ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ ΙΣΤΟΣ

Θα σε πιάσω από τις άκρες

Θα σε διπλώσω με προσοχή

Όπως που διπλώνουν τα νυφικά σεντόνια.

Έτσι θα γίνει:

Θα σε πιάσω από τις άκρες

Και δεν θα περισσέψει τιποτα απ’ το λευκό

Ούτε καν ο μαύρος ήχος

Καθώς θα σπάζει το ανένδοτο

Εκεινης της σημαίας της μεσίστιας

Εκείνος ο ανένδοτος ιστός

Που ήταν το κορμί σου.

***

ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΙΝΗΣΗΣ

Το σύνδρομο του αίματος είναι εκείνο το κορμί

Που χάθηκε σαν κύκνος, κύκνος λευκός

Χωρίς ελπίδα δηλαδή.

Δεν πάει πουθενά

Εδώ μένει το κατάλευκο λευκό των κύκνων.

δεν έχει πιο θάνατο

Δεν έχει πιο απελπισία

Φτερά κλειστά από πάντα

Πώς έγινε;

Πώς έγινε και μέχρι εδώ πεθάναμε;

*Από τη συλλογή “Αποθήκη κατάλοιπων ηδονής”, εκδόσεις Μελάνι, Δεκέμβριος 2018.

Τα κορμιά μας γίναν χαλάσματα

από κατεδαφισμένα κτίρια

σε πολέμους χαλεπούς.

Τα κορμιά μας κατακρεουργήθηκαν

σε φράκτες ασφάλειας και

εθνικής υπερηφάνειας.

Τα κορμιά μας γίναν ψάρια

κολυμπούν σε θάλασσα κόκκινη

κόκκινη από το αίμα μας.

Τα κορμιά μας σάπισαν

στα νερά του Έβρου

και στη λάσπη της Μόριας.

Τα κορμιά μας γίναν βόμβες

στα χέρια του κτήνους

με ρυθμούς ρατσιστικής προπαγάνδας.

Τα κορμιά μας δολοφονήθηκαν

από σφαίρες φασισμού

υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Τα κορμιά μας ξοδεύτηκαν

σε απάνθρωπες σχέσεις

και ανέντιμες συνωμοσίες.

Τα κορμιά μας κάποια μέρα

κρίνα θα γίνουν

και θ’ ανθίσουν σε όλη τη γη

με τη σπορά της ελευθερίας.

*Από τη συλλογή “Μπάσα στεριά”, Ιούνιος 2020.

**Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι έργο της ποιήτριας και έχει τίτλο “Απώλεια μάνας”.

Ο παλμός της θάλασσας

                          είναι η αιώνια πομπή

που τυλίγει

           τα σκορπισμένα όνειρά σου και τα σφίγγει δυνατά

                      σαν δεύτερη καρδιά

Τα κύματα

           χαράζουν βαθιές γραμμές στο μέτωπό σου,

                 τρυφερά

με το φώσφορο

                του νεόγυμνου φεγγαριού

αποθηκευμένο

                κρυφά, προσεχτικά

ανάμεσα στα

             μισοκαμένα κάρβουνα και τις τσουλουφλισμένες ελπίδες, στις

                                σάπιες πατάτες και τις

ραγισμένες στάμνες γεμάτες

                            σκότο

Τα κύματα καλύπτουν

                      απολύτως τίποτα –

τα ξεσκεπάζουν όλα

                     σαν μωρά με πυρετό,

σου ξεκουμπώνουν

                   το τελευταίο σου πουκάμισο

                                                στα χείλη τους

και σου ράβουνε το στήθος

                            με τη γλώσσα μιας αλήθειας

                                                           ξεχασμένης…

Οι πληγές πού ‘μείναν

                      ανοιχτές

κλείνουν μόνες τους

                     στον ήλιο, στην αλμύρα, και τα φύλλα των βιβλίων

                          που αδιάστηκαν στις μπαλωμένες τσέπες σου – σε

χωράφια και οικοδομές, σε φάμπρικες, λιμάνια – γίνοτνται

                                 βάρκες

με ‘να καλοκαιρινό σούρουπο που

                                   πιάνει ία χάρτινα πανιά τους

εκεί που ταξιδεύουν

                     μεσ’ στου κήπου τ’ αυλάκια ανάμεσα στις πιπεριές

                       και τα φασολάκια

ΒΩΜΟΣ

Απλό το μεσημεριανό τραπέζι,

                              ελιές, ψωμί, και ρέγκα –

το μελωμένο φως

                  απ’ της κουζίνας το παράθυρο απλώνει το τραπεζομάντηλο του

                                 σαν ‘να λαμπρό πανί

που κάνει αυτά τα πρόσφορα

                              χρυσαφένια, σκονισμένα

                                                       με διαμάντι.

