Ο πλανήτης φλέγεται
Σιβηρία, Αμαζόνιος, Αφρική
να σώσουμε τη γη
είναι το πρώτιστο καθήκον
πρέπει να μπει στην ατζέντα
του καθημερινού αγώνα
που δίνουν οι άνθρωποι
για δουλειά, προκοπή
ελευθερία
η σωτηρία της γης
είναι προϋπόθεση
για όλα τ΄άλλα
η οικολογία
συναντά την αυτονομία
μπαίνει στις σημαίες
και στο λόγο
των αγωνιστών
μαζί μετατρέπονται
σ΄ένα παγκόσμιο ρεύμα.

19.

Ο καθένας κουβαλά τις εμμονές του
Όπως άλλοτε
Σ’ ένα δεμάτι πίσω στη ράχη κρεμασμένο
Τα άπλυτα οι γυναίκες στα χωριά μας
Τραβώντας ίσια για τον τράφο
Να κοπανήσουν με γλυκά τραγούδια
Το χάραμα ή το μεσημέρι
Πάνω στην πλάκα τα σκουτιά τους•ωστόσο
Υπάρχουν σκέψεις σαν εμμονές
Που κανένα ποτάμι δεν ξεπλένει
Και το φουσκωμένο ρέμα δε βγάζει πουθενά•
Κι ενώ εκείνη μιλά
Για σφιγμένες γροθιές κι επαναστάσεις
Ξεσηκωμούς και δίκαιες εξεγέρσεις
Εγώ τις ρώγες της κοιτάζω
Που ορθώνονται και σπρώχνουν
Ρόδινα βέλη το λευκό της φανελάκι•
Μιλά με χάρη – ποια φυλλωσιά και
Ποια τζιτζίκια
Και ποια ακούσματα των δέντρων –
Αλλά δεν ξέρει πως την είδα χτες στα όνειρά μου
Να ρίχνει πέτρες στην ποταμιά
Ή στην άκρη να κοιμάται τού ύπνου μου
Στο άνοιγμα των φτερών μιας ανεμώνης
Και στα πιο μικρά καθρεφτίσματα να κάνει νερά
Γαλήνη που μάζευα σταγόνα τη σταγόνα
Για να πιω μετά μονορούφι μια πηγή•

1

Ο χρόνος είναι δίκαιος
και η ανατολή η απόδειξή του

Δες!

Ο κόκκινος ήλιος στις ροδακινιές θα τρυπήσει

την ομίχλη
το πείσμα
την εμμονή
στην ουτοπία.

***

Λέω, αν δεν πονάς, κάτι δεν κάνεις σωστά.

Λέω, υπάρχει ένα όνομα γι’ αυτόν,
που κυνηγάει τον πόνο –
που κυνηγάει τον βέβαιο πόνο –
με την ελπίδα να γλιτώσει.

Λέγεται μαλάκας.

***

Ανεπαίσθητα μεσημεριάζει η Κυριακή.
(κέρνα με ακόμα ένα)
Όσο κι αν το επιθυμώ
δεν ευχαριστιέμαι τις μετρημένες ώρες.
Παλεύω τουλάχιστον για τη Δευτέρα.
(Να μην έρθει)
Η πουτάνα πάντα έρχεται.

Ας παίξουμε ένα παιχνίδι
“Τι βλέπω;”
Περιέγραψε
Την πόλη
Μοιάζει με νεκρό τοπίο
Ξέρεις πώς είναι ένα νεκρό τοπίο.

*Από τη συλλογή “Μοναχοπαίδι”, εκδ. Βακχικόν, 2016.

ΣΤΗ ΦΛΕΒΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

Έπεφτε κίτρινη βροχή απ΄ τα γιγάντια μάτια
σίδερα σπαρμένα στο χώμα.
Η μάνα έστρεφε το λαιμό
φέγγος βαθύ
μια τρύπα ολάσπρη από καπνό και ανάσες.
Τα χέρια της ψαχουλευτά στο σώμα του ψαριού
στη θάλασσα που ντύθηκε τη σκουριά του αίματος
και ήπιε ως το τέλος τη μιλιά της.

Στο βάθος τα δάχτυλα χάνονταν στο φως.
Φλόγες ντυμένες του Ιώβ την προβιά
δέντρα γυμνά από χυμούς
ριζώναν ισχνά
μες στη φλέβα της πέτρας.

