Κινδυνεύουμε σε μια εποχή
ετοιμόγεννη
που μας παραμονεύει,
γυρνάμε έρημοι
στους νυχτωμένους δρόμους
κουβαλώντας σαν αποσκευή
την υποχθόνια λύπη
αυτού του κόσμου
που αυτοκτονεί
με πλήξη και τρέλα.
Μια διάχυτη αίσθηση
αηδίας και άδειου,
που χιλιάδες μάτια
την πυροβολούν,
που μεθυσμένοι άγγελοι του ψεύδους
την κατοικούν σκαλίζοντας
τις άγρυπνες φωτιές της
κόλασής μας.
*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.
Υγρή πάνω στα πρόσωπά μας η βασανιστική
ελευθερία των όψεων
και οι ονειρεμένες γλώσσες των ταξιδιών
παντοδύναμες σαν πετάμε πάνω απ’τη γη
που ήταν ο ίδιος ο ωκεανός
Σαν ανθρώπινα φορτηγά πλοία
των οριζόντων των γραμμάτων της σιωπής
Μακρύ μακρύ μακρύτερο
μαλακό νήμα σ’ αυτόν τον κόσμο των ψαράδων
Βαθύ βαθύ βαθύτερο
άκουσμα της ζωής μαζί ολόκληρη και
ριγμένη στη θάλασσα για αβαρία
σαν άπιαστα λευκά φορτία στις άκρες
των κυμάτων
*Μετάφραση Γιάννη Λειβαδά
Μπάτλερ
Εγώ, δεν έχω γάτα.
Η γάτα μου έχει το ανθρωπάκι της.
Τρώει μόνο τόνο νερού
και πανάκριβες κροκέτες
τσικ τσικ τσικ με τα δοντάκια της.
Όταν ο ήχος της ευδαιμονίας κοπάσει
μηχανικά βάζω τα παπούτσια μου:
Ώρα για σούπερ μάρκετ.
Ενίοτε, νιααρρ νιαρρ
μου μεταγγίζει τα κύματα της ανησυχίας της.
Με αναγκάζει να την ακολουθήσω
Εκεί που το κακό γεννιέται.
Η γάτα μου
Το σοφό πουλί.
Η γάτα μου.
Το καπιταλιστικό γουρούνι.
Η γάτα μου.
Το αφεντικό μου.
Ασορτί
Μάταια προσέχω
μάταια φροντίζω
να είμαι αρσεστή, ή μάλλον
ασορτί με το περιβάλλον.
Το Λάθος είναι ήδη εδώ.
Ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα.
Καραδοκεί.
Στο πρώτο μου ολίσθημα
Δέσμια να με σύρει στο πραιτώριο.
*Από την ποιητική συλλογή “Στο βάθος κήπος” (εκδ. “Αρκαδικός Κήρυκας”, 2011).
Γριά γυναίκα τώρα, πρόσφυγας
απ’ τα παλιά της νιάτα.
Χαριεντιστός γιαλός στην πόρτα της
και πέρα τα θαμπά βουνά
της χαμένης πατρίδας. Τ’ απόβραδο, στης αυλής την πεζούλα
τσεμπερωμένη κι αλλοτινή
ψάχνει ακόμα γιο και άντρα
στου κάτω κόσμου τις γειτονιές. Η νύχτα αφέγγαρη και το κουνούπι
φαρμακερό στο σκοτάδι.
Αχ και να φέγγανε λέει απόψε
οι γλόμποι της ροδιάς!
*Από τη συλλογή του Δημήτρη Τσαλουμά “Δίψα”, Εκδόσεις Πλανόδιον.
Ο Πάνας κλείνει το μάτι στους ανθούς της καστανιάς.
Σμήνος τρελαμένες μέλισσες
-οι μαινάδες-
τον ακολουθούν πιστά
στο όρος
όπου θα επαληθευτούν
για άλλη μια φορά
-μοιραία-
τα ένστικτα.
J.M.W. Turner
Η μητέρα σου
έρεπε προς
την τρέλα
(κλείστηκε τελικά
στο London Insane Asylum)
Η αδερφή σου
πέθανε
στα οκτώ της χρόνια
Στέκομαι τώρα
μπροστά στο
«Typhoon coming on
(the slave ship),
Slavers throwing overboard
The dead are dying»,
Oil on canvas, 91x138cm, 1840
Αυτό το dying
τα αλλάζει όλα
οι dying βουλιάζουν
στο βουβό βυθό
αδιάκοπα
Ο Μαρξ στο Σόχο
Πουλάει γλειφιτζούρια
ο Κάρολος στο Soho
σπρώχνει το καρότσι
το φέρετρο που έκανε καρότσι για να βρει τα λεφτά
να το αγοράσει να θάψει το παιδί του
όπως των άλλων ανθρώπων τα παιδιά
Κανείς δεν αγοράζει
πουλάει γλειφιτζούρια
κόκκινα, σε τάξη
καθώς ο Μίλτος ανεβάζει
τον ουρανό με μια κλωστή
Το υπόγειο
Ο Μίλτος ακόμη πιο ψηλός απ’ ότι ξέραμε
με καμπαρντίνα μαύρη και κόκκινο σάλι
με μαλώνει «πρέπει να βγαίνεις από εδώ
είναι γεμάτος υγρασία αυτός ο χώρος
εδώ τα πράγματα δεν παίρνουνε φωτιά
κανένα περιστέρι λευκό δεν θα ‘ρθει να σε βρει εδώ
κανένα»
καίγονται ποιήματα χαρτιά μέσα στα χέρια του
ποιήματα ξεπουπουλιασμένα
*Από το περιοδικό «Ένεκεν», τεύχος 21, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2011, σελ. 163-164.
