το Ταχυδρομείο τον Φρανκ Μπράνγκγουτν τον Ρόμπερτσον Νίκολ τον Ατδ. Πενυφέδερ τον Γκαλογουέτ Κάτλ
(Καμπάνες) (Τσαμπιά Σταφύλια)
τον Επίσκοπο του Λονδίνου και όλους τους απογόνους του τον Γκαλσγουόρθτ τον Πρωτοπρεσβύτερο Ιντζ τον Κρότσε τον Μάθτους τον Ατδ. Μέγερ τον Σέτμουρ Χτκς
τον Λάτονελ Καστ τον Τ. Μπ. Φράτ τον Μττέργκσον τον Αμπντούλ Μπαχάτ τον Χώτρεύ τον Έντουαρντ Έλγκαρ τη Sardlea
τον Φίλσον Γτανγκ τη Μαρί Κορέλλτ τον Γκεντς την Codliver Oil τον Στ. Λόε Στράτσεϋ το Lyceum Club τον Ραμπτντρανέθ Ταγκόρε τον Λόρδο Γκλένσονερ του Γκλεν τον Βάτντγκερ τον Νόρμαν Έτντζελ τον Ναύαρχο Μαχόν τον κ. κατ την κα Ντήρμερ τον Μπίτσαμ την Έλλα
(των χαπτών, της όπερας, τον Τόμας)
τον Α. Κ. Μτχένσον τον Σίντνεϋ Ουέμπ
τη Βρετανική Ακαδημία τους κυρίους Τσάτιελ
την Κόμισσα του Ουόργουτκ τον Τζωρτζ Έντουαρντς
τον Ουίλτ Φερράρο τον Πλοίαρχο Κουκ τον Ρ. Τζ. Κάμπελ την οτκ. Θέστνγκερ τον Μάρττν Χάρβεϋ τον Ουίλλταμ Άρτσερ
τον Τζωρτζ Γκρόσμτθ τον P. X. Μπένσον
την Ανντ Μπεσάντ τον Τσέντλ την οτκ. Μέτνελ τον Πατέρα Βώχαν τον Τζόζεφ Χόλμτχρουκ την οτκ. Στράτσεϋ
*Αυτοί που αποδοκιμάζονται ποικίλλουν από περιπτώσεις μεμονωμένων ατόμων, όπως ο Αγγλος αστέρας του κρίκετ Τσαρλς Μπέργκες Φράτ, που δεν κουραζόταν ποτέ να προβάλλει τον εαυτό του, μέχρι περτπτώσεις αποδοκιμασμένων, προφανώς γτα τη χαρά της αποδοκιμασίας και μόνο, όπως η Codliver Oil. Ακόμη, αποδοκιμάζονται θεσμοί ή μέλη του κραττκού, λογοτεχνικού ή πολτιτστικού κατεστημένου (για παράδετγμα, το Ταχυδρομείο, πολυύμνητο πρότυπο της βικτωριανής αποδοτικότητας, και η Βρετανική Ακαδημία, που ιδρύθηκε το 1902 από το Βασιλικό Καταστατικό ως Εθνική Ακαδημία Ανθρωπτστικών και Κοινωνικών Επιστημών), συμπεριλαμβανομένων και ηγετιτκών μορφών του κλήρου και του δημόσιου βίου, όπως: ο Επίσκοπος του Λονδίνου’ ο Ουίλλταμ Ραλφ Ιντζ, Πρωτοπρεσβύτερος του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Παύλου’ οι Αιδεσιμότατοτ Πενυφέδερ και Μέγερ’ ο Ρ. Τζ. Κάμπελ, Άγγλος βροβιανιστής Πάστορας στον Ναό της Πόλης του Λονδίνου και πανθεϊστής’ ο Καρδινάλιος Χέρμπερτ Βώχαν, Αρχιπίσκοπος του Ουεστμίνστερ και Ηγούμενος της Καθολικής Ιεραποστολικής Κοινότητας’ ο Νόρμαν Έτντζελ, φιλετιρηνιστής Βρετανός οικονομολόγος’ ο Αρθουρ Κρίστοφερ Μπένσον, διευθυντής στο Κολλέγτο του Ήτον και συγγραφέας της ωδής για την τελετή στέψης του Εδουάρδου Ζ’. Περιλαμβάνονται, ακόμη, κριτικοί εχθρικά δτακείμενοτι στην αβανγκάρντ, όπως: ο Ουίλλιαμ Άρτσερ, κρτττκός θεάτρου γτα την επτθεώρηση Nation’ ο Σερ Ουίλλιαμ Ρόμπερτσον Νίκολ, εκδότης βιβλικών κειμένων και κρτττκός λογοτεχνίας, περιστασιακά’ ο Λάτονελ Καστ, διευθυντής της National Portrait Gallery και συνεργάτης του Λεξικού Εινικής Βιογραφίας κ.ά. Επίσης, αποδοκιμάζονται καλλιτέχνες και συγγραφείς, τους οποίους οι βορτικτιστές θεωρούν ελάχτιστα ταλαντούχους, παρά τη δημοτικότητά τους, όπως: ο ζωγράφος Φρανκ Μπράνγκγουιν, η ποτήτρια Έλλα Ουίλλερ Ουίλκοξ, οι ηθοποτοί Τζωρτζ Γκρόσμιθ και Σέιμουρ Χικς, οι συνθέτες Τζόζεφ Χόλμπρουκ και Έντουαρντ Έλγκαρ, καθώς και άτομα που σχετίζονται με «μόδες», όπως: ο Σερ Αμπντούλ Μπαχά Μπαχάτ, ηγέτης της πίστης Μπαχάτ, ή με την ιδεαλιστική κοινωνική αναμόρφωση, όπως: η συγγραφέας Μαρί Κορέλλτ’ ο Σίντνεϋ Ουέμπ, ηγεττκή μορφή της Φαβιανής Σοσιαλιστικής Οργάνωσης’ η Ανντ Μπεσάντ, θεοσοφίστρια κατ σουφραζέτα. Κάποια ονόματα (για παράδειγμα, του Ινδού ποτητή Ραμπτντρανάθ Ταγκόρε) είνατ ανορθόγραφα. Γτα λεπτομερή ανάλυση των αποδοκιμαστών και των επιδοκιμασιών στο Blast, βλ. William C. Wees, Vorticism and the English Avant-Garde (1972).
**Από το “Βορτιστικό Μανιφέστο”, Εκδόσεις Κοβάλτιο, Οκτώβρης 2016. Μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος.
To Koskino 