Yvan Goll, An Claire

Όποιος κι αν σ’ανταμώσει, νιώθει την απειλή της νύχτας
Που αρματωμένη με άγριες φτερούγες
Το έρημο σπίτι των μοναχικών αναστατώνει μ’ επισκέψεις

Σε νιώθει ν’ αγαπάς και να στάζεις αίμα
Αμφιταλαντευόμενος να φθίνεις σαν τους κάλυκες
Των ρόδων πάνω στην οδό του μαρτυρίου

Ν’ αναβλύζει απ’τον ώμο σου το ανονείρευτο
Η ανοησία μιας μεγάλης γνώσης
Κι ό,τι μπορούν να κατορθώνουν πάντα οι άγγελοι

Αυτά δε φέρνουν τη γαλήνη μιας τέτοιας πείρας
Είσαι η μορφή από αστέρια που πάντα ξαναπλάθεται
Είσαι η προβιά του λιονταριού που ντύνεται ό ήλιος

Μη θλίβεσαι τόσο βαθιά για το νεκρικό έντομο
Άσε τα κρύα απειλητικά του ονείρου μου ροδάκινα
Μες στην καλοκαιριάτικη ανάσα σου να ωριμάζουν

*

Εγώ ήμουν γεμάτος ερωτήματα και συ η μάγισσα
Πίνω στο τρίποδο του χρόνου

Σού εφερνα θυσία το ονειροζώο μου
Και συ μού ‘δινες πίσω τον καπνό της θύμησης

Ήταν ένα ελάφι στο μέτωπό σου χαραγμένο
Από τα πράσινά σου βάραθρα μού ερχόταν

Το τραγούδι που δεν ακούστηκε ποτέ
Γιατί χυνόμουν μες στα πύρινα βουνά σου;

Έχω ξεχάσει από καιρό τι έψαχνα να βρω:
Τον έρωτα ή τη γνώση

*Από τη συλλογή “Ονειροχλόη” (“Traumkraut”). Μετάφραση Δ.Π. Παπαδίτσας. Εκδόσεις στιγμή 2002.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s