***

ΑΠΟΛΟΓΟΣ

Θα ‘ρθει καιρός που τα παιδιά
θα στρέφουνε τις κόγχες των ματιών τους στον πατέρα
κι εκείνος θα γέρνει ολοένα προς το χώμα
μέχρι να γίνει κουκκίδα άμμου
σε πέτρινη θάλασσα.
τα πόδια θα συστρέφονται στ΄ άλικο χώμα
τ’ αλάτι θα στομώνει τα μάτια
θα παίρνει με βία τις κραυγές τους
θα τις απλώνει στο στήθος
βρεγμένο ρούχο
να στεγνώσουν.

*Από τη συλλογή “Στη φλέβα της πέτρας”, εκδόσεις Βακχικόν, 2018.

Χωροχρόνος

Θέλω να γράψω την ιστορία.
Χιλιάδες φορές.
Ξανά και ξανά.
Μέχρι να σταματήσεις
να αντιστέκεσαι
στην έλευση του τέλους
που ποτέ δεν φαντάστηκες.

***

Το εκκρεμές του Φουκώ

Το περίφημο εκκρεμές του Φουκώ
είναι θαμμένο
στην αυλή του παλιού μου σπιτιού.
Με περιμένει πάντα
όταν θέλω να νιώσω τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου
κι όταν αποζητώ
της παιδικής μου ηλικίας την ταλάντωση.

***

Άφυλο

Άσε με στα μάτια σου
να αναστήσω τη Ρώμη
να καίγεται.
Καθώς λικνίζομαι
στο χορό των επτά πέπλων
και σου ζητώ
να βομβαρδίσουμε την αυτοκρατορία,
η Σαλώμη δεν έχει πια φύλο.

*Από τη συλλογή “Ετεροτοπίες”, εκδόσεις Φαρφουλάς, 2017.

Οι έρωτες

Οι έρωτες εξαφανίζονται
σαν μώλωπες
μα τίποτα δεν γιατρεύεται

Η βροχή πέφτει στ’ ανοιχτά μας μάτια
πάλι και πάλι με τον αμβλύ της ήχο

Φαρμακωμένοι γυρνούμε στα φαρμακεία
Πίνουμε σιρόπια και κολόνιες

Γυρνούμε στους δρόμους
χωρίς παρελθόν
κι έρωτες το μόνο μας μέλλον

***

Εφτά φορές στην Αμοργό

Στην Αμοργό ένιωσε τι εστί

ωθήσεως χαλαρής παρανάλωμα

σβέρκος σερνικός που ’χει γυρίσει πλευρό

εφτά φορές στην Αμοργό

όλο ζουμιά και σύμβολα και ρίμες

γάμο εκάμνανε τρικούβερτο

κι ένας έφαγε τον άλλο

*Από τη συλλογή “Φαινομενολογία Του Γυμνού Πνεύματος”, εκδ. Αδέσποτος Σκύλος, Οκτώβρης 2018.

Αρχίζω με τις αναμνήσεις των ωρών
που πέρασα σαν ασθενής και τον κανόνα
του Φρόιντ στο “Οι Βασικές αρχές”.

Πες ό, τι σου κατέβει στο κεφάλι,
σαν τον ήχο που κάνουν τα καφέ φύλλα
όταν σκορπίζονται στο πεζοδρόμιο

σ’ αυτήν την ήπια μέρα του Νοέμβρη
και τη μυρωδιά του καπνού
απ’ τις φωτιές που καίνε στα λιβάδια.

Μετά αναπαύομαι στη δερμάτινη πολυθρόνα
και θυμάμαι τις λεπτομέρειες του πρωινού-
η γυναίκα μου κουλουριασμένη μες στο πάπλωμα,

τα στήθη της ακόμα ζεστά καθώς ντύνομαι,
η ψίχα των καρυδιών στο στόμα μου,
μαζί με τη γεύση του τσαγιού Earl Gray.

Αυτή τη στιγμή ο θεραπευτής μου θα σταυρώσει
τα πόδια, θα με κοιτάξει στα μάτια
περιμένοντας κάτι να του αποκαλύψω

που με πονάει πολύ, βαθιά μες στην καρδιά,
και για τον ευχαριστήσω ίσως του πω
μερικές απ’ τις μικρές μου αγωνίες

από μια καθυστέρηση σ’ ένα ταξίδι μου για ένα συνέδριο
εξαιτίας των επισκευών σε μια γέφυρα του Rawson Brook,
την κόκκινη λάμψη της εξαντλημένης μπαταρίας του κινητού

ή την απειλή του άνθρακα που άκουσα στο ράδιο.
Θα ’λεγα, Η βιοτρομοκρατία μου θυμίζει την αρρώστια
του πατέρα μου. Και να που μιλώ πάλι για τον πατέρα μου.

