Για όσους στο γιαλό περνούν φεγγάρια
από τις ξιφολόγχες προβάλλουν μανιτάρια

Δυο σκιές εκβιάζουν την ασάφεια του χρόνου
Δυο σειρήνες παριστάνουν τον οιονεί θάνατο

Κάμποσες λέξεις ίδιες με λεύγες αφρίζουν με νοήματα
Σίγουρα επειδή δεν έχουν στόμα
Τυλίγονται ανά δυο «σε-θέλω»
Περιμένουν το πυρετικό φως
Που είναι ίδιο με το ηλεκτρικό χάδι
Ο πονόλαιμος κοιτάει ορθάνοιχτος
Ξεδιπλώνοντας τα όρια της ανθρώπινης σάρκας
Σαν την λάσπη που κινείται χάρη σε χιλιάδες μάτια

Με θηλιές από τρόπαια κέρατα
Προικοδοτούν τον κρεμασμένο
Οι ταξιδιώτες του πρωινού
Άλλωστε ο αέρας είναι το ξέφωτο
Που διασταυρώνεται η παγωμάρα των δακρύων

Ο σοσιαλισμός αν έχει ανθρώπινο σώμα Δεν θα είναι
Αλλά ανιδιοτελής δραπέτης

*Από τη συλλογή “Η θάλασσα με τα 150 επίπεδα”, εκδόσεις Κουκούτσι, 2015.

Τα παίρνεις όλα ένα ένα.
Τα κατεβάζεις από τον ου-
ρανό. Τα γυαλίζεις με
Αλκαλικά υγρά και ζυγωματικά χέρια στο σεντόνι του
ύπνου που ξέχασε πάλι
Να κοιμηθεί Θα αφεθεί ήμερα
Τα δένεις με γραμμώσεις αόρατες Επιμήκυνση σε κλω-
στή και χρόνο
Που έχει πεθάνει
Προ πολλού και πολλά ιδωμένος
Τους δίνεις φορά σκήπτρου ή μπαστουνιού. Θα διευκο-
λύνεται η κατάβαση
Από το έξω ύψος – Περίγραμμα. Τα δένεις στον κό-
σμημα – λαιμό
Και ενώ παριστάνεις το εκκρεμές στην όρθια μοίρα του
κόσμου
Όλοι θα κοιτάνε μια κατακόρυφη λάμψη και από κάτω
μια τελευταία σκέψη
Στην κορυφή του κρανίου σου
Το κεφάλι φεγγάρι άγουρο αγοριού Και λίγο πιο πολύ
θα στάζει συλλογή και αιτία
Εκεί γίνεται ο κορεσμός των θεών σε Αναπνοή και υδρόγεια σκέψη
Δύο
Οξυγόνο
Νερό
Και

*Από τη συλλογή “ακρογωνιαία πορεία στο και”, εκδ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, Θεσσαλονίκη 2012. Το σχέδιο της ανάρτησης είναι της ποιήτριας.

Νύχτες με πανσέληνο

Τις νύχτες αυτές
φοράω το φίμωτρο
κλειδώνω πόρτες και παράθυρα
πετάω τα κλειδιά μακριά
δένω τα πόδια στο κρεβάτι
σφαδάζω σαν σφαγμένο πρόβατο
καθώς γίνομαι λύκος
τις νύχτες αυτές,
πάντα,
κρύβω
τα στιλέτα.

***

Μάτια με φωτογραφία

Το ξέστρωτο κρεβάτι
ακόμα μύριζε έρωτα
και οι ανάσες υδροκυάνιο

ο άντρας στον καθρέφτη ξυρίζεται
τα λέπια του στάζουν στο ξύλινο πάτωμα

η γυναίκα ντυμένη το σακάκι του και την ήβη της
ξεδιπλώνει με το βλέμμα
σπάγγους αιμάτινους,

τα πετεινά του ουρανού
γαυγίζουν
σε συχνότητες υπέρηχες

ο Σαχτούρης με ευλάβεια τα αφουγκράζεται
και τα μαγνητοφωνεί.

*Από τη συλλογή “Η Πλατεία των Ταύρων”, Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα Φεβρουάριος 2017.

Όλοι μιλούν για τον καιρό
Εμείς όχι

Φαντάσματα της πόλης
Από μελάνι
Παριστάνουν τους χάρτες
Πέντε έξι δρόμοι,
Η ασκητικότερη
Γεωγραφία
Της ομορφιάς.

Σιγουρεύομαι
Πως η άσφαλτος πιάνει ακόμα φωτιά
Κι επιστρέφω
Με το βήμα πάντα μισό.

Μνήμη σημαίνει μετέωρη
Επιστροφή στην καρδιά.
Αν δεν έχεις στηριχτεί στη λάσπη
Αυτό το χώμα ζυγίζει όλο
Το βάρος των ουρανών.

Λέξεις και βλέμματα
Δεμένα πισθάγκωνα
Γυμνά
Στο συρματόπλεγμα της γλώσσας

Δάχτυλο που χαϊδεύει
Το λαιμό σου
Σαν σκοινί.
Ουλρίκε Μαρία,
Άφιλτρα Roth-Handle
Η ζωή πριν
Η Ζωή
Ένα βήμα
Μετά.

*Από τη συλλογή «Anus Mundi», εκδ. Πανοπτικόν, 2014.

Στα πεζοδρόμια θα βρεις τη λησμονιά.
Ένα κασκόλ φορά κι ερπύστριες στα χείλη.
Νοέμβρης στρίβει απ’ τη γωνιά,
συνθήματα πατά μ’ αποτσίγαρα που σβήνει.
Γάντια φθαρμένα στα κάγκελα κρεμά
παρηγορώντας γαρίφαλα που πένθησαν
για της φωτιάς το μέλλον.