Φωτογραφία ταυτότητας

Χαμογελάστε παρακαλώ
ή κλάψτε αν θέλετε.
Αναλόγως το πουλάκι
που θα βγάλει το κλικ.
Αηδόνι ή κοράκι.
Αν πάλι ξεπροβάλλει
καμιά κουκουβάγια,
παραμείνετε απλώς σοβαροί.

Θα λέμε μετά
πως στην πανίδα των πτηνών
έγκειται
η φωτογραφία της ταυτότητας μας.

Αν δεν οικοιοποιηθείς ένα πρόβλημα δεν μπορείς να μετέχεις στη λύση του.

Γάμα τον παράδεισο. Ο θεός μας κοστίζει την γη.

Ο φασισμός είναι η ερωτική ψευδαίσθηση μιας εμμονικής μοναξιάς.

Η αριστεροσύνη είναι μια δύστροπη γεροντοκόρη δεσποσύνη.

Κανείς δεν σκέφτεται ότι λέει κι όλοι λένε ότι σκέφτεται κάποιος άλλος.

Οι ίσες αποστάσεις σε ένα ζήτημα σε μετατρέπουν σε αγγελιοφόρο.

Μια αδικημένη μεγαλοφυία δεν διαφέρει από μια δικαιωμένη ηλιθιότητα.

Κάποιοι καταναλώνουν τέχνη για να ζουν κι άλλοι για να υπάρχουν.

Οι περισσότεροι ζευγαρώνουν προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

Είναι εύκολο για το στόμα να βρει την κατάλληλη λέξη αλλά για τα μάτια αδύνατο.

Με λένε Ελένη.

Κι είμαι άσημη ποιήτρια.

Χωρίς επίθετο συστήνομαι,

στο αδιάφορο κοινό.

Μου ‘μεινε μόνο το βαφτιστικό,

κι εγώ πια δεν ξεχωρίζω

από τις άλλες συνονόματες.

Το επώνυμο,

κάπως μου ‘πεσε σκύβοντας,

κι εγώ το ‘δωσα ενέχυρο στον μπακάλη

από τα χρωστούμενα:

μαζεύτηκαν πολλά

από ψωμί και μορταδέλα

και φιάλες κρασί ρετσίνα.

Το πατρώνυμο και το γένος,

μου ‘πε πως δεν είναι πια δικά μου,

δεν τους ανήκω

δεν μοιάζω στη μάνα μου και στον πατέρα μου,

τυχαία φύτρα και καταγωγή,

μάλλον προέρχομαι από γύφτους.

Αυτός μου βάζει πανωτόκια.

Εγώ χοντραίνω από τη μορταδέλα.

Το λίπος και ο οίστρος συσσωρεύονται

πίσω στο σβέρκο.

Μου κάνουν καμπούρα.

Πιο πανωτόκια βάζει

πιο ελεύθερα του γδύνομαι.

Το επί τοις εκατό στο τεφτέρι του

υπολογίζει τη συχνότητα

της εκπόρνευσης,

τις φορές που θα του γδύνομαι.

Αυτός με σέρνει από τα βυζιά.

Με περιφέρει επιτάφιο στα δωμάτια.

Έπειτα με γέρνει στα γόνατά του καθιστός

Δεν εκχωρείται η αθωότητα,
ούτε και η μακρινή μας – πλέον- εφηβεία εκχωρείται,
τα στριμωξίδια γύρω απ’ τα κορίτσια
των μεθυσμένων μας λυγμών
ή οι άσφαιρες βόλτες έξω από τα σπίτια τους,
για εμάς τους ξελιγωμένους κορμοράνους/
όσα τσιτάτα αποστηθίζαμε,
από καταραμένους ποιητές
κι ακόμη κι αυτά τα ίδια τ’ όνοματά τους,
με τα τρυφερά τους σύμφωνα,
που τώρα μου διαφεύγουν
λεπτομερώς,
μα υπήρξε ένας καιρός που τα απήγγειλα με ευλάβεια,
δεν εκχωρούνται επίσης/
κι ενώ τα κεριά μας λιγοστεύουν σταθερά προς
την απογευματινή τους
αγρανάπαυση,
ένας μολυβένιος ουρανός που απομακρύνεται ενοχικά
από τις πρώτες μας αρνήσεις,
έρχεται πια συχνά και ξαναγεύεται,
μια τζούρα από τσιγάρο Όσκαρ στο χρυσοπόρφυρο πακέτο
ή
το μελένιο πάνω χείλος της,
στο πίσω υπόστεγο
με τη βροχή,
όπου μεγάλωνε στη λάσπη εκείνο το μοναχικό γαρύφαλλο,
και τα φαντάσματα των πωλητών της λαϊκής,
άλλαζαν ρούχα πριν αντικρύσουν τη νύχτα της Δευτέρας._
ΚΛ – 24/01/2018

photo:

(πες μου, μήπως κατά τύχη τις φυλάς τις σχισμένες σελίδες
απ’ τα αγαπημένα βιβλία;)

όνομα ήταν ή περί πράγματος κατάσταση…

τα ξανασχεδιάζω αργά
τα ξεθωριασμένα τατουάζ
τα απ’ τη μέσα μεριά του δέρματος
κρυμμένα.