Βλέπω τον θεραπευτή να γέρνει μπροστά
στην πολυθρόνα του και να μου γνέφει να κάνω λίγο
πιο γρήγορα, κάτι μόλις περνά απ’ το μυαλό μου,

ότι δεν σκέφτηκα να συζητήσω μαζί του
την συνομιλία που ’χα χθες βράδυ με την μητέρα
που μου ’πε ότι έχει ένα μελάνωμα

στο μηρό της, το μηρό που αγκάλιαζα
πεντάχρονος όταν ψωνίζαμε
σ’ ένα διάδρομο του Grand Union.

Θυμάμαι αυτές τις στιγμές
σαν τις πιο στενές που μοιραστήκαμε
τη λεία, μαλακή επιφάνεια του δέρματος,

το λεπτό χρυσό βραχιόλι στον αστράγαλό της,
το χακί σορτς της και το άρωμα Shalimar.
Ναι, η ψυχοθεραπεία πάντα οδηγεί πίσω

στη μητέρα. Αλλά πριν μπορέσω να ξεδιαλύνω
το Οιδιπόδειο δράμα μου με την θεραπεία
ή μ’ αυτό το ποίημα, πριν αντιληφθώ τη θλίψη

που αρχίζω να αισθάνομαι
ακούω τον θεραπευτή μου να λέει, Τέρμα
χρόνου, και σηκώνεται και κοιτάζει έξω,

με τον ίδιο τρόπο που κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρό μου
ακριβώς τώρα, προσέχοντας τα φύλλα που κρέμονται
απ’ τη βαλανιδιά λίγο πριν πέσουν.

*Από το βιβλίο “Ακούσιος εραστής του θανάτου”, σε επιμέλεια – μετάφραση – επίμετρο Μίλτου Αρβανιτάκη. Θεσσαλονίκη 2018.

Όποιος κι αν σ’ανταμώσει, νιώθει την απειλή της νύχτας
Που αρματωμένη με άγριες φτερούγες
Το έρημο σπίτι των μοναχικών αναστατώνει μ’ επισκέψεις

Σε νιώθει ν’ αγαπάς και να στάζεις αίμα
Αμφιταλαντευόμενος να φθίνεις σαν τους κάλυκες
Των ρόδων πάνω στην οδό του μαρτυρίου

Ν’ αναβλύζει απ’τον ώμο σου το ανονείρευτο
Η ανοησία μιας μεγάλης γνώσης
Κι ό,τι μπορούν να κατορθώνουν πάντα οι άγγελοι

Αυτά δε φέρνουν τη γαλήνη μιας τέτοιας πείρας
Είσαι η μορφή από αστέρια που πάντα ξαναπλάθεται
Είσαι η προβιά του λιονταριού που ντύνεται ό ήλιος

Μη θλίβεσαι τόσο βαθιά για το νεκρικό έντομο
Άσε τα κρύα απειλητικά του ονείρου μου ροδάκινα
Μες στην καλοκαιριάτικη ανάσα σου να ωριμάζουν

*

Εγώ ήμουν γεμάτος ερωτήματα και συ η μάγισσα
Πίνω στο τρίποδο του χρόνου

Σού εφερνα θυσία το ονειροζώο μου
Και συ μού ‘δινες πίσω τον καπνό της θύμησης

Ήταν ένα ελάφι στο μέτωπό σου χαραγμένο
Από τα πράσινά σου βάραθρα μού ερχόταν

Το τραγούδι που δεν ακούστηκε ποτέ
Γιατί χυνόμουν μες στα πύρινα βουνά σου;

Έχω ξεχάσει από καιρό τι έψαχνα να βρω:
Τον έρωτα ή τη γνώση

*Από τη συλλογή “Ονειροχλόη” (“Traumkraut”). Μετάφραση Δ.Π. Παπαδίτσας. Εκδόσεις στιγμή 2002.

