Πέρασε μπροστά μου τρέχοντας
δεν έχω πόδια!
φώναζε,
δεν έχω πόδια!

*
Η κραυγή
ένας κομμένος ουρανός

είναι

ρίζα δίχως δέντρο.

*

Κέρμα η ψυχή
σε τρύπια τσέπη
γλίστρησε απόψε.

*

Συλλέκτης
δραπέτης
συλλέγει
επιδιορθώνει
μεταπουλά
απ’ το ξημέρωμα
για λίγα κέρματα
του κάτω κόσμου
την αυλή
σκουπίζει.

*

Τις λίμνες σου και τα ποτάμια σου
φοβάμαι
γι’ αυτό μεθάω με θάλασσα.

*

Έσπρωξα πίσω μου τη θάλασσα
δική σου, είπα, σ’ τη χαρίζω
άλλαξα πατρίδα
χώμα μου η γη
εγώ από νερό είμαι.

*
Αν δεν βγεις απ’ τον εαυτό σου
δεν θα συναντήσεις ποτέ κανέναν.

Τα μάτια είναι του χρόνου τα παράθυρα.
Τι βλέπεις;
Τίποτα
Τίποτα για τίποτα.

*”Έρημος όπως έρωτας”, δίγλωσση έκδοση (με μετάφραση στα Αγγλικά Γιάννη Γκούμα), Εκδόσεις Ποιείν, 2015.

Πελώριος και κόκκινος

Πάνω από το Γκραν Παλαί

Ο χειμωνιάτικος ήλιος εμφανίζεται

Κι εξαφανίζεται

Σαν κι αυτόν η καρδιά μου θα εξαφανιστεί

Και όλο μου το αίμα θα φύγει

Θα φύγει να σε ψάξει

Αγάπη μου
Ομορφιά μου

Και να σε βρει

Εκεί όπου βρίσκεσαι.

*Από το https://poiimata.com – Mετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος.

Θέλω να μιλήσω

Λεπτομερώς να περιγράψω

το λαβύρινθο της σκέψης-

Πετά με φτερά αετού

πάνω από τη φωλιά σου

καλοφτιαγμένη σε βράχο

το πέλαγο της ζωής αγναντεύει,

μοναχική εστία ανείπωτης λύπης.

Θέλω να ζωγραφίσω

την πυκνότητα του φωτός

που διαχέεται στο στοχασμό

καθώς διαμορφώνει την πορεία της ματιάς

στο διάσελο του βουνού

ποτισμένο με τη βροχή της ψυχής σου

τις απέλπιδες τροχιές

του σκλαβωμένου φτερουγίσματος.

Θέλω να ακούσω

το στολισμένο στόμα

στην απόλυτη έκφραση συνείδησης

εκεί όπου το άσμα ασμάτων

ευφραίνει τον αέρα του κρησφύγετού σου 

πάνω στις κορυφές του λόφου

λιώνει τα κρύσταλλα της μοναξιάς

σε ρυάκια επιθυμίας.

Θέλω να μεταφέρω

τις κινήσεις του μυαλού

θετικοί κυματισμοί ενέργειας,

παλινδρομικής παλίρροιας αντίδοτο

σε δαίδαλους νοητής απελπισίας

και το τραγούδι της κάθαρσης

να στείλω στην ερημωμένη

φυλακή της αγάπης.

Θέλω να στολίσω

τους φτερωτούς συλλογισμούς

που μοναχικά μονοπάτια ακολουθούν

με συστάδες ανθέων

διάφανα στολίδια των βράχων

αφήνουν αρώματα ζωογόνα

συντροφιά ακάματων ταξιδευτών

όταν ιχνηλατούν τη χαρά.

Θέλω να κατανοήσω

το μεγαλείο της μοναξιάς

αποδεικτικό σημάδι ανεξίτηλο

τρυφερής καρδιάς και απελπισμένων ονείρων

ρίζωσε επώδυνα στις μέρες σου
κατατρώει σιγανά και ύπουλα

την ικμάδα του χαμόγελου,

παγώνει το λευκό σου βλέμμα.

