Απʼ το παράθυρό του, έβλεπε τις στέγες των άλλων σπιτιών και στο βάθος το λιμάνι. Τις Κυριακές χτυπούσαν οι καμπάνες. Ασταμάτητα. Τα βράδια, μες στον ύπνο του, άκουγε το σφύριγμα του τρένου. Πάντα στη μία ακριβώς. Με τον καιρό, ερωτεύτηκε ένα κορίτσι που έμενε στην άκρη του δρόμου. Παρ’ όλα αυτά, έφυγε και πήγε σ’ άλλη πόλη.
*
ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ II
Τώρα δεν βλέπει δέντρα απʼ το παράθυρό του. Βρέχει ασταμάτητα όλη τη μέρα πάνω από το κανάλι. Το φεγγάρι συνεχίζει να βγαίνει τα βράδια και στην πλατεία, κάθε Τρίτη, έχει Λαϊκή. Όμως αυτός, θες η εξορία, θες τα λεφτά, θες ένα γράμμα, σκέφτεται πάντα κάτι άλλο.
Στη Βαλτετσίου στρίψαμε τη μέρα που η μπλούζα σου ιδρωμένη κόλλησε στην πλάτη σου, κοίταζα με ντροπαλή κατάπληξη το αριστερό λακκάκι σου στο μάγουλό σου, κι ήθελα τα χείλη μου σ’ εκείνη τη γλύκα να στεγνώσουν, δέρμα να μεταμοσχεύσεις στα ρουθούνια μου.
Το ίδιο βράδυ το άρωμά σου από τις μασχάλες μου θα ξέφευγε και θα χτυπούσε στους τοίχους της κουζίνας, στο ψυγείο, στο τραπεζομάντηλο, στη σπασμένη σου κορνίζα, θα ξέφευγε και θα χτυπούσε στο βίτσιο μου να γελάω όταν κόβουν την καρδιά μου κομματάκια.
«Εγώ δεν σ’ αγαπώ» είπες κι οι φλέβες μου αδιάβροχες σκαρφάλωσαν στα κάγκελα μιας γειτονικής αυλής.
Λίμνες μέσα σε θάλασσα είμαστε από το ίδιο υλικό άλλοτε πιο γλυκό, πιο αλμυρό· πικρό να επιπλέουμε χάρη σ’ αυτήν μα και παλεύοντας την ισχνή δυσκολοδιάβατη μεμβράνη που μας χωρίζει από τον κόσμο τους άλλους από εμάς
*
Περασμένες εποχές
Είναι λυπηρό η σκέψη σου να εγκλωβίζεται σε τέτοια μονοπάτια. Σαν αμετακίνητοι ογκόλιθοι, που τους εναπέθεσε κάποιος πάνω στο κύμα κι αυτοί ανήμποροι -δε μάθανε ποτέ αλλιώς- βουλιάζουν σιωπηλά και χάνονται στο βάθος. Κρυμμένους εκεί από τη λάμψη και την αύρα η αλμύρα και η θλίψη θα τους διαβρώσει ώσπου θα διαλυθούν και θραύσματα τα ρεύματα θα μεταφέρουν σε ωκεανούς περασμένων εποχών.
*
Γραμμές σε τοίχους
Υπάρχουν παιδιά που μείναν χαμηλές γραμμές σε τοίχους.
Χάθηκε το χέρι, το κεφάλι ή το ενδιαφέρον.
Σε ποια απ’ όλα επάνω να βαραίνει παραπάνω η κακοτοπιά;
*Από τη συλλογή “Λίμνες μέσα σε θάλασσα, Εκδόσεις Θράκα, 2025.
Δεν ήσουν μια από μας τότε. Είχες ακόμα μέσα στο δέρμα σου το άρωμα του μεγάλου σκότους. Τα μάτια σου σαν γυάλινα, απορροφούσαν την αντανάκλασή μου καμιά ανταπόδοση μονάχα βάθος, το βάθος των σιωπηλών υδάτων. Μόνο η φωνή σου που διέσχιζε τη νύχτα γεννημένη από αιώνιο τρόμο ήταν ανθρώπινη.
