Έχω αρχίσει και με υποψιάζομαι για ποίηση
είμαι θλιμμένος μα κι οργισμένος
κι όλα με δένουν σε ένα κουβάρι
μ’ ενα μανδύα και φιμωμένο
με πάνε στη χάση θα δύσει και πάλι
θα χω κεφάλι η χύχτα θ’ αρπάξει
ήττα τη λένε τα πόδια βαραίνει
στο λάκκο μας στέλνει όχι εμένα
όλη τη φαρα μ’ πάλι και πάλι
Η πρόοδος ανεστραμμένη συντήρηση
νομενκλατούρα της προόδου
προοδευτικές καταδίκες
προοδευτικά γκούλαγκ
Ω η Πρόοδος τι ωραία μας φιμώνει
Υπάρχει μια στιγμή στη μέση ενός τυφώνα ή στη γωνία ενός μπαρ, τις πρώτες πρωινές ώρες, που αναρωτιέσαι, ταυτόχρονα, για το πως βρέθηκες στην θέση αυτή κι ακόμα αν είσαι εσύ ο ίδιος που κάνει αυτή την σκέψη ή έχεις αντικατασταθεί με κάποιον ή κάτι που αρκείται σε τέτοιες απορίες προκειμένου η καταστροφή να συμμαχήσει με την σιωπή που απλώνεται πάνω από τα φιλικά πυρά της βλεμματικής επαφής που απέμεινε γύρω από δέκα ή περισσότερα μπουκάλια μπύρας, ξεθυμασμένης και στυφής, σε παράτολμες επιχειρήσεις θάρρους ή αλήθειας, ανόητα απροκάλυπτης ως επιχείρημα υπεράσπισης της αποτυχίας της ή της θυσίας της για το κεφάλι μες στα παπλώματα ενός ακόμα αύριο.
Στις ρυτίδες του νου (Ι)
Ο άνεμος δακρύζει
Πυρόχρωμο βέλος τινάζεται
εξάφνου δίχως φασαρία
Μπορούμε ακόμη στις πόλεις που δαιδαλώνουν
Οι αυλακιές στα μέτωπα
στρέφονται στα πρόσωπα που
ατάραχα ανησυχούν
Τα βλέφαρα των φίλων βάρυναν
όπως τα βλέμματά τους
Σαν πέφτει το μαυροκύανο σύννεφο
στις ρυτίδες του νου
μια ανάσα κόβεται κι ένα φως θαμπώνει
Σπίτια και τοπία σκορπίσανε
Δεν φτάνει η καλοκαιρινή βροχή
να δροσίσει τις καρδιές μας
τεγνές απ΄ την ξηρασία
Πλαστικά χαμόγελα στα πέλματά μας
Κι άφωνοι δεσπόζουμε στη συρροή των υποταγών μας
Για τη ζωή αναθαρρούμε
Στεναχώρια,καμία..στον καθρέφτη με τις αλυσίδες
Ιούνιος 2018
***
Στις ρυτίδες του νου (ΙΙ)
Λήξις θερινού ηλιοστασίου
η μνήμη της πέτρας εμφανίζεται
ασάλευτη σε κίνηση
βαθύ καλοκαίρι με φεγγάρια και ήλιο
Αντάμα με τους “σωτήρες”,γλέντια και καημοί
Μαζί και οι “φωστήρες”
(μας σώνουνε κλωτσηδον και κατ’ορυμαγδόν)
Κι εμείς βάρδιοα βαθιά, χαζεύουμε γλυκια βραδιά
ώσπου ο Αποσπερίτης..
Με μια βαθιά αναπνοή
με τεντωμένες της χορδές της καρδιάς
κι άσπαστους εγκεφαλικούς νευρώνες
Αγία Νοσταλγία κι αγία τρομάρα μας μαζί
σε μια παλαιότητα που σφύζει από νεότητα
Ιούλιος 2018
***
Αυτοσχέδιο με 3 λέξεις
(στον φίλο μου Μωβ και τ’αερικό Αντιγόνη)
Μην ζητάς τίποτε αναζητείς ωστόσο,
Σε μια αδιάρπαστη στιγμή
να ονομάζεις τη φυγή φαλκόνι
ύστερα και λίγο πριν
τινάζεσαι σε μια στεριά, μαζί με το ψαρόνι,
αθήριτος, σαν ασπίθα απ’ τ’ αμόνι
Φεβρουάριος 2019
Νίκος Γκάτσος
(Από
την ποιητική συλλογή του “Ξένα” 2001)
Παράξενη πρωτομαγιά
μ’ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια
ήρθ’ ο καιρός του «έχε γεια»
τι να την κάνεις πια την περηφάνια.
