απλά παρακολουθώ 

πώς αφήνεις να περνούν 

τα χρόνια

χωρίς να υπογράφω 

το μέιλ.

«ήρθα να δώσω πίσω τον άντρα 

πού πρέπει να υπογράψω.»

απλά παρακολουθώ 

πώς αφήνεις να περνούν 

οι άντρες 

αλλά με χαρτί 

υπογεγραμμένο.

ήρθα να δώσω πίσω τα χρόνια 

πού να επιστρέψω τώρα;

απλά παρακολουθώ 

πώς αφήνεις να περνούν 

τα συμβόλαια χωρίς να εκτελείς 

τα καθήκοντά σου.

ήρθα να δώσω πίσω την πόλη 

θα επιστρέψω στον άντρα.

απλά παρακολουθώ

πώς αφήνεις να περνά 

η πόλη

χωρίς να υπογράφεις 

τον άντρα.

ήρθα ν’ αντιστρέψω τους ρόλους 

και δεν θα επιστρέφω.

*Από τη συλλογή «το σφυρί», έκδοση Τεφλόν 2020. Μετάφραση: Peter Constantine-Σπύρος Πρατίλας.

Ποίηση: Χ.Π.Σοφίας

Ζωγραφική: Γιάννης Φούλιας

Μοντάζ: Αλέξα Σκλείδη

Απαγγελία: Χάρις Παρασκευοπούλου

Μουσική: In the mood for love- Yumejis Theme, Sergei Trofanov

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, 

Μείνε εσύ εκεί ψηλά

Kι εμείς θα παραμείνουμε στη Γη 

Που είναι τόσο όμορφη καμιά φορά

Με τα Μυστήρια της Νέας Υόρκης 

Και τα Μυστήρια του Παρισιού

Αντάξια των μυστηρίων της  Αγίας Τριάδος 

Με το μικρό κανάλι της του Ουρκ

Tο μεγάλο Σινικό Τείχος, το ποτάμι του Μορλαί

Τις καραμέλες-μέντα του Καμπραί

Με τον Ειρηνικό  της Ωκεανό  

Και τις δυο λιμνούλες της στον Κεραμεικό

Με τα καλά της τα παιδιά 

Και με τα υποκείμενα τα ελεεινά

Με όλα τα θαύματα του κόσμου που βρίσκονται εδώ 

Μόνο πάνω στη Γη 

Χαρισμένα σε όλο τον κόσμο

Σκόρπια έκπληκτα και τα ίδια 

Που είναι τόσο θαυμαστά 

Και δεν τολμούν να το  ομολογήσουν

Σαν ένα όμορφο  γυμνό κορίτσι 

Που δεν τολμά να δείξει το κορμί

Με τις φρικτές δυστυχίες του κόσμου μια ολόκληρη λεγεώνα

Με τους λεγεωνάριους τους βασανιστές της, 

Με τους κυρίαρχους του κόσμου ετούτου

Τους κυρίαρχους με το παπαδαριό τους

Τους προδότες και τον μισθοφορικό στρατό τους

Με τις εποχές της με τις χρονιές της

Με τις όμορφες κοπελιές της

Και τους γερο-αυνανιστές της

Με τον φτωχό ανώνυμο φαντάρο 

Που σαπίζει μες στο ατσάλι απ’ τα κανόνια

*Από τη συλλογή “Paroles” (1946). Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου. 

