Έβλεπα
μία μία τις λέξεις
μειωμένες σε Σιωπή
να χάνουν το νόημά τους
έβλεπα
έναν έναν τους ανθρώπους
μειωμένους σε Σιωπή
να χάνουν την ομορφιά της ζωής τους
τα έβλεπα όλα αυτά
μειωμένος σε Σιωπή
και ξέρωντας να μιλάω μόνο τη γλώσσα της Σιωπής
ακύρωσα την αιτία της ύπαρξής μου
αφού δεν μπόρεσα να συνενοηθώ
ούτε με τη ζωή
ούτε με τον έρωτα.
(Βιέννη 1993)
“Play with me” Photography by Tomasz Zaczeniuk
Σαν παγωτό από κανέλα,
κολλάει στα δάχτυλα ο θυμός.
Οι αργοναύτες που δε ζύγωσαν.
Γιατί χωρίς την Πηνελόπη
δεν προσμένεις πια το θαύμα.
Έμαθα απ’ έξω τα ονόματα.
Οι προτάσεις τους μου κομματιάζουν τη γλώσσα.
Μαύρη σκιά με το όνομα εκείνης, η ιστορία σου.
Μου χτυπά την πόρτα.
Έμαθα από καιρό να μην ανοίγω σε ξένους.
Μη μου θυμώνεις το όνειρο.
Είχα κι εγώ κάποτε ένα παιδί
που ζήταγε πολλά.
Εντός.
Αυτή η πόλη σε βασιλεύει.
Δίχως λίγο καθημερινό δηλητήριο
θα έμενε χωρίς υπηκόους.
Υπήρχε μια πραγματικά υπέροχη ιστορία έως ότου αυτή η πρόταση πάρει μπρος μα τώρα πρέπει να αρκεστούμε στην πιθανότητα οι δύο αυτές ιστορίες να συναντηθούν κάποια στιγμή μετά το πέρας της τελείας.
Όπως πάντα
Γεμάτο το αμφιθέατρο, όπως πάντα.
Πρώτα τοποθετούνται οι άλλοι, όπως πάντα.
Εμείς περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή, όπως πάντα.
«Τακτική, σύντροφοι», μας υπενθυμίζει ο Σ., όπως πάντα.
Πώς ανοίγουν τα μάτια του,
κάθε που μας μιλάει.
Πώς κλείνουν τα μάτια μας,
κάθε που τον ακούμε.
Έχει ιστορία στο χώρο ο Σ.
Μετράει παραπάνω ο λόγος του.
Μη με ρωτάς γιατί.
Απλά, έτσι είναι.
Και μη ρωτάς ποιος είναι ο Σ.
Αυτά τα ρωτάνε οι χαφιέδες.
Έχουν ήδη περάσει τρεις ώρες.
Φωνές, αντιδικίες, ο κακός χαμός.
Αλλά σε λίγο θα σηκωθεί ο Σ.
όπως πάντα,
και θα γλιτώσουμε από τις θεωρίες του κάθε τυχάρπαστου.
***
Οι χτίστες
«Το πανεπιστήμιο είναι δημόσιο
και θα μείνει δημόσιο.
Δεν πρέπει να στοχοποιούμε τα παιδιά
που διαμαρτυρήθηκαν για το αυτονόητο.
Το χτίσιμο ήταν συμβολικό,
ήταν πολιτική πράξη με ιερό σκοπό,
κανένας δεν τραμπούκισε κανέναν,
κανένας δεν τραυματίστηκε,
αλλά αύριο θα βγουν τα κανάλια
και θα πουν ότι φασίστες είναι αυτά τα παιδιά,
τα παιδιά μας,
κι όχι όλοι αυτοί που τους στερούν τη ζωή.»
*Από το βιβλίο “Μαχνοβτσίνα – Τριάντα σημειώσεις”, εκδόσεις διάπυροΝ, Νοέμβριος 2013 .