Θέλω να τρέξω

σε ελεύθερους τόπους αχαρτογράφητους

η ανοιχτή αγκαλιά μου απλώνεται

αντίσταση στον ψυχρό αέρα

σχηματίζει ήλιους στα πρόσωπα

η ελπίδα κυρίαρχη οικοδέσποινα

να καλλωπίζει στο λιμάνι σου

πεδίο αρμονικής συντροφιάς.

Θέλω να πλημμυρίζω

χαρμόσυνες καμπάνες γέλιου,

απόδειξη της αντοχής σου,
λατρεμένα μηνύματα αποστέλλουν

στων ματιών μου το βεληνεκές

εκεί ο ορίζοντας της προσδοκίας μας

πραγματώνει την ανυπέρβλητη αγάπη

που μόνο η διαφυγή από τη θλίψη
της μοναξιάς μπορεί να δημιουργήσει.

ο θάνατος του ποιητή

ούτε φωνήεν ούτε σύμφωνο
αναλφάβητος
έρχεται ο θάνατος

Νεκρά αυγά
στους ποιητή τη γλώσσα
Τ’ αποσιωπητικά

πόσο ανάδρομη
η κύηση
της τελευταίας του λέξης.

***

το συρτάρι

μεγάλο οργανοτροφείο

ποιημάτων.

***

συμβασιούχος ποιητής

Μωρό ποίημα
τρέξε στον δήμιο.

(Η συγγραφέας
έγινε
μητερούλα).

*Από τη συλλογή “το λάθος ποίημα”, Εκδόσεις Μελάνι, Μάρτης 2012.

στην τρύπα του έρωτα

κλείδωσα

το χθες
σε άδεια αστικά για το φεγγάρι,

μετά,
πήρα το χώμα
της έκλειψης
κι έθρεψα ταξίδια στην Ανατολή του σκοταδιού

κι έμεινα επιτέλους μόνος,

με το ποντίκι στο αθόρυβο,
να ροκανίζει
χρόνο,
μέχρι την ανάφλεξη:
του ορατού
από
το
αόρατο

και πέθανα
μόνος

*Από τη συλλογή “Πάτησε το κουμπί”, Εκδόσεις Οσελότος, 2015.

ξένος τόπος

είναι
και η ποιότητα
που δεν μπορεί να βρει θεούς,
απαιτούνται
ξέρεις,
δαίμονες και παραμύθια με έρωτες,
ας πάρω
το πρώτο όνειρο,
το χθες
κι ας τρέμει
στα χέρια μου,
μήπως και βρω στα μπρούμυτα,
τη νυκτωδία,
που εμφανίζει
αγγέλους με περίστροφα
και
ψάθινες
καρέκλες
με ενοχές

*Από τη συλλογή “Σπιτικά μπισκότα”, Εκδόσεις Οσελότος, 2015.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Πολύ σπάνια μπορεί να μας τραβήξει την προσοχή μια ποιητική συλλογή, που δεν έχει από πίσω της έναν εκδοτικό οίκο. Όμως, υπάρχουν και αυτοεκδόσεις, που είναι διαμαντάκια γιατί διαθέτουν πρωτοτυπία, που δεν βρίσκουμε εύκολα στην σύγχρονη ποίηση.
Είχαμε, λοιπόν, την ευκαιρία να διαβάσουμε την πολύ πρωτότυπη ποιητική συλλογή της Αλεξάνδρας Επίθετη «Κорени», που κυκλοφορεί σε αυτοέκδοση. Πρωτότυπη γιατί δεν είναι απλά μια ποιητική συλλογή, αλλά ένα ζην, δηλαδή μια ολόκληρη ζωή αποτυπωμένη με σκίτσα, παιδικές ζωγραφιές και φωτοτυπίες από προσωπικά και οικογενειακά έγγραφα, που στολίζουν τα ποιήματα. Πρωτότυπη και για τον τρόπο γραφής της.