*
Η ξένη
…τη βλέπω μέσα στη νύχτα να ορθώνεται από τον κούφιο πύργο τάζοντας ομίχλη αυτή τη γη π’ αναζητούμε στα μάτια μας το χώμα της αχνίζοντας στα βέλη του φωτός βυθισμένη στη σιωπή κύματα που ρέουν μέσα μου και με γεμίζουν τρόμο μέχρι που σβήνουν όλες οι γραμμές του προσώπου μου μέχρι που όλη η μαγεία των ματιών μου χάνεται και μένω γυμνή τυλιγμένη στα πλοκάμια του κενού να διαλύομαι και τώρα, νιώθω μόνο τα πέτρινα τούτα χέρια, να κινούνται αόρατα, όλο και πιο κοντά στο σπόρο. πέτρες θα βλαστήσουν από μέσα μας κι ακόμα το φως θ’ ανθίζει παντού αδιάφορο…
*Από τη συλλογή “The alien” (Η ξένη), ποιήματα της οποίας συμπεριλαμβάνονται στο δίγλωσσο βιβλίο “Antigone Kefala, Poems”, Owl Publishing, 2000. Μετάφραση από τα αγγλικά: Έρμα Βασιλείου.
Κοιτάζουμε τον κόσμο μια φορά, στα παιδικά μας χρόνια Τα άλλα όλα είν’ ανάμνηση ΛΟΥΙΖ ΓΚΛΟΥΚ
Τον τιμώ τον πρωινό καφέ Με καλοδέχεται παντού και πάντα περιμένει με υπομονή να τον κυρίως να τον μαγαρίσω με λίγο γάλα να τον σταυρώσω και να του δώσω τα υλικά του ουρανίσκου Σε αντάλλαγμα ανατέλλει τη διάνοιξη των πόρων μου – εναρκτήριο λάκτισμα το ονομάζει Συμφωνώ και ξεκινάμε την κουβέντα μας για όλα για όλους για την εποχή για τους χαλεπούς καιρούς μας
Αλήθεια πώς άλλαξε τελευταία ο ορίζοντας Είναι η παρακμή που εξαπλώνεται σαν πανδημία ή μήπως στέρεψαν οι ουρανοί; Άλλαξε όψη κι ο Άνθρωπος χωρισμένος από τον ίδιο του τον εαυτό χωρισμένος από τον Άλλον λες και νηστεύει από Άνθρωπο
Μόνη παρηγοριά να συναντηθούμε και πάλι ανένδοτοι ανυπόδητοι πρωτόπλαστοι γύρω από τη φωτιά για να γιατρέψουμε τη Γη που ματώνει και να την ευγνωμονούμε όσο ακόμα φυτεύει οδόσημα σαν μπερδευόμαστε και δεν ξέρουμε καταπού η ανατολή καταπού η Δύση
Γι’ αυτό τώρα τελευταία που ο χρόνος πήρε να στρογγυλεύει όλο και με γυροφέρνουν του Ποιητή τα λόγια για το “μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια” Με γονατίζει πολύ τούτο το “μαρμάρινο κεφάλι” όταν δακρύζουν τα όνειρα κι αρχίζουν τα ζόρικα σκοτάδια να με λιώνουν με την πατημασιά τους μέσα και έξω
Μόνος του πάντα είναι ο γίγαντας, έρημος καθορισμένος από την τραγωδία της φουρτουνιασμένης του φύσης να μένει απόμακρος, να δημιουργεί σκιές που κανείς δεν θέλει να κοιτάξει τους νέους κανόνες συμπεριφοράς για τα θηρία και τους ανθρώπους για τα δασύλλια και τις μοναχικές λεύκες το θάρρος ποτέ του να μην αναζητά του φίλου την καλή κουβέντα και τ’ άγγιγμα απαλού δέρματος γυναίκας, την τόλμη να χαράζει μονοπάτι εκεί που κανείς ποτέ δεν βάδισε είναι ο σκοπός του γίγαντα που ζει θεριό στη ζούγκλα των ανθρώπων, εκεί που άνθρωποι φέρονται σαν θηρία και που τα θηρία πράττουν σαν μειλίχιες φυσικές δυνάμεις, αυτός ο δρόμος των μοναχικών αστέρων με τις πνευματικές τους δημιουργίες λογικό θηρίο ανάμεσα σε παράλογους ανθρώπους νυχτερινό φως στη φως της μέρας, φυτίλι για το σπίρτο που ανάβει το τζάκι της Οικουμένης ξύλα το πνεύμα του ανθρώπου και η γεωμετρία της πάντα ανίατης θεότητας
The beast is always alone, deserted, defined by the tragedy of his tempestuous nature. The beast always stays aloof, creating apparitions that no one wants to look at as it writes the new rules of engagement for man and beast, for ants and lonely poplars. The beast has the courage never to hear the consoling word of a friend, never to touch the smooth flesh of a woman. It dares to make steps where no man has ever travelled. This is the purpose of the beast and man living like a beast in the human jungle. In the place where humans act like beasts and beasts act like benevolent natural beings, this is the path of the lone master of pneumatic creations, the logical beast among insane men, the night light in daylight, the spark of a match that fires the universe’s fireplace, logs, being the pneuma of man in the geometrics of an incurable Goddess
*From the collection “Introspection” (Ενδοσκόπηση) to be published in 2026.