Και ήρθε η στιγμή
όπως πάντα.
Η μέρα τράβηξε τα στήθια της
μια γκρίζα γραμμή στον ορίζοντα
και γύρισα.
Γρήγορο ράβδισμα της μνήμης
-άσαρκα ομίχλινα ερπετά-
γρήγορη θέση
γρήγορη ώθηση
κι είδα
τ’ αρχαία μονοπάτια
τ’ αρχαία πτώματα.
Είμαι μπροστά δυό χρόνια πίσω.
Τό πόμολο ήρθε στό χέρι μου
η πόρτα με κατάπιε
και νάμαι
πρώτος του χορού
αναστενάρης άγιαστος
στην κρύα στάχτη
πιασμένος στο φτερό μιας νυχτερίδας
που σκούζει.
Ο κισσός είναι στή θέση του
το σκυλί αγέραστο
κι ο σκοπός στ’ οργανέτο του.
Μιά ακρίδα κάθισε στήν άκρη του ματιού
έξυσε την κοιλιά της
κι απολιθώθηκε.
Ακίνητες γραμμές
ακίνητη σιωπή κι
οσμή κοπριάς.
Όπως πάντα
Όπως πάντα
Κομμάτι πάγος στήν πυρωμένη άσφαλτο
που λιώνει
κι εξατμίζεται.
*Από το βιβλίο “Ποιήματα 1942-1946”.
Πιασμένοι χέρι-χέρι, πάμε να χαζέψουμε
Την Παραμονή των Χριστουγέννων τα πλήθη
Στην οδό Φίλμορ, στη Νέγρικη Συνοικία.
Η βραδιά είναι γεμάτη πάγο. Ο κόσμος
Βιαστικός, τυλιγμένος μες στις ανάσες τους
ου αχνίζουν. Μπροστά στις βιτρίνες
Τα παιδιά αναπηδούν με λαμπερά μάτια.
Ο Αη-Βασίλης χτυπά τα κουδούνια του.
Αμάξια κάνουν ουρές και κορνάρουν.
Τα τρόλεϊ χτυπούν το καμπανάκι τους.
Δυνατά μεγάφωνα στους στύλους των φώτων
Παίζουν κάλαντα, στα τζουκ μποξ των μπαρ
Ο Λούις Άρμστρονγκ παίζει το «Γουάιτ Κρίστμας».
Στα καταγώγια τα κορίτσια
Γδύνονται, χαμογελούν και λικνίζονται
Με τη μουσική του «Τζινγκλ Μπελς».
Στις προσόψεις οι.επιγραφές νέον αναβοσβήνουν
Μηνύματα χαράς, φιλαργυρίας, φόβου, υγιεινής,
Και τα περήφανα μικροαστικά ονόματα.
Το φεγγάρι λάμπει σαν πουτίγκα.
Σταματάμε στην κεντρική γωνία και κοιτάζουμε
Ψηλά, διαγώνια απέναντι, το φεγγάρι που
Υψώνεται και τους σεμνούς, παραταγμένους
Άπειρους χειμερινούς αστερισμούς.
Εσύ λες, «Νά, ο Ωρίωνας!»
Το πιο ωραίο πράγμα που θα γνωρίσουμε ποτέ
Στον κόσμο ή στη ζωή μας, στέκει στον κενό
Φεγγαρόλουστο ουρανό, πάνω από τα πλήθη
Των ανδρών των γυναικών και των παιδιών,
Των λευκών και των μαύρων, των χαρούμενων
Και των άπληστων, των καλών και των κακών,
Των πωλητών και των αγοραστών,
Των ισχυρών και των θυμάτων, σαν ένα
Αχανές θεώρημα που αν κάποια στιγμή
Λυνόταν, θα έλυνε για πάντα το μυστήριο
Και τον πόνο κάτω από τα στολίδια και
Τις καμπάνες. Νά ’τος, ο άνθρωπος
Της Παραμονής των Χριστουγέννων,
Απλωμένος στον ουρανό σαν αληθινός θεός
Που θα τον έφτανε να πίστευες λίγο
Σ’ αυτόν. Είμαι 50 χρόνων και είσαι 5.
