Ωδή στο επερχόμενο

Posted by Το κόσκινο on

Σαν όν ανώνυμο σε χαμένες πολιτείες η παλιά μας νιότη
ψάχνει για αλήθειες σε νοσταλγίες που έγιναν κονσέρβες.
Ζητιανεύει για μυθοπλασίες σε ψαλμούς ίδιους με βράχους.
Μπουσουλάει σε λευκούς τάφους και ντροπές παραμυθιών.
Γυρεύει ιδέες σε νωθρά λήμματα πολυκαιρινών λεξικών
Και γερνάει μέσα σε θάλασσες από ψεύδη…
Εναγώνιες προσπάθειες διαπροσωπικών σχέσεων
Εξανεμίζονται σε ατομικιστικές επιλογές.

Η λύσσα των αρχόντων είναι μόνο για τον πλήρη έλεγχο…
Πάνω στα ματωμένα κορμιά των ανθρώπων
έχτισαν οικοδομές πολυώροφου ψεύδους.
Στις καρδιές στάμπαραν το καυτό σίδερο του επιτυχημένου.
Στις ψυχές έχυσαν το δηλητήριο του κέρδους.
Και τα μυαλά τα μπόλιασαν με εμβόλια ψευδαισθήσεων.

Οι σεισμοί μιλούν γιατί οι άνθρωποι σωπαίνουν
αντιμέτωποι καθώς είναι με ψήγματα που εξορύσσουν
ρανίδες αίματος σε ασθμαίνοντες ρόλους.
Χιλιόχρονα τα βήματά τους με μια πέτρα στο λαιμό,
εκτεθειμένοι σε σπαρακτικές παγωνιές,
γλύφουν τα γδαρμένα τους δάχτυλα, μιλώντας αόριστα…

Δεν έχουν ανάγκη από εκπλήξεις παρά μόνο από ουρανούς
όμοιους με πορνεία σαν άχρηστα κρανία νεκρών,
σαν στέγες που στάζουν υγρασία
σαν απελπισίες με στριγγλιάρικες φωνές.
Εθισμένοι στους φόβους σαν σε ναρκωτικό,
καπνίζουν την μοίρα τους σαν βαρύ τσιγάρο,
κουβαλώντας εδώ κι εκεί σαν αποσκευή την τρέλα τους…

Μα όχι, η στιγμή της αυτοδιάλυσης δεν ήρθε ακόμα…,
γιατί ο πιο αμείλικτος κοινωνικός πόλεμος μένει να έρθει.
Τα λάβαρά τους θα κουρελιαστούν.
Οι οθόνες των υπολογιστών τους θα γίνουν κομμάτια.
Οι ηθικές τους θα μετατραπούν σε πρώτη ύλη
για νεκρικές ακολουθίες μνημοσύνων.
Οι βλέψεις τους στο μέλλον θα πάψουν
να εξαργυρώνονται με θέσεις σε βουλευτικά θεωρεία.

Ακούω τις κραυγές της ανατροπής
που έρχονται σαν πύρινες γλώσσες
να καταπιούν τα σαθρά οικοδομήματα
των σύγχρονων αδηφάγων δεινοσαύρων.
Βλέπω την στιγμή που οι μικρές ορδές μας
θα απαιτήσουν την ουτοπία εδώ και τώρα.
Να πάρουμε στα χέρια μας τον πραγματικό μύθο επιτέλους
μέσα από μια πολυσχιδή πορεία προς ηδονικές επενδύσεις
στο πολυεπίπεδο σώμα της επίσημης ιστορίας…

Να αρνηθούμε να ενταχθούμε ψυχή τε και σώματι
στην κάλπικη κοσμικότητα της σύγχρονης θεαματικότητας…
Να διεκδικήσουμε το δικαίωμα της καρδιάς
σε μια σπιθαμή αυθεντικότητας.
Να κατανοήσουμε ότι τίποτα τραγικό δεν υπάρχει στην ζωή
εκτός από μια οργασμική κραυγή σαν ωδή στα πέρατα…