Frontispiece: Maria Kontis, Joy’s list 2025 (Courtesy of the artist and Darren Knight Gallery, Sydney)
threads
john reads a-z of football as we all sit & watch threads together on channel 9 / mum fidgets, leaves halfway / krits-krits of sunflower seeds / panicked young man on screen shelters from flash-blast under his cortina / i rub my arm imagining worst sunburn ever, layers of blackened pastry, tiny plastic cowboys melted w/ cigarette lighter dripping gloopy-limbed onto backyard concrete tin lunchbox buckled in the blast. then, charred clog. then, close-up of melted candle-wax zoomed-out to / white-shirt schoolboy at desk holding inkbrush w/ one side of his face horribly scarred by some thing unimaginable [this was earlier, on another channel] // english accent talks over what we’re seeing, / word & image make whatever sense they make, none / of us speak, our // home pencil-shavings pfff – blown from my open palm acrid no-sound wind wipes words off cracked-earth lips / casts them into waves smacking ’gainst brick veneer of empty home – boof . . . not sure why we’re here – / somebody’s lounge room [?] / blackboard propped up on two brown vinyl kitchen chairs / a classroom [?] // it’s a meeting or something – / i’m eyeing open packet of top-taste jam rolls on orange laminex table / older kids running things – one girl draws outline of mushroom cloud w/ pink chalk & her friend crosses it out w/ yellow, writes young pioneers in capitals above – who? / nobody talks or explains to me why we’re here, just smiles [eyes too] / something important, bigger than no, about bombs & death / boom box next to wood bowl of potato chips plays music i’ve never heard before that hiss at the base of creaking skull / bulb-flash // creased red neckerchief trimmed w/ pale-yellow cross-stitch bright floating above couch white plaster bust of lenin / head turned slightly right big chip on left shoulder / behind glass in bursting buffet next to / dowry clutter drawers of needlepoint & shelves of airport gift shops / bangkok goldflame lakhun nai dancers perestroika moscow matryoshka dolls once-a-year gold-lip red blue green glassware purple boot-shaped liquor heartburn toast / for keeping safe there must be better ways to [. . .] fill this space a black hole is born from the implosion of a star – / a light collapses into itself & whole worlds extinguish [. . .] uncreation / inhaling deeply a nothing
*
star peace [palm sunday 1985]
john & i each pick a flag to wave – / mine, lenin’s profile in black on tattered square of red, his same but portrait of marx / i pull at loose red thread near broom-handle flagpole, cut finger, wipe on flag, no one sees, we go / back downstairs thru new era bookshop to wait outside on footpath as everyone gathers / other groups joining / green yellow blue din of growing crowd in dappled sun under elizabeth street trees / older girl, daphne [?] from meeting w/ crossed-out bomb, friendly, tells us / we don’t wave those today, they’re for 1st of may – here, carry these / takes flags & hands two placards she’s just made – / disc of black cardboard w/ yellow paper five-point star pasted on it sticking out past circumference, w/ flying white dove in middle / all taped to long pinwheel sticks // we march south down elizabeth behind young pioneers banner – block capital letters made w/ lengths of yellow electrical tape surrounded by white cut-out & stuck plastic outlines of our hands on square red tablecloth / small compared w/ others – giant paintings of mushroom clouds & peace-signs, byzantine jesus riding a dove waving olive-branches stretched / taut over large wooden frames hoisted on shoulders of people who all look like schoolteachers / priests carry palm fronds, fluro-faced clown plays tuba out of tune, waves of words red black blue green w/ wind-holes cut out of some letters, os ps rs – disarmament rhymes w/ government spelling test tomorrow, pine gap pineapple yum / i wave hi w/ my star peace