Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Γράμματα σε έναν νέο ποιητή

Posted by Το κόσκινο on

(Μέρος πρώτο)

Εκεί κατά τα τέλη τού φθινοπώρου τού 1902, ο Franz Xaver Kappus, σπουδαστής τής Στρατιωτικής Ακαδημίας τής Wiener Neustadt, καθόταν στο πάρκο τής σχολής και διάβαζε κάτω από τις γέρικες καστανιές. Απορροφημένος καθώς ήταν, δεν αντιλήφθηκε τον καθηγητή και ιερέα τής σχολής, Horaček, που τον πλησίασε, του πήρε το βιβλίο απ’ τα χέρια, κοίταξε το εξώφυλλο, το ξεφύλλισε, διάβασε μερικούς στίχους και τελικά είπε: «Έτσι λοιπόν, ο εύελπις René Rilke έγινε ποιητής;»

Άρχισε τότε να αφηγείται στον Franz πως γνώριζε τον Rilke εδώ και δεκαπέντε χρόνια, από τότε που οι γονείς τού τελευταίου τον είχαν στείλει στο Στρατιωτικό Προπαιδευτήριο τού Sankt Pölten, προορίζοντάς τον για αξιωματικό. Ο Horaček ήταν τότε ιερέας εκείνου του σχολείου κι ακόμα θυμόταν τον παλιό μαθητή του. Ένα σιωπηλό, σοβαρό, χαρισματικό αγόρι που του άρεσε να μένει αποτραβηγμένο κι υπέμενε καρτερικά τον ζυγό τού οικοτροφείου. Μετά από τέσσερα χρόνια προβιβάστηκε στην Ανώτερη Σχολή τού Mährisch-Weisskirchen αλλά την εγκατέλειψε για λόγους υγείας κι επέστρεψε στην Πράγα.

Continue reading →

Εκείνο το ταξίδι

Posted by Το κόσκινο on

Εκείνο το ταξίδι θα είναι τόσο μακρινό,
μα θα με φωτίζουν τ’ αστέρια
αυτά τα ίδια που χρυσίζουν τα μαλλιά σου.
Το γέλιο μου θα εξαφανίσει τη χλομάδα
κι η έγνοια μου για σένα θα περνάει από πάνω σου
σαν μεσημεριάτικος ήλιος.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Περιοδικό ΤΕΦΛΟΝ τχ.6

Posted by Το κόσκινο on

ΤΕΦΛΟΝ Τεύχος # 6 Χειμώνας – Άνοιξη 2012

Γίνε συνδρομητής/συνδρομήτρια στο Τεφλόν και …σώσε την ψυχή σου!

Θέματα:
Nanni Balestrini: Όμως Εμείς ας Φτιάξουμε μιαν Άλλη
Bert Papenfuß: Ενάντια στην Κομποστοποίηση της Ζωής
Το Ποιητικό Ελιξίριο του Khaled Mattawa: Αγγλόφωνη Αραβική Λογοτεχνία
«Τραγουδώ τις Ιστορίες της Φυλής μου»: Γυναικεία Ποίηση από τη Γαλλόφωνη Αφρική

Ποιήματα: Λαμπρινή Αιωροκλέους, Γιώργος Αναγνώστου, Γιώργος Γέργος, Θάνος Γώγος, Αγγελική Δημουλή, Ράνια Καραχάλιου, Shamshad Khan, Λεύκιος, Ιλάν Μανουάχ, Qooοnn, Hind Shoufani, Γιώργος Τζαβλάκης, Μάνος Π. Χουσάκος.

Διηγήματα: Μιχάλης Γεννάρης, Σωτήρης Κακάτσης, Not I, Γιάννης Μακριδάκης.

Κείμενα & μεταφράσεις: Θανάσης Αθανάσιος, Μαρία Γαργαρώνη, Ράνια Καραχάλιου, Jazra Khaleed, Kyoko Kishida, Σταύρος Μπουκουβαλέας, Θοδωρής Ρακόπουλος, Julia Sohn-Nekrasov.

Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: Μπεντ

Κοπιάστε στα:
Βιβλοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37
Βιβλιοπωλείο Λεμόνι, Ηρακλειδών 22
Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας
Ludens Lab, Διδότου 34
Vinyl Microstore, Διδότου 34
Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18

Διανέμεται δωρεάν

Τα σημεία διανομής εκτός Αθηνών θα ανακοινωθούν σύντομα στο http://teflon.wordpress.com

Arthur Rimbaud, Μια εποχή στην κόλαση (Απόσπασμα)

Posted by Το κόσκινο on

Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.
Και την βρήκα μικρή και την βλαστήμησα…
Κατόρθωσα να σβήσω από το λογικό μου κάθε ελπίδα ανθρώπινη…
Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ στο αίμα, στην άμμο.
Η απόγνωση ήταν ο Θεός μου.
Κυλίστηκα στη λάσπη.

Οκτάβιο Παζ, Ο δρόμος

Posted by Το κόσκινο on

Ειν’ ένας δρόμος μακρύς και σιωπηλός.
Βαδίζω στο σκοτάδι και παραπατώ και πέφτω
και σηκώνομαι και με πόδια τυφλά πατώ πέτρες βουβές και ξερά φύλλα
και κάποιος πίσω μου κάνει το ίδιο:
αν σταματήσω, σταματάει
Αν τρέξω, τρέχει. Στρέφομαι κανείς.
Τα πάντα σκοτεινά και δίχως έξοδο
και στρίβω και ξαναστρίβω σε γωνιές που πάντα βγάζουνε στο δρόμο
όπου κανένας δεν περιμένει, δε μ’ ακολουθεί
όπου εγώ ακολουθώ κάποιονε που παραπατά και που σηκώνεται
και λέει βλέποντας με: κανείς.

Ο αγώνας για την υπέρβαση του αισθησιακού και του νοητού στην ποίηση του Νίκου Νομικού

Posted by Το κόσκινο on

Του Χρήστου Ν. Φίφη*

Η ποίηση του Νίκου Νομικού χαρακτηρίζεται από κάποια προσωπική ιδιομορφία που απαιτεί εξοικείωση με την τεχνική και τα σύμβολά του, ακόμη και τον τρόπο έκφρασής του. Θα επιχειρήσω μια προσέγγιση με αναφορά σε ορισμένα αποσπάσματα από ποιητικές συλλογές του.

Ο Ν.Ν. γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και μεγάλωσε εκεί στα χρόνια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Τα χρόνια εκείνα έχασε επίσης τον μικρό του αδελφό, Μάνο. Σπούδασε στο Γαλλικό Γυμνάσιο και επίσης ασχολήθηκε με την ζωγραφική. Οι παραπάνω παράγοντες αποτέλεσαν μέρος της προσωπικής μυθολογίας του ποιητή, επηρέασαν και απηχούνται στην ποιητική του έκφραση που, θα λέγαμε, τη χαρακτηρίζει η οδύνη μιας λυρικής τρυφερότητας. Στα ποιήματα «Δυο οδοιπορικά της μεγάλης διαδρομής » που δημοσιεύτηκε στους Αντίποδες το 2003 διαβάζουμε ένα σημείωμα του Νομικού:

Μπορεί να ήταν διαφορετικό των ημερών μου το ταξίδι, κι επομένως να ήταν και η ζωή μου, σε όλη την πορεία πλεύσης, όμως λόγω του πολέμου του 1940, και τα τραγικά του γεγονότα, είχα ταλαιπωρήσει τον προσωπικό μου ναυαγοσώστη, καλή του ώρα, που άναβε κερί στο όνομά του η μάνα μου, κι όλο τον παρακαλούσε να μας φυλάγει, αφού ήταν και Ταξιάρχης οπλισμένος». (Αντίποδες, αρ. 49, 2003, σ. 22)

Continue reading →

Άννα Ιωαννίδου, Χαϊκού

Posted by Το κόσκινο on

ΑΠΟΥΣΙΑ

Βαριά καταχνιά,
άγριος χειμώνας στην
καρδιά. Έφυγες.

