Ιδού ένας μακρύς και σιωπηλός δρόμος.
Περπατώ μέσα στη μαυρίλα και σκοντάφτω και πέφτω
και σηκώνομαι, και περπατώ στα τυφλά, τα πόδια μου
τσαλαπατούν τις σιωπηλές πέτρες και τα ξερά φύλλα.
Κάποιος πίσω μου επίσης τσαλαπατά, πέτρες, φύλλα:
εάν επιβραδύνω, επιβραδύνει κι αυτός
εάν τρέξω, τρέχει γυρνάω: κανένας.
Τα πάντα σκοτεινά και άθυρα,
μόνο τα βήματά μου με αναγνωρίζουν,
Στρίβω και στρίβω μέσα απ’ τις γωνίες
που οδηγούν παντοτινά στον δρόμο
όπου κανένας δεν περιμένει, κανένας δεν μ’ ακολουθεί,
όπου κυνηγώ έναν άντρα που σκοντάφτει
και σηκώνεται και λέει όταν με βλέπει: κανένας.

*Μετάφραση: Κώστας Δρουγαλάς. Από το περιοδικό “Ένεκεν”.

ΕΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ, ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΕΞΟΥΣΙΑΣΤΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ;

Δεν γνωρίζω πόσα πολλά ζευγάρια μάτια
που κοίταζαν προς τον ουρανό
ένα αυγουστιάτικο πρωινό της εναέριας υπεροχής των ΗΠΑ
σήκωσαν το βλέμμα τους
σε κείνο το σημείο
όπου η ιστορία άλλαξε στην πυρηνική εποχή

Το να βλέπεις την ιστορία
με μια τύφλα
ίδια μ’ αυτή του Αϊνστάιν και των πολιτικών
είναι κάτι που πρέπει να σε απασχολήσει…

Κάποιοι με τα νώτα τους στραμμένα στη ΒΟΜΒΑ
άφησαν τις σκιές τους πάνω
στο μπετόν που τους προστάτευε από
τις λάμψεις του μυαλού του Αϊνστάιν.
Και τόσοι πολλοί τουρίστες,
αν και βλέπουν εκείνες τις σκιές ν’ αχρηστεύουν το μέλλον τους,
δεν ριζοσπαστικοποιούνται
καταστρέφοντας τη ρίζα της Κυβέρνησης,
αρνούμενοι να πληρώσουν φόρους και
μεταδίδοντας ότι
με τη μη-βία καταστρέφεται
ο πατριωτισμός
και ότι ο εθνικισμός είναι
ακόμα περισσότερο ανήμπορος για
κείνους που έζησαν τη
Χιροσίμα να θρηνεί στο σκοτάδι…

ΩΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ Ο ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ ΝΤΕ ΣΑΝΤ ΔΕΝ ΕΣΤΕΙΛΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ…

Η Δημοκρατία είναι μαζοχιστική
μιας και η Κυβέρνηση είναι περιττή

Απαλλαγείτε από το περιπό
και είστε ελεύθεροι απ’ αυτό που
σας ζορίζει να ψηφίσετε
… είτε το θέλετε είτε όχι

… Απαλλαγείτε από την Κυβέρνηση
και θα ξεφύγετε απ’ τους τραπεζίτες
και το έλλειμμα θα καταστραφεί,
αντί να κυνηγάτε μια δουλειά…

Ίσως
οι μαύροι είναι περισσότερο κερδισμένοι(;):
δεν είναι αναγκασμένοι να υπομένουν
μια αστυνομική προστασία
που ποτέ δεν έχουν…

*Γεννημένος στο Σικάγο (1925), ο Joffre Stewart αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση στην ποιητική σκηνή των ΗΠΑ, καθώς με τον αδάμαστο χαρακτήρα και την ελεύθερη φωνή του αποτέλεσε σημαντική επιρροή για πολλούς νεώτερούς του ποιητές. Με έντονη δράση στα κοινωνικά πράγματα, ενεργός στο αντιπολεμικό κίνημα, άθεος, ο Stewart είναι γνωστός για την πολυσήμαντη συμμετοχή του στο αναρχικό κίνημα της βορείου Αμερικής και την ενεργοποίησή του με τους IWW. Αποποιούμενος την υπηκοότητά του το 1950, ο Stewart έχει συλληφθεί κυριολεκτικά δεκάδες φορές, για το χρώμα του, για παραβάσεις των νόμων περί στράτευσης, για τη δράση του στα πλαίσια του κινήματος ειρήνης και υπέρ των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