lollipop at people lining curb, watching us, like a moomba parade chris is talking to maria / [they look after our troupe, go to university & play in the young socialist league band, he on keyboard, she guitar] / he’s always trying to make her laugh w/ goofy stuff like / hey look, one of our footsteps is like three of theirs & then walks w/ tiny strides . . . . . . . . . / i think chris loves maria, but she loves philipa [he plays drums] // pyjama-stripe pant-legs of uncle sam on stilts flap as he wide-strides past into patch of sun / cottonwool mushroom cloud exploding out top of his starry stovepipe hat blinding white tin-wail rise-&-falling of siren from chipped white paint mouth of speaker grey-face zombies stumble thru crowd in torn rags help me help me / scorched & baked-bloodstain shreds, hanging rolls of skin molten globs of gladwrap / others all skeleton limbs w/ death-masks carrying dismembered baby-dolls chased by vampire-fingered uncle sam all-fall-downing & scream cowering on ground when caught as / reaper-shrouds weave between us spray-painting in black or white stencil silhouettes of bodies fallen mangled strewn all over road & footpath down swanston / vaporised shadows blasted seared into concrete & tar, some / w/ no arm or leg or head, no time in current’s rush & roar now hear midnight steel-fog blow over thru us—x-ray bonefinger fallout-particulate—as we near princess bridge corner / trouble-smell closer, now voice-knots, where i don’t know what but not good / scared & feel i need to shit out angry bats, faces / around interrupted, rumble-voice louder colder, heavy-booted – there they are / up against railing wild w/ i’ll kill you masks barking machine gun fuck off & commie bastards, one / [i turn head left & see them] drapes banner over grey bars that says treason! w/ hand-drawn noose for exclamation / i turn away lost to what it means, look up, catch / glint of coke bottle hanging mid-air diamond-studded red on blue sky spinning / it vanishes smashing pop! somewhere ahead [. . .] black spit-cloud now melting into alexandra gardens as we flow past // yellow & white balloons tied to rainbow ichthys bob in sweet breeze delicious / leftovers in fridge from last night lemon potatoes can’t wait three 8ft puppets of children [two girls & a boy] on flatbed garden diorama / singing one & two & three & four, we don’t want to die in a nuclear war waving / too-long broomstick arms, huge / papier-maché heads of reagan & thatcher [hard pinched face of miss morrison] w/ grotesque red lips carried by four snarling devils & / moving around them leotarded mimes in rubber masks of other i guess politicians, means something / not sure what, hare krishnas jangle cymbals dance thru single file, tambours bang ba-bum bum bum / ba-bum bum bum, bearded men & women in long wild-colour skirts carrying / big sky-blue bedsheet tassled w/ bells & beads / raise then drop their arms tossing giant flowers & stuffed animals up-&-down / up-&-down from patchwork peace-sign in the middle, their voices together / in rhythm whoooaaaaaooooo, whoooooaaaooooo siren from another world where / I want to live
*
weekend
naked bulblight shadow stretching long across goldlit white slightly warped ceiling shape of wooden spoon / flash cartoon-blue spoon of coco-pops monkey mouth in / Sat. late-afternoon at dark-brown pattern-bordered white laminex kitchen table against clearsky window curly matchstick oregano / little grey tape-deck on shelf above bench Ξυλούρης φίλεντεµ φίλεντέµ οχ αµάν-αµάν / bourbon-light gleam of floorboards honey right before dad gets home from work at herald print-press in chocolate overcoat & toast under grill young talent time in black-&-white spoon-sipping sweet black tea copper-red / mum telling me how the english used to cut the cheeks of african slaves they dressed as clowns—some kids like me—from edge of lip to hinge of jaw so that their gruesome bloodgrins would be wider—happier, funnier—for those