Δεν θα ’ταν σωστό να το πω αυτό
Κι ίσως ούτε σωστό να το γράψω.
Πίστευε στον Ωρίωνα. Πίστευε στην νύχτα,
Στο φεγγάρι, στην πολυάνθρωπη γη.
Πίστευε στα Χριστούγεννα, στα Γενέθλια,
Και στα Πασχαλινά κουνέλια.
Πίστευε σ’ όλους αυτούς τους φευγάτους
Συνδυασμούς της φύσης, που είναι όλοι τους
Καταδικασμένοι να χαθούν και να εκλείψουν.
Να είσαι πάντα αληθινός με τούτα.
Μην παρατήσεις ποτέ τούτη την άγρια
Θρησκεία για τις ματωβαμένες, αφηρημένες του πολιτισμού
Έννοιες των καθαρμάτων που ζουν
Σκοτώνοντας εμένα κι εσένα.
* Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς.
** Από το βιβλίο “Κέννεθ Ρέξροθ ποιήματα”, εκδ. Ηριδανός, Αθήνα 2014.
*** Η Φωτογραφία του Kenneth Rexroth δημοσιεύεται στο ίδιο βιβλίο (σελ. 20).
INVITATION
YOU (in the singular and plural)
are invited to launch of
the most amazing literary magazine in the country
UNUSUAL WORK No.26!!!!!!!!
at the Terminus Hotel
492 Queens Parade North Fitzroy
on Thursday 2nd May, 7:30pm
Entrance via Brennan St along the railway line is best
then pass the toilets, and up the stairs —
commonly known as the Clifton Hill interchange
just before the Northcote Bridge — near Clifton Hill Station
— plenty of buses + trams go thru there
ENTRY: $10 + FREE COPY of magazine
(SUBSCRIBERS FREE ENTRY)
PERFORMANCES BY
Grant Alexander McCracken,
Angelina Stanton, Lynkushka,
Eddy Burger, Sean O’Callaghan,
t h a l i a + Alan Musgrove, TT.O.
a performance classic in the making
bring a friend
———————
small magazines
— the life blood of a great literature
MAKE AN EFFORT
Στην πλατεία σύντοιχα
σέρνεται και πάλι μιά Σκιά.
Ψηλή
με πετρωμένη χούφτα.
Οι μυροφόρες χωνεμένες στους αιώνες
χαμογελούν πικρά.
Αγκαλιασμένες με καρφιά
κι ερωτευμένες μ΄ ένα ξόδι που γλυστρά
στο ψύχος της συνήθειας.
Γυμνές από εγκώμια
μ΄ αυθεντικές στον πόνο.
Εκεί στο τέλος της πομπής
η Μάνα.
Στον κόρφο της βαθιά θρηνεί
ζεστός κι απορημένος
ο αληθινά Εσταυρωμένος εαυτός μας.
Ανάψανε τις έγχρωμες οθόνες
νεκρά χαμόγελα
κρύα πανηγύρια
αναλώθηκαν σε καταστήματα
με πολύχρωμα λαμπιόνια
τα βράδια όλοι τους γράφανε
καθημερινές
αργίες
μεγάλοι έρωτες
ξακουστές εταιρείες
δείπνα
διακοπές
…μα να θυμάσαι εκείνους
που ονειρευόταν στα χέρια
της τρέλας
που αγωνιούσαν
σε μικρές κάμαρες
που ναυάγησαν παρέα με
ζεστές οπτασίες
παραμιλώντας
χαμογελώντας
γράφοντας
εκείνους να θυμάσαι.
*Από τη συλλογή “Ακούγοντας βαλς στο σκοτάδι”.
To Koskino 