**Από το βιβλίο του Γιώργου Μπουρλή “Αμερικανοί ποιητέες και ποιήτριες τολμούν”, Εκδόσεις Εξάρχεια. Οκτώβρης 2013.

Δεν έχω τίποτα να προτείνω, είμαι απλώς ένα πρωτόκολλο
η ζωή μου, ενδεκασύλλαβη και σχοινοτενής,
χωρίς μαχαίρι και κουτάλι, μα με τα μάτια δεκατέσσερα,
δε συμφωνεί ούτε σε γένος ούτε σε αριθμό
μ’ όσα γράφουν οι εφημερίδες, μ’ όσα ψιθυρίζουν οι εραστές.
Κρυώνει από θάνατο η ζωή μου -πώς ορθώνεται κι αγροικά!-
καθώς απομακρύνονται με τα κόκαλά τους υπό μάλης
το αλέτρι και το άλογο, η μάνα και οι εννιά της μήνες
μαζεύει τα χρόνια της, τον Μαρξ και τον Ένγκελς της,
ετοιμάζεται για την ξεροκαιριά, το θάνατο του σκύλου.
Λέω στον εαυτό μου, κουράγιο, μην απελπίζεσαι,
θα ’ρθουν σύντομα οι σύντροφοι,
θα ’ρθει η εποχή της σβάρνας και του δρεπανιού,
στ’ όνομα της ταξικής πάλης θα βαδίσουν τα τουφέκια,
κι οι προλετάριοι θα εκδικηθούν την ευτυχία,
το θριαμβευτικό πέρα δώθε των εμπόρων.

Δεν είμαι υγιής, στο σώμα μου κηρύσσεται κάθε μέρα
κι από μια πτώχευση, φθείρονται οι χόνδροι, οι αρθρώσεις
κοστίζει το χοντρό άντερο κι η μελάνη,
κοστίζει η τσάκιση στο γιακά, το δαχτυλικό αποτύπωμα.
Αυτή ακριβώς είναι η φτώχεια μου,
οι μικροί εγωισμοί που κρύβει μεσα της,
οι ανθρώπινες εκτάσεις της, μια συμφωνία σε σι ύφεση.
Με κομματιάζει η φτώχεια μου, τεντώνει τις αποστάσεις μου,
-ποτέ δεν είχε το σχοινί τόσους κόμπους-
κομματιάζει την αριθμητική μου σε πραγματικούς αριθμούς,
το εγώ μου σε αμφιβολίες, τις αμφιβολίες μου σε ζύγια.
Δυο πατρίδες έχει η φτώχεια μου, μία στο βορρά, μία στο νότο
στο βορρά όσες πεινούν κρύβουν ένα μαχαίρι κάτω απ’ το μαξιλάρι τους,
στο νότο όσες κοιμούνται στο δρόμο ονειρεύονται μια πόλη δίχως δρόμους.
(Εχουν αργήσει οι σύντροφοι, κρύωσε το φαγητό στο τραπέζι.)

Η ευτυχία, αυτό το ατάλαντο φωτομοντέλο, τα πρωινά
παρουσιάζει συνταγές για όλα τα βαλάντια.

*Από την συλλογή “Γκρόζνι”, εκδόσεις Υποκείμενο, 2016.

Winston Smith, Laughing on the outside

Θα προσπαθήσω να ευχαριστήσω τους θεατές
Τους σπάγγους το γυαλιστερό σου πριόνι
Είμαι στο κουτί σου φάλτσε μάγε
Με πονάς μάγε
Θα προσπαθήσω να σ’ ευχαριστήσω σαν κτήνος σφαγμένο
Τώρα δε βλέπω τίποτα πρέπει να φύγω
Η νύχτα στάζει από παντού
Μέσα στη μουσική τα κόκαλα του έρωτα
Τον άδειο σπασμό
Άφησέ με θα φέρω το φτωχό ζώο στην τρύπα του
Σέρνοντας πόνο το αίμα στις σκάλες
Θα κάθομαι μαζί του ακούγοντας τους αέρες
Αυτό το οξύ που με παραμόρφωσε
Ο μόνος που μου μίλησε ένας χαζός οδηγός
Μου ’πε το χαλασμένο του αυτοκίνητο να σμπρώξω
Λοιπόν τους γκρέμισα στο βάραθρο
Ο θάνατος είναι εθνικό προϊόν
Γέμισα ποντικοπαγίδες όλο το σπίτι
Κρέμονται σαν κλουβιά στο ταβάνι
Στο νεροχύτη στο σωλήνα αποχετεύσεως
Στο αραχνιασμένο κοστούμι του γάμου μου
Κανένα όνειρο κάτω απ’ την κρύα κουβέρτα
Κι οι τοίχοι τελειώνοντας κάπου απελπισμένα
Αδέξιοι σαν ποιήματα.

Το χέρι που καρτερώ είναι η πυρά μου
Είμαι το πιο γρήγορο άλογο
Μαύρο όπως η ανατολή
Πορφυρίζω Παρθενώνες
Συλλέγω γραμματόσημα “πόσο κάνει αυτό;”
ή “ποιος ρωτάει;”
Η απάντηση δεν έρχεται ποτέ από το κούνημα της ουράς.

*Από το “Ένεκεν”, τεύχος Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 2015.