monsters . . . wet lawn Sun. morning frozen sunlight thru beads of dew thru my sock / mary & rachel over from next door [their dad armfuls of tats apache seagull maltese cross & / mum always in her robe night-shifts at smith’s bags & bags of free chips] always / barefoot, even when it hailed so bad & all the storm-drains overflowed, eating icy-poles for breakfast showing me their bright blood-red tongues faces like KISS showbag masks [bathroom mirror face-paint of licked-smartie & talc, my cousin leon who / for some reason m & r call make-up man wished ace frehley was his dad & we / mimed to 2000 man in the good lounge-room, paul stanley looked like / θεία who wore all her jewellery to elwood beach that time her weird son / σάκο who i never saw again did nothing but eat all day & it / poured slow fat rain all the way home] & i’m showing them my / new bike ten bucks from the trash-&-treasure at old thomo drive-in gone before we arrived tyres almost bald to threads & pedals / no foot-grips nothing just 3-inch steel tube smell of / passata bubbling one leaf basil in each brown-glass C.U.B. longneck in barrels blood-hot / delicious, m & r are sort of cheerleaders as i’m speeding up from down the court to / pull a skid on front grass zoom use curved edge of driveway to launch slam / brakes & go flying in stack of the century bike lands / bang on left ankle hard get up totally fine & we go into front yard. garage open / dad at bench fixing kettle gluing shoes something, into backyard & mum taps window yells if we want a / drink [m & r the only kids i know who can drink cordial straight & not get sick] & we jump / on old mattress probably γιαγιά’s by sweet yellow peppers against their fence right side sunlit green brown blue out of / nowhere m starts screaming screaming & pointing at my leg, what [. . .] my / dark-green sock soaked thru in blood & turned brown now sit & peel down you can see outline of ankle-bone—straight to PANCH in datsun GL copper-brown blur—Sun. morning packed / pine-o-clean & chicken cuppa-soup smell of waiting room who will win . . . can’t see clock ~ ~ ~ silent / red dots blink open on grey-brown lino in afternoon gold / unvarnished crutches hurt my armpits so john typical says / he’ll wheel me to school in payless shopping trolley for a white-knight a day / done deal
Ι Άγγιξε το κόκκαλο κόρη με τη λάμψη του ασημιού στο μέτωπο με τη φωνή που βύθισε στον φάρυγγα Ω μικρό μου σιωπηλό φέγγος έλατο στο χιόνι των ανθρώπων ριζωμένο με τα κλαδιά σου ν’ αστράφτουν αυθάδικα στη λάσπη του γέλιου τους
ΙΙ Τον λογαριάζει δικό της στέκεται μέσα του κι αχνοπερνά τα χέρια στριφτά χορεύει τα σπλάχνα ανοίγουν παίρνει το μαύρο του ματιού και το δένει στη φλέβα υψώνει το πόδι και κλωτσά την πληγή εκεί που ο σπόρος αρνείται να δέσει
ΙΙΙ Έλα να σ’ αγαπήσω. Βεντάλια ορθάνοιχτη στα σπλάχνα του σεισμού, Ο κρατήρας σου φέγγει τη νύχτα κι οι οδύνες σωσμό πια δεν έχουν. Ένα να σ’ αγαπήσω. Με την απόγνωση που σου πρέπει. Τ’ αστέρια θα χαμηλώνουν να προσκυνήσουν τη δίψα μας. Και στον βωμό τους σφαχτάρι ατόφιο μιας ουράνιας μουσικής που δεν γεννήθηκε ακόμη και τρόπος να υπάρξει ακόμη δεν βρέθηκε θα αποθέσω τον λυγμό να ‘ρθεις να προσκυνήσεις.
*Από την ενότητα “Η θάλασσα θα μας δικάσει” που περιλαμβάνεται στη συλλογή “Αγέννητο άγαλμα”, Εκδόσεις Βακχικόν, Δεκέμβριος 2024.
Στη φωτογραφία ο Μάρκος Μέσκος (στο μέσον) με τον Γιάννη Πατίλη, δεξιά, και τον Γιώργο Χ. Θεοχάρη, στο εντευκτήριο του περιοδικού “¨Εμβόλιμον”, στα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας.
ΧΙΧ
Καστοριά, ανώνυμο αρχείο 1948
Στοίχειωσε η λίμνη από τότε. Μάρτυρας αθέατος ο βουκόλος περαστικός πρωί έγραψε τη φρίκη στο μυαλό του: ταραχή φωνές κραυγές κλάματα βογγητά, ύστερα σπασμοί. (ήσαν εικοσιδυό οι γυναίκες). Από τότε ησυχία το νερό κοιμάται- θαρρείς! Εκεί ο γόνος μυστήριος στοίχειωσε τη λίμνη και οι ψαράδες απορώντας μαζεύουν στα δίχτυα μόνον κόκαλα – χάθηκαν τα ψάρια! (Η Ζαγκορίτσιανη και η Όλιστα γνωρίζουν’ και θυμούνται).
To Koskino 