Ποιητές, βγείτε απ’ τα ντουλάπια σας,
ανοίξτε τα παράθυρα, τις θύρες σας ανοίξτε,
πολύ καιρό απομείνατε χωμένοι
στους κόσμους των ντουλαπιών σας.
Κατεβείτε, κατεβείτε
από τους Ρωσικούς λόφους σας
και τους τηλεγραφικούς σας λόφους,
τους υψιπετείς και εκκλησιαστικούς λόφους,
τα βουνίσια αναλόγια και τα Μοντπαρνάς.
Κατεβείτε απ’ τις πλαγιές και τα βουνά σας.
Βγείτε απ’ τις γιούτες και τους θόλους σας.
Τα δέντρα πέφτουν ακόμη
κι εμείς δε θα μαστέ στα δάση πια.
Δεν είναι ώρα να μένουμε εντός τους
σαν κι εκείνον που βάζει φωτιά στο σπίτι του
για να ψήσει το γουρούνι του.
Τέρμα οι ψαλμοί Χάρε Κρίσνα
την ώρα που η Ρώμη καίγεται.
Το Σαν Φρανσίσκο,
η Μόσχα του Μαγιακόβσκι καίνε
τους λιθάνθρακες της ζωής.
Νύχτα και τ’ Άλογο έρχεται
βόσκοντας φως, ζέστη και δύναμη,
τα σύννεφα έχουν παντελόνια.
Δεν είναι ώρα να κρύβεται ο καλλιτέχνης
πάνω, πέρα, πίσω απ’ τις σκηνές,
αδιάφορος, μασουλώντας τα νύχια του,
καθοριζόμενος από το υπαρκτό.
Δεν είναι ώρα για τα μικρά φιλολογικά παιχνίδια μας,
ούτε για παράνοιες και υποχονδρίες,
για φόβους κι απαλλαγές.
Ώρα για αγάπη και φως είναι τώρα.
Έχουμε δει τα μεγαλύτερα κεφάλια της γενιάς μας
τσακισμένα από τη βαρεμάρα σε ποιητικές εκδηλώσεις.
Η ποίηση δεν είναι μια κρυφή κοινωνία ούτε εκκλησία.
Λέξεις κρυφές και ψαλμοί ας μένουν πια.
Ήρθε ο καιρός του Προφητεύειν
ο καιρός του θρηνείν
του θρηνείν και χαίρεσθαι
το ερχόμενο τέλος
του μηχανικού πολιτισμού:
άχρηστος για ανθρώπους και γη.
Ώρα να κοιτάξετε προς τα έξω,
προς τη μεστή θέση του Λωτού,
με μάτια ορθάνοιχτα.
Ώρα να ανοίξετε τα στόματά σας
σ’ ένα νέο λόγο, ανοιχτό.
Ώρα να ενωθείτε μ’ όλες τις αισθηματικές υπάρξεις
εσείς, ποιητές των Πόλεων,
κρεμασμένοι σε μουσεία, κι εγώ μαζί,
εσείς ποιητές των ποιητών, που γράφετε
πτοίηση για την ποίηση,
εσείς ποιητές του ποιητικού εργαστηρίου
στην αχαμνή καρδιά της Αμερικής,
κλεισοσπίτηδες Έζρα Πάουντ,
μη μου άπτου ποιητές,
καλοδεμένοι, συνεκτικοί ποιητές,
γλωσσοπλάστες,
τουαλετάκηδες που μουγκρίζετε με Γκράφιτι
και κουνιέστε στα τρένα όχι όμως σε σημύδες,
δάσκαλοι του πριονιστηρίου Χαϊκού
στις Σιβηρίες της Αμερικής
αόματοι αντιρεαλιστές
μυστήριοι υπερσουρρεαλιστές
οραματιστές της κρεβατοκάμαρας
ταραχοποιοί του ντουλαπιού
Γκρουτσομαρξιστές ποιητές
και σύντροφοι της αργόσχολης τάξης
που αράζετε όλη μέρα
και μιλάτε για το προλεταριάτο,
καθολικοί αναρχικοί της ποίησης
μαύροι βουνίσιοι της ποίησης,
Βοστωνέζοι Βραχμάνοι και βουκολιστές της Μπολίνα,
όλοι εσείς μαμάκες της ποίησης,
όλοι εσείς αδελφοί Ζενιστές της ποίησης,
ποιητικοί αναθεωρητές
που πίνετε το αίμα του ποιητή,
μπάτσοι της ποίησης —
πού είναι το άγριο παιδί του Ουίτμαν;
Πού είναι οι τεράστιες φωνές να κραυγάσουν
με μιαν αίσθηση γλυκύτητας και μεγαλείου,
πού είναι το μεγάλο όραμα,
η μεγάλη κοσμοαντίληψη,
το υψηλό προφητικό τραγούδι
της αχανούς γης
κι ό,τι μέσα του τραγουδά κι η αναφορά μας σ’ αυτό;
Ποιητές, κατεβείτε
για άλλη μια φορά στο δρόμο του κόσμου
κι ανοίξτε μάτια και μυαλά
με την παλιά οραματική έκλαμψη,
καθαρίστε το λαρύγγι σας και βγάλτε —
η ποιηση είναι νεκρή — μια αχανή, ζωντανή ποίηση
με φοβερά μάτια και βουβαλίσια δύναμη.
Μην περιμένετε την επανάσταση
ή μήπως θα γίνει δίχως εσάς.
Πάψτε να μουρμουρίζετε και μιλήστε
με μια ορθάνοιχτη ποίηση,
μ’ ένα “δημόσιο πρόσωπο”,
σε άλλα υποκειμενικά επίπεδα
ή άλλα ανατρεπτικά επίπεδα
κι έναν χρονομέτρη στο εσωτερικό αυτί
να χτυπά κάτω από το πρόσωπο.
Γι’ αυτόν το γλυκό σας εαυτό μονάχα τραγουδήστε,
αρθρώστε ακόμη το Λαϊκό Κόσμο —
Ποίηση: ο κοινός φορέας
για την προώθηση του λαού
σε τόπους υψηλότερους
απ’ αυτούς που κατορθώνει οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Η ποίηση ακόμη πέφτει από τις σκιές
στους ακόμη ανοιχτούς μας δρόμους.
Τα φράγματα δεν υψώθηκαν ακόμη.
Οι δρόμοι ζωντανεύουν ακόμη με πρόσωπα,
ερωτικοί άντρες και γυναίκες περπατούν ακόμη εδώ,
παντού απλώς ερωτικά πλάσματα
και στα μάτια τους το μυστικό τους
θαμμένο ακόμη.
Το άγριο παιδί του Ουίτμαν κοιμάται ακόμη εδώ.
Ξυπνήστε και βγείτε στον ελεύθερο αέρα.
(1975)
*Από το βιβλίο “Λαϊκά Μανιφέστα”, σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα, Εκδόσεις “Ελεύθερος Τύπος”, Σεπτέμβρης 1988.
