Μέχρι και το γύρισμα του 20ού με τον 21ο αιώνα, κυκλοφορούσε στη Μελβούρνη, ένα καλό λογοτεχνικό περιοδικό με το όνομα “Tirra Lirra”. Στο τεύχος του καλοκαιριού (για την Αυστραλία!) 1999/2000, φιλοξενήθηκαν δύο ποιήματα από τη συλλογή “Η σταδιακή οξείδωση της Αφής”, εκδόσεις “Τα Τραμάκια, 1990, σε μετάφραση και με τη φροντίδα του αξέχαστου φίλου David E. Hutchison (1927-2017), συγγραφέα, μουσειολόγου, ιστορικού και “ερασιτέχνη Ελληνιστή” από το Fremantle της Δυτικής Αυστραλίας. Αυτή η ανάρτηση, ως αφιέρωση στη μνήμη του.

Παύλος Πέζαρος.

Κοιτάζοντας απ’ το παράθυρο τούτο
το βροχερό απόγευμα
ένας άνδρας απέναντι καίγεται
οι κουρτίνες κουνιούνται θλιβερά
ανασηκώνω τους ώμους και αγγίζω
τα σκονισμένα βιβλία
-δεν μου έμαθαν ποτέ τίποτα-
κι εκείνος εξακολουθεί να με κοιτά
καθώς ακούμε τη βροχή
τίποτα δεν μας ταράζει στο βυθό μας
τίποτα δεν θα συμβεί
μια γαλήνη περιφέρεται

όμως να
κάποτε ξεκίνησες αλλιώς
και ο ουρανός είχε λίγο ίσως χρώμα
μα ο χειμώνας ήρθε γρήγορα
και μας βρήκε απροετοίμαστους

και έτσι θα κοιταζόμαστε όλο το βράδυ
εγώ και εκείνος ο άγνωστος άνδρας
που καίγεται
λίγο πριν η βροχή δυναμώσει

ναι
κάποιες ζωές ξοδεύτηκαν άσκοπα

*Από τη συλλογή “Ανθισμένες νύχτες”, 2010.

δώρο το νερό

στο φράχτη τ’ αηδόνι

κλείνω το κλουβί

*Από το “Πνοές ερώτων (δεκατρία χαΐκού)”, εκδ. Δυτικές Ινδίες, 2003.

Άυπνα σπίτια

Πέρασα από το σπίτι σου- με είδε
ήπιε νερό και πικρογέλασε.
Στο στόμα του έλαμψαν
χρυσά δυο δόντια

ο αραμπάς με την αρτηριοσκλήρωση
και το αναπηρικό του Κρίτωνα.

Κυλούσανε σε αφράτους δρόμους
και συνέχιζαν

πέρα απ’ το τέρμα
μέσα στον ουρανό.

***

Στα μετόπισθεν της όρασης

Θέλω να σας χαρίσω τον χρόνο που έζησα
σ’ έναν κόσμο που υπήρξε χάρη στη φαντασία μου
– όπως κι εγώ η ίδια άλλωστε –
συμφωνεί κι ο θάνατος μαζί μου
καθώς βαρύθυμα βαδίζει
πάνω στα μνήματα, μετράει την αχνάδα των ονομάτων
τη λιπόσαρκη αναμέτρησή τους με τον χρόνο
πώς νικιούνται –

(Τι χάσμα αβυσσαλέο
ανάμεσα σε δυο στιγμές
ενώ ακούς τη γλυκομίλητη
ανάσα του αέρα
σ’ ένα πετάρισμα βλεφάρων
πώς γίνεται ουρλιαχτό)

Αφουγκραστείτε το χοχλάκισμα του αδικημένου αίματος
στα μετόπισθεν της όρασης
τη στάχτη που πέφτει ασταμάτητα πέφτει
πάνω στο πρόσωπό του κόσμου.

Μη φοβηθείτε. Μονάχα συμπονέστε ό,τι χάνεται
με ανερμήνευτους φθόγγους.

***

Λαθραία σκιά

Από τις παλαιός γυναίκες
κλέβω
καθώς τον δρόμο τους τυλίγουν
και ξετυλίγουν
όταν νυχτώνει.

Πίσω από τα κλειστά τους
βλέφαρα
λαμπηδόνες λιγοστεύουν
το σκοτάδι

πεθαμένοι περιπατούν
αίμα φωνής
γυρεύουν.

Ο θόρυβος
της λαθραίας μου σκιάς
διασπά την αγκαλιά
του βλέμματος
στα νερά του
καθρεφτίζεται
το χέρι μου απλωμένο.

*Από τη συλλογή “Ψαλιδιστής”, εκδόσεις τεχνοδρόμιον, Λεμεσός, 2018. Σχέδιο εξωφύλλου: Νεοκλής Κυριάκου.

Stavros Messinis, From the Abstractions Series

Zeus Dialogue

It plunged from the border
of the senses.