Ισως δεν είναι ακόμη ένα λάθος
Νά’ναι το πάτημα στραβό
Παχύσαρκο το πάθος.
Ισως

Απο τη Γκιώνα στο Γράμμο
Απο τους Κορυσχάδες στο Βίτσι
Την Καισαριανή και την Κόνιτσα
Απο το Μπούλκες στην Τασκένδη
Απ’τη Κερύνεια στις λιάστρες
για να ξεραίνονται οι μνήμες.

Απο το νύχι που σκαλίζει
στον τοίχο που γυαλίζει.
Ολοι οι αντίλαλοι
Αντίπαλοι.

Ερίζοντας οι ύμνοι με την άβυσσο
μαύρο ρίγος ακουμπούν
τη βροντερή ηχώ
Βαθιά στα τύμπανά μας.

*Από τη συλλογή “Η αλλαξιά της θάλασσας”,εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2017.

το σπίτι ετούτο είναι γερό δε φοβάμαι καθόλου για το σπίτι*
Αμαλία Τσακνιά
σκύβουμε στο πάτωμα, τα πρόσωπά μας κοιτάμε
στο καλογυαλισμένο πλακάκι, τεντώνουμε τα χέρια ο ένας
προς τον άλλο παραμένοντας σκυφτοί, ώσπου τα δάχτυλά μας
να πλεχτούν, να ενωθούν, να διαιρεθούν, να γίνουν
από τέσσερα τα χέρια δυο. όπως πιανόμαστε σφιχτά,
ισορροπούμε στο κενό και κοιταζόμαστε στα μάτια,
ισορροπούμε στο κενό όταν είμαστε δυο.

μέσ’ απ’ τα γυαλιά σου βλέπω δάκρυα, δεν είναι λες
δάκρυα, μα είναι δάκρυα, και σου σκουπίζω τα γυαλιά
με τη γλώσσα μου και σου χαρίζω τη γλώσσα μου.
μπορεί να μην είναι δάκρυα, είναι πάντως βροχή

σου γυαλίζω τα γυαλιά με τις βλεφαρίδες και σε βλέπω
παραμορφωμένο, σε κοιτώ σαν παιδί, σε κοιτώ όπως
ατενίζει κανείς για πρώτη φορά τον κόσμο και περιμένω”
να πεις τις λέξεις που πρέπει να λένε οι άνθρωποι
τέτοιες στιγμές, μα εσύ δεν μιλάς.
με κοιτάς απ’ την ίδια απόσταση

εξασκούμαστε στη σιωπή και ισορροπούμε στο κενό σαν δυο
συγκοινωνούντα δοχεία άμμου.
στο παιχνίδι αυτό, όποιος γελάσει πρώτος χάνει

επιμένεις να με κοιτάς και τα χείλια μου σκάνε νευρικά
στον ουρανό σαν μπαλόνι.
το να χάνεις είναι μια υπόθεση βλέμματος

γελώ δυο φορές, είναι σαν να χάνουμε κι οι δυο.
αν είναι να χανόμαστε, ας χανόμαστε μαζί

σκύβουμε πάλι στο πάτωμα, τα πρόσωπά μας πάντα
σκυμμένα στο λευκό πλακάκι, είναι το χαμογελαστό
πλακάκι, σπάει εύκολα και γίνεται γέλιο, ένα εξαίσιο
ηχηρό πυροτέχνημα’ εκτινασσόμαστε στον μοβ ουρανό,
καθώς τα δάχτυλά μας, ταγμένα να ’ναι κολλημένα μαζί,
μας κάνουν σύνολο δέκα. μας κάνουν δυο, χέρια δυο.
θες να ’σαι το αριστερό, γίνομαι το δεξί, έπειτα αλλάζουμε
θέσεις κι οπτική.
το να δίνεσαι είναι απ’ το να δίνεις ανώτερο

αναποδογυριζόμαστε σαν κλεψύδρα, από πάνω είσ’ εσύ.
ώς απάνω με γεμίζεις με άμμο.
να επαναλαμβάνω, θέλεις να ορκιστώ, την προσευχή σου,
τις πιστευτές σου λέξεις;

κινούμαι στο βάρος σου.
υπόσχομαι να λέω μονάχα κάτι που δεν πρόκειται να πω

εκτός κι αν είναι αλήθεια.
αυτή η σημαία που υφώνω

σου πλένω τα γυαλιά και σου χαρίζω τη γλώσσα μου.
όταν γράφεις κάτι γίνεται

*Από τη συλλογή “Μαύρη Μωραλίνα”, 3η έκδοση, Εκδόσεις Κέδρος, 2010.