Ούτε καν είναι

Ιαχή και τέλμα
Πρωτάκουστος κρότος
Σώματα περιστοιχίζουνε τη λήθη

Ανυποψίαστη η θάλασσα
Βυθομετρά το αλάτι
Στη χαραυγή της ανάσας

Κι ανεβαίνει
Ένας συριγμός μαγκωμένος
Που ηχεί όπως είναι

Παρόλο που οι άλλοι
Δεν ηχούν καν

Ούτε καν είναι

***

Αορτές με χαλίκια θανάτου

Νάτοι
Έρχονται απ’το νέο σφαγείο της Γης

Στις καρδιές τους
Αορτές με χαλίκια θανάτου

Κρίνα από στάχτη
Στάχυα από άμμο

***

Στα χείλη των ροφών

Ο κρόταφος αυτός
Δεν είναι ενικός

Τον ένοικο τον σκότωσε
Σαν ήμερος χαμός

Κομμάτια από χαλκό
Ραμμένα στα μποφόρ

Απόμερα περάσματα
Στα χείλη των ροφών

*Από τη συλλογή “Ανθηρή ερήμωση”, Εκδόσεις Εκάτη.

Επικρατεί αναβρασμός
στην αποικία.
Σκότωσαν οι σαμποτέρ
το τριμελές συμβούλιο
κι έμεινε ακέφαλη.
Τρέχουν τώρα οι γραμματείς
και οι συγκλητικοί
να οργανώσουν τη διαδοχή
από το Εθνικό Συμβούλιο
να εκλέξουν τους καινούργιους.
Οι τάξεις έχουν
αυξημένες προσδοκίες
από το νέο συμβούλιο
που θα εκλεγεί
οι δούλοι θέλουν
καλύτερες μερίδες
οι έμποροι λιγότερη φορολογία
μόνο η ανωτέρα τάξη
χαμογελά
γιατί βρέξει – χιονίσει
θα έχει τα προνόμια της
όλοι οι άλλοι
ακόμη και οι φύλακες
και οι ραβδούχοι
περιμένουν κάτι καλύτερο
μα άδικα ελπίζουν
θ΄αλλάξουν μόνο τα ονόματα.

Every morning
he forgot her name, who she is.

Every morning
he opened his eyes, and
he looked at her, and
for just a couple of seconds
(before he once again remembered)
he wondered

if she is
(if she has always been)
God.

*Artwork is from here: http://heatherhorton.com/category/surfacing-new-paintings-by-heather-horton-november-2012/

**For more poems by Alex Antonopoulos, please visit his website: http://www.alexantonopoulos.com

ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΥΜΠΑΝ

Ποτέ δεν μπόρεσα να γράψω
ένα αληθινό ποίημα
ο πόθος μου ήταν μόνο να γνωρίσω
τις αισθήσεις που μου έλειπαν
να βρω μια συγκεκριμένη σταγόνα απαστράπτοντος ύδατος
στα βάθη ενός μυθικού ωκεανού

***

ΚΑΡΟΥΖΕΛ

Η ζωή γυρίζει γύρω απ΄ τον εαυτό της
καρουζέλ
στο κέντρο μια απειροελάχιστη οπή
κβάντο του τίποτα
κινεί τα πάντα
για να επιστρέψουν στο άπειρο.

***

ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Χιλιόμετρα δρόμων ουτοπίας
στην καρδιά του ανθρώπου
ψηλά οι αστερισμοί
το βόρειο σέλας της αθανασίας
μακρινός αντικατοπτρισμός
να ολοκληρωθεί
η ζωή που λείπει.

*Από τη συλλογή “Ο Αλχημιστής του Χάους”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2015.

το βλέμμα της άμμου
η ακόλαστη γαία
του πύργου ο φλοιός
η ανταλλαγή των λόφων των τερπνών

ο πρώτος λίθος
το θελκτικό χταπόδι
έσβησαν τ’ αμπέλια
απ’ τις στοίβες της αγέλης
ψεύδονται εκείνοι

τότε το ευτελές της εμπιστοσύνης νερό
κι η απανταχού νυχτιά

πόρτες εκπυρσοκροτούν
αόρατα χέρια

το γρασίδι επενδυμένο
η φωνή μπλοκαρισμένη
ο δρόμος αποκεφαλισμένος
το σπίτι ολοσχερώς καμένο

τα πάντα για σένα βλέπεις
δεν βλέπεις τίποτα πια

*Αναδημοσίευση του ποιήματος από εδώ: http://eisvathos.blogspot.com/2018/06/blog-post_26.html

Η ελευθερία είναι το περιστέρι της ψυχής
Πετάει με πληγωμένο το ένα φτερό,
δακρύζοντας τον χρόνο κάτω από αργυρά
τόξα συνείδησης
Πικρό φαρμάκι ρέει παντού
Η αντιστροφή των ρόλων
ενάντια η φύση του πάθους
Κατεδάφιση αξιών αρμονία θανάτου
Έφτασε η διακοπή
Εσύ ονειρεύεσαι ακόμα
Αυτή η χορδή δεν κουρδίζει στον τόνο
που θέλουμε
– Σπάσ’ την!
Τα μάτια των σκύλων αλλήθωρα
πέφτουν στο παγωμένο πόμολο της πόρτας
λαιμοδέτης καρό Ερωτική σχέση
Άνθρωπος με χώμα Γη
Κουράγιο δεν αργεί το ολοκαύτωμα
Μπροστά στο Φ ι λ ί του Ροντέν.

*Από τη συλλογή “Τα τείχη / Τα ίχνη”, Εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2013.

[5]
Όταν θα ηχογραφήσω όλες τις ιστορίες των ανθρώπων
θα τις κλείσω μέσα σ’ ένα μπουκάλι. Μετά θα
τους ζητήσω να μείνουν αθάνατες

[11]
Η νηστεία των λέξεων είναι το κείμενο. Η μουσική,
το τέλος του κειμένου.

[24]
Αυτό που θα μου λείψει περισσότερο από τη βροχή
είναι η ανάμνησή της.

[44]
Δεν υπάρχει έρωτας που να ταιριάζει με λέξεις. Κι
εγώ, ένας αυτοδίδακτος στα τραύματα, με τρυπημένα σπίτια.

[101]
Μόνο μια ρυθμική λευκότητα μπορεί να επιβάλλει
την αρχιτεκτονική δυο ενωμένων σωμάτων. Και να
την περιγράψει στον άνεμο.

*Από το βιβλίο “Κατά τον δαίμονα εαυτού”, Εκδόσεις Σμίλη, Ιούνιος 2015.