Gypaetus barbatos or golden eagle
I had no time to see.
Its claws
sank in my back,

I bled the antithesis.
Its beak tough,
deep in the canyons of the mind
it screeched to my feelings.

With the clasp of its feathers
it warmly composed me.
I surrendered to the synthesis.
I felt its heart-ache
which, like a lightning bolt,
everyone shuns.

Then it vanished.
Thus it is
with species
threatened by extinction.

***

Poetic Ethics

…for where we are free to act
we are also free to refrain from acting,
and where we are able to say No
we are also able to say Yes.
Aristotle, Nicomachean Ethics

It aged upon her,
the role’s
attire.

Now
she sheds it
in silence.

All of her
beholds
her naked image
in the mirror.

Shadows of night
listen secretly
to mid-life hopes,
curves of air
and sadness
hollows of anger
at the edge of touch.

Unsmiling
she again tightly dons
the same past.
And turns her gaze
on the unspoken.

***

Alterations

We can control our actions
from beginning to end,
and we are conscious of them at each stage. . . .
Aristotle Nicomachean Ethics

It aged upon her,
the role’s
attire.

Awkward her truths,
they wring her neck.
Her extremities
tear the seams.
And the hours become impassable.

Now
she is clad
in silence.

She adheres
to the present tense
of possibilities.

Into her knapsack she tosses
the bold colors
and syllables
of revolt.

Then she departs hastily
dressed as a rebel.

So that her presence
shall not remain
unjustified.

***

Urns of Concepts*

Scarlet
moments
float in darkness
when the surge of love
–illicitly you would think –
glimmers in the Erebus of the mind
and with bold synapses
breathes life,
flesh and blood,
into the pulp of clay.

All the while
silently
are aligned
continually
in legions
the white
memorial urns.

*White urns (Urns of Concepts): burial urns decorated with scenes that represent the dead, their tombs, or scenes from the underworld.

**From the collection “Third from Truth”. Translated by Robert Crist and Despina Lala Crist.

Σήμερα στην Πάτρα, ο καιρός είναι νεφελώδης…

Σήμερα στην Πάτρα, ο καιρός έχει στο μενού του καταιγίδες…

Κεραυνοί εξαπολύουν σφοδρή επίθεση κατά των πολιτών της Πάτρας. Πέφτουν μανιασμένα πάνω στα κεφάλια των σπιτιών και στα κεραμίδια των ανθρώπων. Έντρομοι οι διαβάτες τρέχουν αλαφιασμένοι δεξιά κι αριστερά… Παντού κεραυνοί, παντού μαστίγια βροχής και οβίδες από χαλάζι, χτυπούν τα φρύδια των αγαλμάτων κι εκείνα, πέφτουν στο έδαφος, γκελλάρουν και σηκώνονται και πάλι ψηλά, λικνίζονται και ηδονίζονται μέσα στης καταιγίδας τους οργασμούς! Τι όμορφα που έρχεται το τέλος πριν ακόμη ανακαλύψουμε την αφετηρία. Κάρτες ταρώ στροβιλίζονται προς τα πάνω. Η εικόνα μιας αποσύνθεσης με γαλανά σκέλη – τι όμορφα που κεντράρουμε το τίποτα της οδύνης, εκείνο το τίποτα που ο Tzara έθεσε σε λειτουργία πριν έναν αιώνα, τώρα, γίνεται μια άμεση πραγματικότητα εντός μιας άμεσης πραγματικότητας.

Να όμως: Ένα αλεξικέραυνο ξεπετάγεται από το υπέδαφος! Ένα αλεξικέραυνο όχι αόρατο μα μη ορατό, υψώνεται, θεριεύει, πολεμά. Ο πόλεμός του, πόλεμος δικαιοσύνης, πόλεμος ανέκφραστος που εκφράζει όλα όσα κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να τιθασεύσει. Ο καιρός σήμερα ακουμπάει την τρέλα του αποδιωγμένου, του καταραμένου. Ζωγράφοι συνωστίζονται στο υψηλότερο σημείο της Πάτρας. Παρατηρούν και ζωγραφίζουν το μη ορατό αλεξικέραυνο. Στη συνέχεια κι αφού καταφέρνουν να αποδώσουν αυτό που δεν αποδίδεται ούτε από σχήματα ούτε από χρώματα, αρχίζουν και κατασπαράζουν ο ένας τον άλλον. Οι κάρτες ταρώ, τώρα έχουν φτάσει πάνω από τα υδάτινα σύνορα Πατραϊκού – Κορινθιακού κόλπου. Συναντούν τρικυμίες και συγκρούσεις πλοίων. Συμμετέχουν κι αυτές στον παροξυσμό που έχει καταβάλει τα πάντα. Το αλεξικέραυνο χαμογελά στους ανέμους.