Корени σημαίνει ρίζες στα βουλγάρικα καθώς η ποιήτρια κατάγεται από τη Βουλγαρία. Μέσα στην ποιητική της συλλογή περιλαμβάνονται και δυο φωτογραφίες από τη Σόφια και τη Χαλκίδα, τις δυο πόλεις καταγωγής της. Πολλοί ποιητές έχουν γράψει για τις ρίζες τους, αλλά οι περισσότεροι γράφουν συνηθισμένους σπαραξικάρδιους στίχους, που δεν αξίζει καν να διαβαστούν. Η Αλεξάνδρα Επίθετη με τον μοντέρνο ρεαλισμό, που τη διακρίνει, φέρνει έναν ανανεωτικό αέρα με στίχους, που ταρακουνούν και συναρπάζουν τον αναγνώστη.

Η Αλεξάνδρα Επίθετη γράφοντας για ρίζες, υποδύεται διάφορους ρόλους. Τον ρόλο του πατέρα, της μητέρας, του παππού, της κόρης και του γιου. Γράφει πάντα σε πρώτο ενικό πρόσωπο γιατί ό,τι αναφέρει, το αισθάνεται πρώτα βαθιά μέσα της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το παιδί, που ονειρεύεται να γίνει άνδρας, νέος και όμορφος και όταν μεγαλώνει, διαπιστώνει: «μονάχα που στο τέλος δεν έγινα ποτέ μου άνδρας, / ούτε όμορφος / και κανείς δεν μένει για πολύ / νέος.»
Η ανατροφή παίζει μεγάλο ρόλο στις οικογενειακές σχέσεις. Οι γονείς μπορεί να κάνουν λάθη. Η Αλεξάνδρα Επίθετη γράφει πως δεν αρκεί το «συγχωρώ και ξεχνάω». Δεν τελειώνουν όλα με ένα συγγνώμη και τα παιδικά τραύματα μπορεί να μας ακολουθούν μια ζωή. Για την οικογένεια η ποιήτρια γράφει πως είναι ένα ψυχιατρικό ίδρυμα, όπου ασθενείς και γιατροί αλλάζουν ρόλους μεταξύ τους. Κι όμως, στο τέλος του βιβλίου η Αλεξάνδρα Επίθετη θα λυπηθεί και θα γράψει τους παρακάτω συγκινητικούς στίχους: «μετά από τόσο καιρό / θυμήθηκα / πως είναι να είσαι / η μαμά μου / κι όχι η μάνα, / ούτε η μητέρα μου».

Όπως αναφέραμε και πριν, η ποιήτρια υποδύεται ρόλους κι έτσι μας πηγαίνει στον παππού, που στο τέλος της ζωής του ανήμπορος, «κακέκτυπο ανθρώπου» περιμένει να πεθάνει και νιώθει ήδη πεθαμένος. «Νυστάζω για όλα απόψε / εκτός από τον ύπνο» γράφει η Αλεξάνδρα Επίθετη, ενώ πιο κάτω διαβάζουμε: «μακάρι / να είχα ξυπνήσει / όσο ζούσα.» Σε άλλο σημείο η ποιήτρια αναφέρεται στα πατρικά των φίλων, όπου η χλωρίνη πασχίζει να καλύψει το μεταμεσονύκτιο κλάμα, ενώ αλλού, ντύνεται πυροσβέστης και περιμένει να βρει φωτιά να σβήσει.

Συμπερασματικά η ποιητική συλλογή της Αλεξάνδρας Επίθετη «Κорени» είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον έργο και αξίζει να κλείσουμε με δυο λόγια της ίδιας της ποιήτριας, που αναφέρονται σαν επίλογος στο τέλος του βιβλίου: «Οι δικές μου ρίζες σίγουρα κάποτε υπήρξαν και για να συνεχίσουν να υπάρχουν μέσα μου χρειάστηκε να βρω έναν τρόπο για να τις θυμάμαι».

(*) Την ποιητική συλλογή της Αλεξάνδρας Επίθετη «Κорени» μπορείτε να τη βρείτε στις εκδηλώσεις της ποιητικής ομάδας «Ο Κύκλος Των».