Στα δυο σου μάτια τα χρυσαφιά
σκοτάδι πέφτει και συννεφιά
ποιες μπόρες φέρνεις και ποιες βροχές
σε κουρασμένες νεκρές ψυχές
Παράξενη πρωτομαγιά
ο ήλιος καίει το πέλαγο στη δύση
μα της καρδιάς την πυρκαγιά
πού θα βρεθεί ποτάμι να την σβήσει.
Πρωτομαγιά
με το σουγιά
χαράξαν το φεγγίτη
και μια βραδιά
σαν τα θεριά
σε πήραν απ’ το σπίτι.
Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά
είδα τον μπόγια να περνά και το φονιά
γύρευα χρόνια μες στον κόσμο να τον βρω
μα περπατούσε με το χάρο στο πλευρό.
Νυν και αεί
μες στη ζωή
σε είχα αραξοβόλι
μα μιαν αυγή
στη μαύρη γη
σε σώριασε το βόλι.
Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά
είδα τον μπόγια το ληστή και το φονιά
του `χανε δέσει στο λαιμό του μια τριχιά
και του πατάγαν το κεφάλι σαν οχιά.
***
Τόλης Νικηφόρου
Ωραία που ήταν η συγκέντρωση
στην πιο μεγάλη μας πλατεία
ωραία τα μάρμαρα
ωραία τα μέγαρα
ωραίο και το παλιό εργατικό μας κέντρο
οι εργάτες είχαν ήδη φύγει
να κάνουν την πρωτομαγιά στις γύρω εξοχές
με τις γυναίκες, τα παιδιά και τα γεμάτα τους καλάθια
απόμεινες εσύ
απόμεινα εγώ
να κρατάμε ένα απορημένο λάβαρο
και τα στολισμένα μπαλκόνια
με τους βραχνούς ομιλητές
***
Γιάννης Ποταμιάνος
Η Πρωτομαγιά
Βγήκες αιμοστάλακτη
στην όψη
με υψωμένη τη γροθιά
ανεμίζοντας αυταπάρνηση
στο φως του Μάη
Στεφανωμένη λουλουδιασμένα
όνειρα
κι αστείρευτη αγάπη για ζωή
Να μυρίζει ο ιδρώτας σου
έρωτα
και η δουλειά σου ελπίδα
Κι όμως σε θέρισαν οι ριπές
σαν στάχυ
τα κόκκινα τριαντάφυλλα
έγιναν παράσημα στα στήθη σου
επίμονα να αιμορραγούν
της λεβεντιάς το νάμα
Αχ Πρωτομαγιά άδολη παρθένα
εμπνέεις και εμπνέεσαι
απ’ τις κεραύνιες ομοβροντίες
της ανοιξιάτικης βροχής
και περιφρονώντας το χαλάζι
βλέπεις μόνο καλοκαίρι
Αχ εργατική Πρωτομαγιά, θυσία
σε κάδρο κρεμασμένη
Οι εικόνες των μαρτύρων σου
μας οδηγούν
***
Α. Κ.
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
Στους δρόμους με τις πλαστικές σημαίες
ενδοσκόπηση.
Τ’ αγάλματα της πόλης
σαν να ξεχύνονται στις διαδηλώσεις.
Πιάνεται η καρδιά μου κάθε Πρωτομαγιά
Μεγάλη Παρασκευή
αποκαθήλωση…
Ως η ζωή εν τάφω…
Τόσος καημός
Τόσες ήττες
Τόσο αίμα…
Μα το κόκκινο πέταλο της παπαρούνας
σαν κάνω πουκάμισο
θα είμαι του κόσμου της καταφρόνιας
όχι το σύμβολο μιας χαμένης άνοιξης
μα ένα τραγούδι σαν μυρωδιά του κάρβουνου
να βάψω όλα τα όνειρα…
Κι έτσι αγνός μέσα στα κουρέλια μιας ύπαρξης
να αναδυθώ σαν πρωινή δροσιά
σαν το άρωμα γαρίφαλου…
Πάλι προστάζω όραμα…
Ελπίζω να επιχειρηματολογήσω με χάρη
για την εμμονή μου να ελπίζω
ότι θα βρεθεί η αγάπη
κάτω από πεταλίδες θαλασσόβραχων
σύμβολο ευαισθησίας
και αντοχής.