Απλός όμως ο ναός

                     και βαθιά η πείνα μα η καρδιά απέραντη,

                        απέραντη και η ελπίδα

                                                που πεθαίνει τελευταία

και οι βαθιές ρυτίδες

                     στην άκρη των σκοτεινών σου ματιών

γίνονται δάχτυλα

                  που σκαλίζουν με ματωμένα νύχια

                                                    την αιματόφορτη γη

ψάχνοντας το πρόσωπό σου

                             χαμογελαστό και να βρίσκουν μόνο ‘να πηγάδι

                                 γεμάτο ξερή νύχτα

με τα βλέφαρα σου κλεισμένα

                              απ’ τα πετράδια μιας αργόπορης αυγής

με ρίζες μπηγμένες

                     στις κόρες σου

                                   ως που

να νομίζεις πως βλέπεις

                        τ’ άστρα ψηλά πάν’ απ’ το κεφάλι σου για να μπορείς να πάρεις

                          άλλη μια ανάσα…

It is in that remote breath,

inside the heart,

that everyone recognizes

his destiny.

The most forbidden dream:

the idea

of an even daily infinity

left by fate

at the body of love.

Surrendered, imprisoned,

to keep intact

its taste,

subtracted from emptiness,

for a long time held in vain,

between the thighs,

but like water

anyway escapes

from the hand.

ΑΝΑΣΑ

Μοναχική ανάσα

μες στην καρδιά

τη μοίρα σου που διακρίνεις

όνειρο απαγορευμένο

έννοια

εφήμερης αιωνιότητα

στα πόδια της αγάπης αφημένη

υποταγμένη, φυλακισμένη

διατηρεί τη γεύση της

απ’ την απώλεια παρμένη

μάταια εγκελεισμένη

ανάμεσα σε δυο γοφούς

και σαν νερό

πάντα της απ’ τα δάχτυλα

μακριά κυλά.

*Translated by Manolis Aligizakis / Μετάφραση: Μανώλης Αλυγιζάκης.

**Translation Germain Droogenbroodt

http://www.pointeditions.com

*** Αναδημοσίευση από εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2020/10/23/paolo-ruffinis-breath/

ΒΙΩΜΑΤΑ

Οι σάτυροι που κυνηγούν τις νύμφες

δραπέτευσαν απο τους αμφορείς

και κυνηγούν τα όνειρα όσων πάθανε πολλά

και τους αποδομούν.

Δακρυσμένες αναμνήσεις κάθε βράδυ

πέφτουν στη λερωμένη χλαίνη τους.

***

ΑΠΛΟΧΩΡΙΑ

Να ξεβοτανίζεις

να φυτεύεις 

να φιλεύεις

ν’ ακούς τον άλλο προσεκτικά

Ίχνος ρυτίδας από το ύποπτο φώς

να μη σέρνεται στα λόγια

Τεντώνει η φωνή προς τα ψηλά

στον καθαρό αέρα

και σπάει

Φωνή που σπάει

λέει αλήθειες

κι είναι ανθεκτική στο φώς.

Το ρημάδι

το φεγγαρόφωτο

μας έφεξε και γλιστρήσαμε

πάνω στ’ άγνωρα χέρια

που στίβουν τη δυστυχία 

των πότηδων on the rocks

/ή μήπως οι βράχοι είναι 

οι πιο αδύναμοι απτόητοι θεοί;

και ξαποστάσαμε κάπως 

διηγώντας την ειμαρμένη, να γελάς

την εγκάθετη σπιούνα των απολαύσεων

την τρισκατάρατη κι αστεία

πως δε γίναμε άλλοι

στην κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας

και πως ήρωες σαν εμάς

γεννιούνται ο μ η ρ ι κ ο ί

μα πεθαίνουν στον κτύπο της λ ύ ρ α ς

Με πεταμένο το όπλο στην άκρη του δρόμου

παραδινόμαστε σ’ αυτά, ναι

τ’ άγνωρα χέρια

που μας χάρισαν μέθη, έρωτα ή θάνατο

παρέα με ένα μπουκάλι νοθευμένου αλκοόλ

/το κέφι μας 

/στουπί 

/πωμίζεται 

φωτιά [E minor]

Αν ένα ρόδο απέραντο μού έσκαγε στο στήθος

και, με το που ερχόταν σούρουπο, άνθιζε στα χείλη μου,

θα μ’ άφηνες (ρωτώ) να σου πάρω πέρα τους ίσκιους

–γιατί ζεις σε ίσκιους– με τα διψασμένα μου χέρια

και με άλογα άγρυπνα που καλπάζουν στο κεφάλι μου

να ρθω να το αποθέσω απαλά στους νυχτερινούς σου ώμους;

Αν ένα κλαδί φωτιάς μπουμπούκιαζε στη γλώσσα μου,

θα μ’ άφηνες (ρωτώ) να γίνω σαν τον άνεμο τη νύχτα

–τη νύχτα αυτή που κρύβεις στη φωνή και στο σπίτι σου–

να ρθω και να σου πω λόγια στη γυμνή σου ράχη;