Βόλτα με τον παππού στο βουνό· κόβει ξύλα για τον χειμώνα· μου μιλά για την αναγκεμένη ζωή του· πόλεμος, εμφύλιος, φτώχεια, μουγγή λαλιά· μου δείχνει δέντρα, λουλούδια και ζούδια· τι τρώγεται, τι είναι επικίνδυνο, τι πρέπει να προσέχω· τίποτα από αυτά δεν μου χρειάστηκε στην πόλη κι ήμουν ολότελα απροετοίμαστος για όλα, αλλά πούντος να με πάρει ξανά, να φύγω απ’ τα άθλια της ζωής μου.

Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

(μια συνομιλία με τον Τόμας Στέρνς Έλιοτ
με τον δικό του τρόπο)

Επειδή ήπια εκεί
που δένδρα ανθίζουνε και τρέχουνε βρυσοπηγές
εφ᾽όσον κάθε τι που έγινε θα ξαναγίνει
επειδή δεν υπάρχει μόνος του ο χρόνος
κι επειδή ο τόπος δεν είναι ποτέ μόνο τόπος
χαίρομαι που τα πράγματα είναι όπως είναι
αγαπητέ Τομ
χαίρομαι λοιπόν έχοντας να καταπιαστώ με κάτι
που να μου δίνει χαρά.

Επειδή δεν χρειάζεται να ελπίζω πως θα ξαναγυρίσω
επειδή δεν επιθυμώ τίποτα να λησμονήσω
τα ζητήματα αυτά που με τον ευατό μου
πάρα πολύ τα συζητώ
πάρα πολύ τα εξηγώ και δεν θέλω
γιατι δεν χρειάζεται να ελπίζω
τίποτα άλλο δεν χρειάζεται
παρά να αφεθώ
να ρέω ελεύθερα στο εδώ και τώρα

επειδή ετούτα τα φτερά
τούτη η μεταμόρφωση ήρθε ακριβώς την ώρα που έπρεπε
επειδή κι ό γέρικος αετός έχει καλή σχέση με τον ήλιο
επειδή θα ξαναγεννηθεί χίλιες φορές

Πατέρα, θα γίνω πατέρας.
Μητέρα, θα γίνεις μητέρα.
Όλη η αγάπη που έχουμε νιώσει
θα γίνει δική μας.
Το παρόν του μέλλοντός μας.
Το στόμα του στίχου,
το μάτι της λέξης,
τα πόδια του ποιήματος.
Ο κόσμος θα γεννηθεί ξανά.
Θα μεγαλώσει γύρω μας.
Για πρώτη φορά θα αντικρίσω τον εαυτό μου
με συμπάθεια και φόβο αληθινό.
Ότι κι αν είμαστε μωρό μου
θα γίνουμε ότι χρειαστεί
για να ζήσουμε.

Διαπίστωση

Γερνάω καλά·
με τ’ αυλάκια του χρόνου
πάνω μου.
Πολλές οι πληγές.
Να, αυτή εδώ είναι δική σου·
μεγάλη
σαν το μαχαίρι σου.

***

Ρόδο αμάραντο

Όταν εσύ χαθείς
μέσα στο θάμπος της νυχτιάς
κόκκινο τριαντάφυλλο
στο στήθος μου
θ’ ανοίξει
‒λαβωματιάς ανθός
που στο ρυάκι της πληγής
θα πίνει
να δροσίζεται
αντί νερό, το αίμα.

Το ίδιο όνομα έχετε, κι όλοι λεν θα χαίρεται
εκεί που είναι. Έτσι να είναι;
Εσύ χαμογελάς, καθώς την πάνα σου αλλάζω,
κι θαυμάζω το οκτώ εβδομάδων βλέμμα σου
που με καρφώνει. Κι όπως η στιγμή σκαλώνει
στο μυαλό μου, σκέφτομαι πως δίκιο είχε
η γιαγιά σου – η αγάπη πάει μπροστά.
Και τώρα, αυτή την ώρα,
που λαίμαργα το γάλα σου θα πιεις
κι εγώ θα σου μιλάω απαλά,
τώρα ναι, τώρα πια,
εσύ κρατάς την αγάπη. Τρέχεις μαζί της μπροστά,
κι εγώ με ανακούφιση σ’ ακολουθώ,
σ’ αυτό το παρόν
που με τα χεράκια σου σμιλεύεις.

Κι αν στο μέλλον μας παιδεύεις;
Χαλάλι σου αγάπη μου,
χαλάλι σου καρδιά μου.

Κάθε ποίημα που πλαγιάζει
στα τεθλασμένα παράσιτα της μπάντας των βραχέων,
έχει σε κάποια του στιγμή ονειρευτεί,
τη συμφωνική της Βουδαπέστης,
το Liebestraum
απ’ τον Αρθούρο Ρούμπινστάιν
ή τα ρώσικα Ότσι Τσόρνιε,
και τη βουβή φωταύγεια
της
ακτινοβολίας Τσερένκοφ/
έπειτα
πώς ξάφνου μεγαλώνει,
κι από ένας ψίθυρος
γίνεται κλαγγή,
ή
ένα πουλί μεταλλικό
που ασημολάμνει
ακραιφνώς
στην ερημιά των άστρων/

Κι όλο τρέμει,
πως αν δε βρεθεί ο ποιητής να το ματίσει απόγνωση
θα παραμένει,
ένα κούφιο ανδράποδο που κινεί σπασμωδικά
χέρια και πόδια/
ο τράγος στη θέση της Ιφιγένειας εν Αυλίδι,
ενώ η ουσία της θα χειμάζεται εν Ταύροις/

Αστείο,
που φαίνεται να τους έχουμε ανάγκη
τους σύγχρονους ποιητές,
κι ας λένε πχ. Μεγάλη Έκρηξη
όπως ο Καραγάτσης θα έλεγε
Μεγάλη Χίμαιρα/

Άγνωστο άλλωστε, το πόσο θα αλητέψει
κάθε γενιά ποιητών,
στις γνωστικές αλάνες της μεταεφηβείας της,

άγνωστο κι αν υφίστανται πια τέτοιες αλάνες/

Καλύτερα, θα έλεγα,
τα ποιήματα,