Κι αφού ο νόμος της βαρύτητας είναι αναμφισβήτητος
τότε πρέπει να αμφισβητήσουμε την βαρύτητα των νόμων…

Τόλης Νικηφόρου, Οξυγώνια λογχίζουν τον ουρανό

Posted by Το κόσκινο on

κατάγγιχτα στη νύχτα και την άσφαλτο
τα τείχη
η θάλασσα
οξυγώνια χτίσματα λογχίζουν τον ουρανό
καράβια σταχτωμένα απ’ τη σιγή
της πολιτείας τα νεφελώματα
ρομφαίες στο νερό
μυριόχρωμες
βραχνές φωνές
αποχαμένες πριν την άρθρωση
στου μπετόν τους σπόνδυλους
γαλήνη
πηχτό το μαζούτ
πέτρα ο κάμπος
κάτω από του βορρά τον άνεμο
ως τα τεφρά βουνά
σφραγίδες του ορίζοντα …

_______________________ Τόλης Νικηφόρου “Οι Άταφοι”

2011 in review

Posted by Το κόσκινο on

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 9,600 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 4 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Δεν θα ενδώσω…

Posted by Το κόσκινο on

Δεν θα ενδώσω σε διαβρωτικά χαμόγελα,
τη μοναξιά των αγαλμάτων δεν θα προσκυνήσω,
κρίνα δεν θα φυτέψω σε απορρίμματα,
σ’ επιβλητικές αψίδες δεν θα υποταχτώ
κι ούτε θα γευτώ τη μαγεία των πλαστικών λουλουδιών.
Κι αν πάλι υπακούσω νόμους που σκοτώνουν
είστε γελασμένοι.
Γιατί ψυχές σαν τις δικές μας
είναι γεννημένες για να καλπάζουν…

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Κυριάκος Ραμολής, Τρίσβαθα

Posted by Το κόσκινο on

Απόψε δε βήχει ο φύλακας
και η πόρτα μας δεν τρίζει
Θα ανοίξουμε λοιπόν μια κονσέρβα
κι επιτέλους θα σκύψουμε πάνω της
…όπως σκύψαμε άλλοτε
πάνω από το πηγάδι
της φωτεινής -ως λεν- συνείδησης
ανασύροντας το έγκλημα
μες στο σκουριασμένο κουβά του
νερό γλυφό που δρόσισε
τα ακροδάκτυλά μας

* Κυριάκος Ραμολής, Εσωτερικό σωλήνα, εκδ. Πανοπτικόν, 2008

** Το πήρα από το http://poemsgolitsis.blogspot.com/

Νανά Τσόγκα, Καταχραστής Θαυμάτων

Posted by Το κόσκινο on

Σου λέω ταξίδι όταν με κοιτάς
κι εσύ με κόβεις με μοιράζεις με πετάς
μού λες βροχή μου κι απ’ το χέρι με κρατάς
ίχνος ο ήχος – και στο θαύμα θα με πας;
Χτυπάει σφυγμός αβάφτιστος
μα στη στροφή άλλος καιρός:
τρίζουνε κιόλας τα φτερά μας.

Πού είναι ο ουρανός που προτιμάει
το όνειρο απ’ τη σάρκα;

Τρελό καπνό φουμάρει η ψυχή μου
κι εσύ την ταξιδεύεις σε χαράδρες –
θάλασσες βρίσκει εκείνη να μιλήσει.
Λευκή κατάλευκη νιφάδα στους βοριάδες
η σιωπή λιμνάζει στο δωμάτιο
– η θάλασσα από μέσα –
έξω φυσάει ο πόνος σου
και βρέχει ο καημός μου
– ως ώρα πέμπτη πρωινή
θα έχει πλημμυρίσει.