Στους κήπους της έπαυλης

Η θέση σου είναι στην Αθήνα, Πρίγκιπα

Τό όψιμο φθινόπωρο στους κήπους της έπαυλης σε ξεγελά

και οι πικροδάφνες σου φυλλορροούν στο πέτρινο

κλιμακοστάσιο, σε ξενίζουν              

ακούς τά παραδείσια πουλιά μες στις λακκούβες του νερού

χτυπάει εντός σου η μηχανική καρδιά της πόλης

Λές αύριο θα εκφωνήσω τον επικήδειο των ποιητών – και

το αναβάλλεις

Μικρές θαλάσσιες εκδρομές και τα βραδάκια λικνίζεσαι στις

δισκοθήκες

η καρβουνόσκονη μόλις αγίζει τα παιδιά της δυτικής ακτής

σήμαντρα δειλινού και άνθη λεμονιάς

μες στους δασώδεις λόφους της Αιώνιας Πόλης

Κι όμως η θέση σου είναι στην Αθήνα, Άρχοντα 

μόλις ακούγεσαι μες στα παράσιτα και τους πομπούς 

σ’ άκουσα χθες με άλλη μουσική να θρηνωδείς

η φωνή σου δεν άλλαξε, την ξέρω απ’ τον καιρό της

διαδοχής 

η νύχτα πέφτει

***

Δυό χρόνια τριγυρνούσες μόνος

Δυό χρόνια τριγυρνούσες μόνος στα νησιά

Τι σ’ έκανε να τρέμεις έτσι, Πρίγκιπα

σ’ ερημικές ακρογιαλιές αγγίζοντας μόλις την άμμο

και σε θαλασσινά μουσεία εκστατικός λατρεύοντας μια τέχνη

φθινοπωρινή 

η αγάπη για τους ζωντανούς σε οδήγησε 

στα τζαμωτά των άσπλαχνων μοναστηριών
πικρό απόσταγμα μιας εκθαμβωτικής προϊστορίας

Λες είναι ακόμα καιρός να γυρίσω σελίδα 

την ξοδεμένη βασιλεία σου τη θέλεις αιώνια 

Στου ουρανού απάνω τη γαλάζια χλόη την κεντάς

Δυό χρόνια γυρνάς στης Καλύμνου τις γυμνές ράχες 

στα σώματα ηλιοψημένων καπετάνιων 

βλέπεις θάνατο τρέμεις από τον πυρετό

Πρίγκιπα, θλίβομαι βαθιά 

γι’ αυτό που στα βορινά ακρογιάλια κάποτε συνέβη

*Από τη συλλογή “Ωδές στον Πρίγκιπα”, εκδόσεις ύψιλον/βιβλία, Νοέμβρης 1991.

Διακόσιες χορδές ο ταμπουράς

που κρέμεται στον τοίχο.

Ήχοι λεπτοί,ήχοι της γής, ήχοι αρματωμένοι

καρφί μεγάλο της σκουριάς, με την υπόσχεση βαθιά μπηγμένη.

Ο Ρήγας πρώτος με σπουδή τους στίχους τραγουδά

κι αντιλαλεί σ΄ολόκληρο τον Αίμο.

Η ερημιά γεμίζει νότες,Νόημα,μελτέμια

με τις φωνές των Αρχαγγέλων Θοδωρή, Οδυσσέα, Κωνσταντή

Νικήτα, Δόμνας και Γιωργή

η μουσική ακούγεται αιώνια.

Διακόσιοι ουρανοί ματώσανε το πέρασμά μας

στις ξώβεργες πιασμένα όνειρά μας

το ερημοκλήσι πουλήθηκε στους ξένους

δυστυχώς.

Είμαστε ακόμα “ολίγοι εις το πλήθος του Μπραΐμη”

μα οι παλιοί είπανε πως

μένει και μαγιά.

Ζητείται χέρι του λαού

τον ταμπουρά να ξεκρεμάσει.

Αυτόν με τις διακόσιες τις χορδές.

Κουνέλι

Τα κουνέλια είναι αδύναμα

αλλά έχουν το σπίτι τους στα βράχια.

Αν πάρεις μόνο μια πέτρα

υπάρχουν καλύτερα πράγματα να κάνεις μ’ αυτή,

από το να φτιάξεις ένα σπίτι.

***

Ελάφι

Τα ελάφια είναι πράα και ευγενικά

κι έχουν όμορφα μάτια.

Δεν πληγώνουν κανένα πέραν τον εαυτό τους,

τα αρσενικά, και μόνο για τον έρωτα.

Οι άνθρωποι έχουν εφεύρει πολλές

χιλιάδες τρόπους για να τα σκοτώνουν.

***

Τσακάλι

Το όνομα του τσακαλιού χρησιμοποιείται συχνά

για να ορίσει την περιφρόνηση.

Αυτό συμβαίνει γιατί ακολουθεί

παντού το λιοντάρι και ζει

από τα υπολείμματα του κυνηγιού του.

Τα λοντάρια τρομάζουν

τους περισσότερους ανθρώπους

που αγοράζουν κρέας στον χασάπη.

***

Καγκουρώ

Όπως ξέρετε, το καγκουρώ

έχει μια τσέπη, αλλά το μόνο που βάζει εκεί

είναι το μωρό του.