ΚΟΡΜΙ ΣΕ ΛΗΘΑΡΓΟ

Μια αναπνοή
σε χειμέρια νάρκη.
Γιατί δεν ξυπνάς;

Η ΑΛΛΗ ΑΝΟΙΞΗ

Πικρή η γεύση
της Άνοιξης. Τα πουλιά,
μικροί δραπέτες!

Continue reading →

Μανώλης Αλιγιζάκης, Αέρινα

Posted by Το κόσκινο on

μικρά καλυβάκια
λαβωμένοι ονειροπώλες
τοξευμένες καρδιές

εκείνη είπε –

αγναντεύοντας μέσα
απ’ το ανοιχτό παράθυρο
του μικρού σκάφους τον καπνό
που δημιουργούσε αιθέριες σκιές
απερίγραπτης ομορφιάς

άγγιξε την ήβη μου
με την απαλότητα του φτερού

εκείνη είπε –

όμως άφησε τον πόθο μου ανέγγιχτο

Κάθε νύχτα

Posted by Το κόσκινο on

Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν σε συλλογιέμαι περιμένοντάς σε
στο παράθυρο με θεοσκότεινες κόγχες,
όταν περιμένω το αύριο
αυτό με τα δικά μας αστέρια.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν προσπαθώ να ξεφύγω
από τις σειρήνες των δρόμων
που με κάνουν και ξεσπάω σε λυγμούς,
όταν θέλω να χορέψω στα κύματα,
όταν περιμένω ν’ αλλάξω
το δρόμο του φεγγαριού μας
ξεπερνώντας τις συνισταμένες που το τεμαχίζουν.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν συντελώ στη μεταμόρφωσή μου,
όταν κινούμαι χωρίς ίχνη,
όταν αγωνιώ να μην κλείνομαι στα γεγονότα.
Κάθε νύχτα εγώ ματώνω
όταν αφήνω ουρλιαχτά
κοφτερά και μακρόσυρτα
σαν γυαλιά κομματιασμένα με βία.
Αλλά η αγάπη μας αναγγέλλεται με σαλπιγκτές
κι οι ήχοι τους μας έχουν κυκλώσει.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Χρήστος Γιαννακός, Αγρύπνια

Posted by Το κόσκινο on

Μια φορά, χειμώνα καιρό,
συναντήθηκαν η αγριελιά κι ο αστρίτης.

Αγριελιά
Πώς δεν τυλίχτηκες απ’ τον πανικό του χειμώνα;
Σε προδίνει το ένστικτό σου τη Νύχτα
ή κατάπιες το δηλητήριο
και νομίζεις ότι σε καίει ο πόθος;

Αστρίτης
Για κατάλληλο καταφύγιο ψάχνω.
Δέξου με να προστατευτώ απ’ το μίσος
που ριζώνει στα όνειρά μου.

Αγριελιά
Διακρίνονται τα αυτοφυή στη συμπόνια;

Αστρίτης
Το χιόνι στροβιλίζεται πάνω
σ’ ό,τι πιστέψαμε ευλογία.
Το χιόνι….

Αγριελιά
…πέφτει ποτέ εκτός εποχής;

Αστρίτης
Δέξου με να προστατευτούμε
στον ναρκωμένο λειμώνα.
Μην κοιτάς τώρα που με τον έρποντα τρόπο μου,
ικετεύοντας,
μοιάζω ν’ αναιρώ της τόλμης το θαύμα.
Πρόκειται να φυλάω τον γυμνό σου κορμό.
Πέπρωται ν’ αφαιρώ απ’ το φωλιασμένο μου σώμα.

Αγριελιά
Αν αρνηθώ; θα με προσπεράσεις;

Αστρίτης
Δεν θα θρέψω πουκάμισο αταίριαστο
της ανθισμένης αγρύπνιας,
ιδίως γιατί και φέτος προβλέπεται
να κάνουμε άνοιξη
κατώτερη των επικηρυγμένων προσδοκιών μας.

Αγριελιά
Να λες: “…των προσδοκιών μου”.
Δεν ελπίζω παρά
μόνο σε χρώματα κι ευωδιές που τρομάζουν.

*Από τη συλλογή “Εγχειρίδιο Αμηχανίας” (εκδ. Μανδραγόρας)
** Η φωτογραφία είναι από το http://www.poein.gr