Continue reading →

Μια μικρή δόση αγάπης

Posted by Το κόσκινο on

Τώρα που τα λουλούδια σταμάτησαν
ν’ αφουγκράζονται το ρυθμό των ημερών
κι έγιναν πλαστικά κι αυτά,
μαζί με τις αισθήσεις μας στα τσιμεντένια όρια,
μαζί με τις πέτρινες ανάσες μας,
μόνο μια μικρή δόση αγάπης έμεινε
στον αφρό των διψασμένων σωμάτων μας.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Αργύρης Χιόνης (1943-2011), Δύο Ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

Ελέησον σε

Ένιωθες μόνος και μας έπλασες για να ‘χεις
Συντροφιά εις τους αιώνας των αιώνων.
Έσφαλες όμως πλάθοντάς μας
Κατ’ εικόνα και ομοίωσίν σου,
Πολλαπλασίασες τη μοναξιά σου.
Τώρα είσαι μόνος μέσα σ’ ένα πλήθος μόνων.
Δεν έχει πιο μεγάλη μοναξιά.

* * *

τω αγνώστω ποιητή

Πέρασε τη ζωή του,
Γράφοντας ποιήματα
Με τη γομολάστιχα.

Γιώργος Δρανδάκης, Γυναίκα η νύχτα

Posted by Το κόσκινο on

Γυναίκα, αγαπημένη μες τη νύχτα
Κράτησαν το κορμί σου οι καθρέφτες
κι ο άνεμος νανούρισε τα όνειρά σου
Γέλιο γυναίκας λατρεμένης σμίλεψε τον αγέρα η φωνή σου
και πέφτουν τ’ αγάλματα βροχή στη σιγαλιά
Γυναίκα φιλημένη μες τον ύπνο
Τα όνειρα διχάζουν την προσταγή σου
Γυναίκα αγαπημένη μες τη νύχτα
Χίλιες κινήσεις, λόγια μαρμαρωμένα
Η απουσία σου
έλαμψε φωτεινό το όραμά σου
Φτάνει!
Γλυκά σε λίγο θ’ ανατείλει το κορμί σου.

* Γιώργος Δρανδάκης (1945-2007)
** Από την συλλογή “Ένα παιδί του Καρλ Μαρξ και της Κόκα-Κόλα” (1987)

Νίκος Α. Νομικός, Σημειωμένες διαφάνειες

Posted by Το κόσκινο on

Ανάμεσα στο σκότος της οδύνης
τα βήματά σου έζησα
αυτά μου είπες
είν’ το προζύμι της ανάστασης

13
Κάθομαι στον πάγκο, μαζί με άλλους, περιμένοντας τη σειρά μου
να με φωνάξουν, στη γιορτή της αποκάλυψης, όπως μου είπαν.

14
Αίφνης, σηκώθηκε ένας συμπαθητικός αέρας, για μας, από τα δυτικά
της γαλάζιας Ηλιούπολης, πάνε κι έρχονται ανεμοδαρμένα πρόσωπα,
άλλα με ήρεμη ματιά, και άλλα με αγριεμένη όψη, κακής διάθεσης.

15
Πάντως, όποιον και να ρώτησα, κανείς δεν ήξερε να μου πει,
γιατί μας κάλεσαν, σ’ αυτόν τον αλλιώτικο τόπο.

16

Απέναντι στον κήπο της ευκρασίας, (όχι μόνο των ανθέων, αλλά και άλλης άγνωστης λαμπρότητας), στέκεται ένας πλανόδιος οργανοπαίχτης, που ποτέ μου, δεν τον φαντάστηκα, έτσι όπως έπαιζε την κιθάρα του επιδέξια, κι ας ήταν μονόχειρας.

17

Συλλογιέμαι λοιπόν, σε πόσο ύψος, μπορεί να φτάσει το ανάστημά του ο άνθρωπος,
μέσα από τα χτυπήματα που το προσφέρει με αγάπη, η καλομοίρα του;

18

Σήμερα, που αρχίζουν τα πανηγύρια του ωραίου κόσμου, με όλα τα πορφυρά όργανα, της καρδιάς, και της καλής ελπίδας, μου φώναξαν τ’ όνομά μου, με το μεγάφωνο, (λες και είμαι κουφός) και μούδειξαν το ποστάλι του ταξιδιού μου, βιάσου φιλάδελφέ μου, είπαν, σφυρίζει να σε πάρει, η Πολύμνια.

Χειμώνας Αντιποδικός