκευτική υπόθεση. Κι ο χρόνος τώρα δεν είναι
μαγνητοταινία της αιωνιότητας. Ανακρούεται επιστήμη,
κουκιά μετρημένα. Μα είναι αμπόρετο να τσιμπήσει κανείς
τη θάλασσα.
Η Ιστορία τελικά συναναστρέφεται αγάλματα .

……………
– Τι εστί λάμψη;

– Ποιος αποφάσισε τα πτώματά μας;

——————–

– Ξέχειλα τα οράματά μας. Εμπλουτισμένοι αθανασία.
– Νυμφίοι της ελπίδας αρουραίοι.

[Λάμπουμε όλοι στην Κρονστάνδη. Στην πιο περήφανη γεωγραφία]

………………..

Σε βοερά μνημόσυνα βοράς κι αθώας βαρβαρότητας
με πετεινών αθλήματα στους χαμηλόκορμους ουρανούς
ωσότου πιάσουν ένα γύρο οι βροχάδες τα πρωτόνερα
ώσπου να ανοίξει της χυνοπωριάς το κατουροβάρελο.
Θα ‘τανε πέρσι.
Ρεμβώδη νοήματα, τυραγνία του βήχα, σκελετός από μέσα…
………..

[Βραδυάζει στο κείμενο. Η κατακρήμνιση του απογεύματος: ωριμότητα.]

– Αν έλιωνε ο πάγος, αν τους προλάβαινε η Άνοιξη…

……..δεν έχει όρια η ευφράδεια της Σταύρωσης
ούτε το πορτοκαλί που με τύφλωνε
φωσφορίζοντας
μα εγώ τη γλώσσα την αποκλήρωσα
δε μαζεύω ψυχοχάρτια χαζεύω την αγριότητα
οι καιόμενες πορφυρές δεκαετίες
από υδρόγεια νόηση
και αναπηδά στη χύτρα του πεπρωμένου
ο χόχλακας.
Φεγγάρι μου βγαλμένο μάτι ρεμβάζω σου
τ’ ασπράδι.

…………………

Εγώ λοιπόν έκπληχτος από χέρι διαστέλλω γαλαξίες
κι ανατείνομαι όνειρος
αποβάλλοντας το πραγματικό κι αναθυμούμενος μόλις
εκείνη την αρτηρία του αόρατου
την πλεξούδα του καπνού σε ανώδυνο ύψος.
Εδώ επιμένουμε όλοι.

– Άννα, τι συμβαίνει;

– Άρχισε η επίθεση.

– Άννα, έχε γεια, θα πεθάνουμε.

– Νικολάι, σ’ αγαπούσα ολόκληρη.

– Μιαν άλλη φορά, θα ξαναγίνει, Άννα

……………………………

διεδίδοτο δε εκάστω καθότι αν τις χρείαν είχεν –

V383

Μια ταινία του μπλόγκερ theskyremainsthesame.wordpress.com

Με μια απαγγελία του konpapapanos από το https://enaetsi.wordpress.com

‘V383’ is a short film shot between February and June 2016 in Maastricht, the Netherlands.
Recitation (translated from Greek):
“I still remember the airplanes in the night sky, crashing into smooth shores due to mist. The moon has fallen. Every bloodstained summer we pray for burnt faces; and so it happens”.

Tέλλος Φίλης, Ονομαστική εορτή

Cyril Zannettacci, “Avenue de Flandres”, Paris 2016

Cyril Zannettacci, “Avenue de Flandres”, Paris 2016

Σοφία Αγάπη Πίστη Ελπίδα
ό,τι μας λείπει γιορτάζει σήμερα
μου το υπενθυμίζουν τα ημερολόγια
δεξιά πάνω από τη σημείωση με τους ανεξόφλητους λογαριασμούς
αυτές που προσπερνάμε γρήγορα ― με τύψεις

Tα πρόσωπα θυμόμαστε ― σ’ αυτά να στείλουμε ευχές
στις λέξεις μη στεκόμαστε
άγνωστες παραμένουν, αν όχι ενοχλητικές
κάτι για να γελάσουμε ζητάμε ―μια πλάκα να σπάσουμε―
μην και θρυμματιστούμε
να περάσει η αδίστακτη μέρα

Tα άλλα ζητάνε αντοχές
κι επιμονές και μνήμες και σιωπές
Σοφία Αγάπη Πίστη Ελπίδα
―σοκολατένια να τους πάρω
και μετά την απουσία να θρηνώ στα διαδίκτυα―

*Ο Τέλλος Φίλης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, μεγάλωσε στο Νέο Ψυχικό και, ύστερα από πολυετείς περιπλανήσεις εντός και εκτός, επανεγκαταστάθηκε πριν από λίγα χρόνια, οριστικά, στη Θεσσαλονίκη. Δημιούργησε την ομάδα «Η Ποίηση Γυμνή» και συντονίζει τη δράση της. Έχει εκδώσει τα βιβλία “Η αποσιωποιητική ηλικία” (2014) και “Ένας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ και άλλα κείμενα” (2015).

**Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του Εντευκτηρίου στο http://entefktirio.blogspot.com.au/2016/09/t.html