Ελπίζω ότι θα ανακαλύψουμε
το δρόμο που οδηγεί σε θαύματα,
το μονοπάτι που ξεκλειδώνει
η θολή ματιά μας.
Ελπίζω ότι θα ακολουθήσουμε
το φως της αλήθειας
θα κατεδαφίσουμε
τον τοίχο της παραπλάνησης
που έχει καλυφθεί από πυκνό κισσό
και κρύβει βρύα ομιχλώδους προσέγγισης.
Ελπίζω ότι θα κορφολογήσω
το κλήμα της γνώσης
που φορτώθηκε αλήθειες
βαριές,
τα τσαμπιά τους κρεμούν
περήφανα στους κήπους.
Ελπίζω ότι θα αντιμετωπίσουμε
τις αντιπαραθέσεις μας
με σωφροσύνη αντήχησης
στις ποταμίσιες όχθες
καθώς στροβιλίζεται
ορμητικό το νερό.
Ελπίζω ότι θα βιώσουμε
την αναγέννηση της χαράς μας
όπως το περιβόλι απολαμβάνει
την ετήσια ανθοφορία
της κερασιάς.
Ελπίζω ότι θα εμπλουτίσουμε
την υπομονή μας
όπως η ροδιά ωριμάζει
τον καρπό της
σε τρεις εποχές.
Ελπίζω ότι θα ανακτήσουμε
την εμπιστοσύνη μας
όπως τα φανάρια αλλάζουν χρώμα
σε σταθερό χρόνο
ώστε τα οχήματα γλιστρούν
στο οδόστρωμα.
Ελπίζω ότι οι λέξεις μου
θα αποκτήσουν φιλοσοφία
αυτή που δημιουργήθηκε
από την ένωση των πυξίδων μας
όταν οι διελκυστίνδες
χόρευαν.
Ελπίζω ότι ο έρωτα
θα χρωματίσει το ουράνιο τόξο
μετά από μπόρες
σε αστροποβολημένους ορίζοντες
όταν οι λάμψεις θα καταγράφουν
καρδιακές εκρήξεις.
Ελπίζω ότι η εικόνα μας θα ασπαστεί
το μπουμπούκι της παιώνιας
στο λιβάδι της ζωής
και θα αποδείξει
ότι το στρείδι
που έχουμε κλειδώσει
θα ελευθερώσει
το αισιόδοξο ποίημα.
Τη χάρη που απλόχερα
αρμάτωσε
το θαύμα του νου μας.
Έχασε την παληά του ορμή, το θάρρος του.
Του κουρασμένου σώματός του, του άρρωστου
σχεδόν, θάχει κυρίως την φροντίδα. Κι’ ο επίλοιπος
βίος του θα διέλθει αμέριμνος. Αυτά ο Φίλιππος
τουλάχιστον διατείνεται. Απόψe κύβους παίζει
έχει όρεξι να διασκεδάσει. Στο τραπέζι
βάλτε πολλά τριαντάφυλλα. Τί άν στην Μαγνησία
ο Αντίοχος κατεστράφηκε. Λένε πανωλεθρία
έπεσ’ επάνω στου λαμπρού στρατεύματος τα πλήθια.
Μπορεί να τα μεγαλώσαν όλα δεν θάναι αλήθεια.
Είθε. Γιατί αγκαλά κ’ εχθρός, ήσανε μια φυλή.
Όμως ένα «είθε» είν’ αρκετό. Ίσως κιόλας πολύ.
Ο Φίλιππος την εορτή βέβαια δεν θ’ αναβάλει.
Όσο κι άν στάθηκε του βίου του η κόπωσις μεγάλη
ένα καλό διατήρησεν, η μνήμη διόλου δεν του λείπει.
Θυμάται πόσο στην Συρία θρήνησαν τί είδος λύπη
είχαν, σαν έγινε σκουπίδι η μάνα των Μακεδονία.—
Ν’ αρχίσει το τραπέζι. Δούλοι τους αυλούς, τη φωταψία.
THE BATTLE OF MAGNESIA
He’s lost his old ardor, his courage.
His body, nearly ill with fatigue,
will be his only concern now. And the rest
of his life will go by without any worry. This
at least is what Philip contends. Tonight he plays
at dice to amuse himself, loads the table
with roses. What if Antiochos was destroyed
at Magnesia? They say complete carnage
crushed the ranks of his brilliant army. Perhaps
those claims were stretched a bit. Perhaps they are not all true.
Let us hope. Because, although enemies, they belong to our race.