Συνεχίζεται η οργή των καιρικών φαινομένων. Μια δημοσιογράφος που προσπαθεί να καλύψει τα ακραία αυτά φαινόμενα, δέχεται μια ριπή κεραυνού κατευθείαν στο μέτωπο, με αποτέλεσμα, να καούν τα ρούχα της και γυμνή, πεθαίνει πάνω σε ένα τραγούδι:

«Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία…»*

«Μικρή μου αγάπη, σήμερα ο καιρός είναι λίγο άστατος. Πάρε μαζί σου το παλτό από το χέρι του Δία και όρμησε πάνω στα σύννεφα, πάνω στον ουράνιο θόλο. Μικρή μου αγάπη, όμορφη σαν το τομάρι του αυγερινού και σαν της ημέρας τα υπολείμματα. Μικρή μου αγάπη, σ’ αγαπώ μέσα από κατακλυσμούς και μέσα απ’ τον πρωκτό του χιονιού. Ξέρεις καλύτερα απ’ όλους τι σημαίνει η λέξη ‘απόρριψη’ και τι σημαίνει η βροχή πάνω στις σχισμές του ονείρου. Σ’ αγαπώ ενώ βρέχομαι, σ’ αγαπώ καθώς η αστραπή, βγάζει βόλτα τους μύθους και τις επιθυμίες».

Σηκώνεται αέρας – τυφώνες κι αμμοθύελλες προσκρούουν πάνω στις λεύκες. Μία αράχνη στρέφει την κοιλιά της προς τον αχανή ήλιο μιας παρεκτροπής. Όλοι οι κάτοικοι έχουν παραδώσει το πνεύμα τους και αναμένουν το αντίτιμο της υπερθέρμανσης του κλίματος: Φτιάξτε τα υπόγεια στα ρετιρέ και πετάξτε τα ρετιρέ στα τραπέζια των πτωχών! Μετατρέψτε τις έκδηλες αναθυμιάσεις του Ωρίωνα σε πρόσχαρες ομοβροντίες ευφορίας! Ο καιρός αλλάζει, οι άνθρωποι πεθαίνουν – ο καιρός αλλάζει, οι άνθρωποι γεννιούνται!

Ο καιρός, έχει τις μαύρες του πάνω από την Πάτρα…

Μόνο η υπερπραγματικότητα μπορεί να μας σώσει…

Μην χτυπάτε τα τζάμια των αυτοκινήτων παρά μόνο, αν είναι ώρα κοινής ησυχίας…

Για να μην το ξεχάσω, οι κάρτες ταρώ έφτασαν στην Αθήνα στις 3.15 μμ. Καλώς όρισες θυμωμένε στοχαστή. Η πατρίδα ευγνωμονούσα, κατασκευάζει μη ορατά αλεξικέραυνα σε όλη την επικράτεια. Η γιορτή συνεχίζεται αδιάκοπη, αστείρευτη, απρόσμενα υπέροχη!

*Νίκος Καββαδίας, Γυναίκα

Α μπράβο, μπουρζουάδες ποιητές
(και ποιήτριες)
αλληλολιβανιστείτε.
Η σιελική γλώσσα
έχει την πρωτοκαθεδρία σε μπιστρό
και χοροστάσια.  
Συνεχίστε τα λογύδρια
και τις αναφορές στα εσώψυχα (σας).
Πετάξτε
και εικόνες από ενυδρεία και
παλουκώματα,
πάντα υπάρχουν βρόμικα μάτια κι αφτιά.  
Πλήττετε
μπουρζουάδες ποιητές (και ποιήτριες),
βάψτε νύχια και μαλλιά
(προσεκτικά),
υπάρχει πάντα κοινό  (φιλοθεάμον)
και σας θαυμάζει.
Τον ταχυδρόμο με το όνομα Κάρολος
στα κρεβάτια ανεβάστε τον,
μήπως κι έρθουνε περισσότερες εμπνεύσεις,
κοντά στα ακροφύσια (πάσης φύσεως).
Τρέξτε μπουρζουάδες ποιητές.
Εντοιχιστείτε στα πνευματικά  ιδρύματα
και τις ανθολογίες.
Χαϊδολογήστε τους αξιολάτρευτους λογοεπιθεωρητές
και τις αντίστοιχες κυρίες.
Πάρτε και ύφος στοχαστικό,  
είναι πιασάρικο στις αγοραπωλησίες (από παλιά),
δείχνει βάθος και μυστήριο.
Να κι η ευκαιρία σας :
ρίξτε σωρηδόν τσιτάτα κι ατάκες
σε κύματα και πανηγύρια.
Εκεί παρευρίσκονται (τακτικά και ευάριθμα)
συλφίδες και γονδολιέρηδες (για τις ποιήτριες),
προς τέρψη γενική.
Ε, μαζί με τη βόλεψη,
έρχεται στο τέλος και η αναγνώριση
μπουρζουάδες μου: μηδέν
(αποκλειστικά και ολίγον απολίτιστα).