Η ζωή μας έρμαιο
μιας κοσμοπολίτικης ερήμωσης,
σα μια συνείδηση στον παγερό της ύπνο,
λάμπες που παίζουν αδιάφορα
ψεκάζοντας το φως τους
σε μας κάτω στη γη
που θηλάζουμε σαν ναρκωτικό
τους φόβους μας,
ανοίγοντας ανύπαρκτες στοές
εδώ κι εκεί,
καπνίζοντας τη μοίρα μας
σαν βαρύ τσιγάρο
και τα μαλλιά μας από αέρα βρώμικο,
σημαδάκια από λέξεις αγέννητες.
*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997
Την Κυριακή, 20 Μάη 2012, στο Wheller Centre –το κέντρο γραμμάτων, λογοτεχνίας και βιβλίου που αγκαλιάζει όλους σχεδόν τους αυστραλιανούς λογοτεχνικούς συνδέσμους της Πολιτείας μας- στο κέντρο της πόλης μας, έγινε μια διπλή εκδήλωση. Διπλή γιατί εορτάστηκε σε αυτή η 20χρονη παρουσία των εκδόσεων Owl (Owl Publishing) στο χώρο της μεταφρασμένης στα αγγλικά κυρίως, αλλά και στα ελληνικά, επιλεγμένης ελληνοαυστραλιανής λογοτεχνικής παραγωγής, ενώ παρουσιάστηκε επίσης το βιβλίο “Η Αθηνά και οι κόρες της – Μνήμες δύο κόσμων” της Ελένης Φραγκούλη-Νίκα, του ανθρώπου πίσω από το πράγματι σημαντικό και άκρως αξιόλογο εγχείρημα των Owl Publishing. Η εκδήλωση κράτησε σχεδόν μια ώρα και χαρακτηρίστηκε από τη λιτότητά της, μιας λιτότητας, όμως, που είπε πολλά σε όσους και όσες παραβρέθηκαν. Αποτελεί, δε, παράδειγμα, για το πώς πρέπει να οργανώνονται παροικιακές εκδηλώσεις χωρίς να κουράζουν το ακροατήριο.
Σε μια κατάμεστη από φίλους των Γραμμάτων και των παροικιακών κοινωνικών αγώνων των τελευταίων δεκαετιών αίθουσα της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας, παρουσιάστηκε την Κυριακή, 20 Μάη 2012, η πρόσφατη (μάλλον από χρόνια αναμενόμενη) ποιητική συλλογή του συγγραφέα, λογοτέχνη, πανεπιστημιακού και παροικιακού αγωνιστή, Δρα Χρήστου Φίφη, με τίτλο “Πού είναι το μέρος για ένα χωριό”.
Στην εκδήλωση παραυρέθηκε και μίλησε για τον ποιητή και το νέο του βιβλίο η ομοσπονδιακή βουλευτής του Εργατικού Κόμματος, Μαρία Βαμβακινού. Η βουλευτής εξήρε εν συντομία το έργο του Χρήστου Φίφη καθώς και τη μακρόχρονη προσφορά του στα παροικιακά δρώμενα ως πανεπιστημιακού, αγωνιστή για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, ιδρυτή και βασικού συντελεστή των πολιτιστικών δρώμενων της ελληνικής παροικίας καθώς και ως ραδιοφωνικού παραγωγού και εκφωνητή.
32.
Ένας άνθρωπος χωρίς ελάττωμα είναι ένα βουνό χωρίς χαράδρες. Δεν μ’ ενδιαφέρει.
Un homme sans defauts est une montagne sans crevasses. Il ne m’ interesse pas.
46.
Η πράξη είναι αγνή, ακόμα κι αν την επαναλάβεις.
L’act est vierge, meme repete.
62.
Καμμιά διαθήκη δεν προηγήθηκε της κληρονομιάς μας.
Notre heritage n’est precede d’aucum testament.
78. Το σημαντικότερο σε ορισμένες καταστάσεις είναι να ελέγχεις έγκαιρα την ευεξία σου.
Ce qui importe le plus dans certaines situations c’est de maitriser a temps l’euphorie.
To Koskino 