However, one “perhaps” is enough. Maybe too much.
But of course Philip will not postpone the feast.
No matter how great the weariness of his life,
one good thing remains: his memory has not left him.
He remembers how much they mourned in Syria, that charade
of sorrow, when their Mother Macedonia fell to dust.—
Let the feast begin. Servants: the flutes, the lights!
*CONSTANTINE CAVAFY — SELECTED POEMS, translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions., Victoria, BC, 2014
**http://www.ekstasiseditions.com
Α
Πως ενώνονται όλα τα σπλάχνα σε ένα,
μια τεράστια ζεστή πορτοκαλιά, μπάλα,
ένα υπέρογκο κερί,
όταν σε σκέπτομαι.
Λαμπάδα μιας Μεγάλης Τετάρτης
μια εμπιστοσύνη που τρεμοπαίζει
αυτό είμαστε.
Ναι. Είμαστε, πολύ κοντά,
πιο κοντά, δεν γίνεται,
σε αυτήν την γη.
Φτηνό κρασί πίνω,
στην υγειά σου,
και σου λέω:
Με το ίδιο σώμα πάμε σε ένα είδωλο,
με το ίδιο σώμα πάμε στη αγάπη.
Μου λες μη μιλάς για την αγάπη
και εγώ ανοίγω το πώμα από το μπουκάλι.
Β
Εκεί πέρα στο βουνό
μια κορυφή που δεν επισκέφτηκα ποτέ
θα πάω και εκεί θα ζήσω την σιωπή
Εκεί η ψυχή παίρνει μορφή
κατρακυλά στους κάμπους/
στα βουνά/
στις λαγκαδιές/
στην ακροποταμιά/
λούζεται με το άγιο ιμάτιο
και αναπολεί /
τις ασώματες στιγμές/
ας είναι ατόπημα κάθε σκέψη/
πράξη/
που δεν σε περιέχει θεάνθρωπε.
Σε ευχαριστώ Κύριε
για τις αμφιβολίες που μου φύτευσες.
Είναι το μόνο που με έσωσε,
από τον τέλειο χαμό.
Εδώ ο αέρας μιλάει,
με ό, τι βρίσκει μπροστά του,
με ό, τι του αντιστέκεται.
Τόσοι κι τόσων χρόνων, δεν έφτασαν για να σε υμνήσω,
μόνο έφτασαν, για να δοξάσω την απώλεια της αθωότητας.
Λυπήσου με κύριε και δώσε φως,
σε κάθε λέξη,
σε κάθε βήμα,
σε κάθε κίνηση, της κόρης του ματιού μου.
Απρίλιος 2019
Κάποτε θα έδινα
Τουλάχιστον μια πεντάρα τσακιστή
Για όλα αυτά που συμβαίνουν
Πίσω απ’ τήν πλάτη μου
Και αρκετοί αποκαλούν γεγονότα
Μιας μέρας και μιας νύχτας
Ικανά ν’ αλλάξουν
Τη ροή τής ιστορίας δυο ανθρώπων
Αλλά εγώ τα ονομάζω πιο ψύχραιμα
Πανέρι γεμάτο συνωμοσίες τυφλών
Που δε νομίζω ότι βλέπουν να έρχεται
Ακάθεκτο από μπροστά το μέλλον
Που θα γίνει σε λίγο παρόν
Και κατόπιν παρελθόν•
Γι’ αυτό δε χολοσκάω πια αν όλα πάνε στράφι
Απ’ όσα ονειρεύτηκα ποτέ να μην κάνω
Στήνοντας αφτί στις Σειρήνες
Και σάρκα στις Άρπυιες
Αν διανύοντας τους παρασάγγες
Οι άγγαροι μιλήσουν φαρσί τα περσικά
Για ν’ αναγγείλλουν
Πως οι βάρβαροι που φτάνουν κατέφθασαν
Αφού τους κουβαλάμε χρόνια στο μυαλό μας
Ενώ πιο κάτω όπως το συνηθίζουν
Από παλιά τα Σάββατα
Νεκροί θάβουν τους νεκρούς τους με οδυρμούς
Στο κοιμητήριο μιας γαλήνης δέντρων
Κι εγώ επαναλαμβάνω μάταια μέσα μου
Πώς τάχα δε σκοτίζομαι για τίποτα
Ούτε γι’ αυτές εδώ τις σκέψεις που τρυπώνουν
Σαν προαιώνιοι εχθροί μες στο κεφάλι μου.
To Koskino 