Ποτέ μην κρατάς ένα πορτοφόλι

αν το μόνο που μπορείς να βρεις

για να βάλεις μέσα

είναι λεφτά για πρόσθετα έξοδα.

(Η υποδοχή αυτών των λέξεων

μπορεί επίσης να χρησιμεύσει

για να σας προειδοποιήσει:

ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΤΕ ΤΑ ΜΩΡΑ!)

***

Άλογο

Έχει πλάκα να ιππεύεις ένα άλογο.

Αν του δώσεις λίγη ζάχαρη

θα σ’ αγαπήσει. Αλλά ακόμη

και τα καλύτερα άλογα μερικές φορές κλωτσούν.

Ένας θόρυβος που πλανάται στον αέρα

μπορεί να το κάνει να σε σκοτώσει.

Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά

έχει το κράτος.

*Έκδοση Ελευθεριακή Κουλτούρα, Αθήνα, Δεκέμβρης 1995.

του Μάρκου που το προκάλεσε

γιατί και πάλι δεν ανταποκρίθηκα στην κλήση του;

μ’ ανησυχία χθες μ’ εγκάλεσε ανάμεικτη με οργή

μα χρόνους τώρα περπατώ στον πάγο απάντησα

κι έχω χιλιόμετρα πολλά ακόμη να διασχίσω

μέχρι να φτάσω το μικρό κηπάριο δυο μόλις μέτρα γης

τη μόνη δόξα μου τη μόνη σίγουρα λοξή μου επιθυμία

μάθε λοιπόν ναν το φροντίζεις και σωστά

την αυστηρότητά του εξάντλησεν επάνω μου

στο φύτεμα στο σκάλισμα το κλάδεμα το πότισμα

από τον νου ν’ αρπάξεις την ψυχή και δουλευτής θεριεύει

μονάχα λίγους σπόρους έσπρωχνα ο ταπεινός στο χώμα

κι αν πεις το αίμα τους βοά κι αύριον θα τους ξεχώσουν

δε θα ‘ν’ κυματιστά σπαρτά κιτρινισμένος κάμπος

να βρίθει αγεωμέτρητος χρυσάφι του ο καρπός

μόν’ μια βρυσούλα απρόσμενη δροσιστικό νεράκι

-θα ξεδιψά στα ποιήματα κάθε περαστικός!

*Από την έκδοση “Μικρόν Εγκόλπιον για τον ποιητή Μάρκο Μέσκο”, Εκδόσεις του Φοίνικα 2018.

ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ

Είπε το νυχτοπούλι: «Πετούν δυό

μαύροι άγιοι». Τ’ άστρα γυρίσανε

να ιδούν «είναι δυό άγιοι

λαμπεροί» είπε η σελήνη

κι ακούστηκε ο κρότος ο μεγάλος

της γης

                 που τσακιζότανε τυφλή

πάνω στον βράχο

***

ΤΑ ΛΟΓΙΑ

Δεν ήτανε φτερά, με τ’ ανοιχτό

παλτό της όλο ανέβαινε.

Αχ ασυλλόγιστο κορμάκι

και πού πας; Θα συναντήσεις τ’ άλογα

της νύχτας.

                 Δεν άκουσε γελούσε

όλο ανέβαινε «μείνε στην άσφαλτο»

μού φώναξε «στους ξένους».

*Από τη συλλογή «Μετά τα μυθικά» (1996), που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Βραχνός προφήτης – Ποιήματα και κριτικά κείμενα 1981-1987», Εκδόσεις Μελάνι, Νοέμβριος 2018.

Ο παιδιάστικος ήλιος που έπαιζε κρυφτό στη φυλλωσιά 

των δέντρων

Το γόνιμο γρασίδι που ανάδευε κουρασμένη προσπάθεια

Το κορίτσι που ολημέρα έτρεχε στους ήλιους

Κι έριξε το κορμί του με συνέπεια στο πλευρό μας

Οι μπούκλες που μας εξαφάνισαν

Η γρανιτένια σιγή

Η σαγήνη

Θυμίζαν σονέτο

*Από τη συλλογή «Αναζήτηση» που περιλαμβάνεται στον συλλογικό τόμο «Έν όλω Συγκομιδή 1943-1997», εκδόσεις Άγρα, 2006.