αγάπες τσακισμένες ή ιερογλυφικά
από περασμένες ζωές,
προτού την καταιγίδα με πονούν,
τα οστά μου κάνουν να στριφογυρίζουν
βροχή σαν να προαναγγέλλουν
από ουρανό γαλήνιο.

Νανά Κόντου.

Το έγκλημα του 20ού αιώνα

Γεμίζει το είναι μου μ’ αναμνήσεις
του χθες…
ενώ ο άνεμος λυωνίζει τα φυλλώματα
μέσα στη καλοκαιρινή λάβα…
Ταξιδεύω στην φριχτή αυτή χοάνη,
βουλιάζω συνεχώς στο σκοτεινό
μονοπάτι του τρομερού
παραλογισμού…
Κομματιάζει την ψυχή μου ο βαθύς
πόνος, το ζωντανό μαρτύριο,
η αγωνία, ο τρόμος, οι φωνές…
ενώ μεγαλώνει ο δρόμος της μνήμης…
Ξαναζώ στον τραγικό κύκλο
της εικόνας της φρίκης με
την μακάβρια συμφωνία
της εξαφάνισης μυριάδων ψυχών…
Μαύρη καπνιά πνίγει τα γύρω
απαίσια μυρωδιά… οι καμινάδες
τα κρεματόρια, το αιμάτινο ποτάμι
κυλά… θρέφοντας την πληγωμένη γη.
Μέσα στα σύμπαν του κενού συγκεντρώνονται
τα κομμάτια του χρόνου που
κομμάτιασαν από τ’ αμάρτημα
του εγκλήματος…
Το αληθινό παρελθόν, με το πονεμένο
παρών σκεπάζει τα γύρω ενώ προχωρώ
στα στρατόπεδα του Άουσβιτς, του Νταχάου
με την αυθεντική εικόνα της φρίκης…
Κάθε χόρτο στη γη λες και είναι ψυχή
που δακρυσμένη ζητά απάντηση
ενώ ψηλά…

Όσο κι αν περιμένουμε
Θα έχω ήδη πει αυτό που λέω
Παρόμοιο σε ότι ίσως πίστεψες
Πως είναι

Θα ναι ένας τόπος
Ως πάντα μια σημασία
Όσων, όλων και τίποτα
Μικρή, θεόρατη

Κι ο χρόνος όλοι μας
Ότι ποτέ δεν θα ειπωθεί
Κι ο χρόνος κανείς
Ότι μοιραστήκαμε

Ήταν μια ευφυΐα. Δεν έζησε ποτέ με κανόνες. Έπινε περισσότερο από όσο έπρεπε, είχε περισσότερες ερωμένες από ότι θα έπρεπε και δεν ζούσε σύμφωνα με κανενός τις υποδείξεις. Δεν έγραψε ευχάριστα πράγματα, αλλά για την σκληρή πραγματικότητα γύρω μας.

Διαβάστε 25 λαμπρά αποφθέγματα ενός από τους πιο έξυπνους και πνευματώδεις συγγραφείς που μας χάρισε η ζωή.

Για την ζωή

1. Απλά να ζεις περιμένοντας να πεθάνεις είναι σκληρή δουλειά.
2. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο απλά πιστεύω ότι μπορούμε να μην τον κάνουμε χειρότερο.
3. Όταν πίνεις ο κόσμος εξακολουθεί να υπάρχει αλλά για λίγο δεν σε κρατάει από το λαιμό.
4. Αρχίζεις να σώζεις τον κόσμο σώζοντας ένα πρόσωπο κάθε φορά, διαφορετικά είναι μεγάλος ρομαντισμός ή πολιτική.

Νόμιζα ότι ήμουν αναπόφευκτος.
Γραφτό να συμβώ.
Κάθε μικρό μου κλώτσημα να είναι ένα μαχαίρι στην καρδιά σου.
Όταν βγήκα από μέσα σου ένιωσες ελεύθερη.
Όμως μετά με είδες.
Για ένα μόνο δευτερόλεπτο.
Έκλαιγα.
Κι ήμουν μικρός.
Και τότε ήξερες ότι είμαι ένα τίποτα.
Δεν ήμουν τίποτα.
Όχι ακόμα.