*Ένα μη ποιητικό κείμενο, αλλά που όταν το διάβασα με έκανε να συμφωνήσω, πέρα από επιμέρους ενστάσεις. Το προσυπογράφω γιατί δίνει ανάγλυφη την εικόνα και την κοινωνία που επιδιώκουν.

…το πολιτικό σύστημα επιστρατεύει το βαρύ όπλο της χειραγώγησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς που είναι ο ΦΟΒΟΣ…

Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής.

Είναι ένας μηχανισμός προστατευτικού χαρακτήρα, μια φυσιολογική αμυντική αντίδραση του οργανισμού χωρίς να απαιτείται συνειδητή σκέψη.

Όταν όμως ο φόβος συνεχίζει να υφίσταται, ενώ δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος και σε καταστάσεις υπερβολικού στρες, τότε μετατρέπεται σε φοβία και γίνεται εμπόδιο στην φυσιολογική αντιμετώπιση της καθημερινότητας του ατόμου.

Continue reading →

Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό,
Όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο,
Όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση,
Να πλημμυρίζει τα σαλόνια,
Όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου,
Να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα,
Όταν ακούω σένα να μιλάς εγώ πάντα σωπαίνω.
Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου
Ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς,
Όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια,
Λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους,
Όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία,
Για νόμους ευαγγέλια για μια ζωή με τάξη,
Όταν ακούω να γελούν,
Όταν ακούω πάλι να μιλούν εγώ πάντα σωπαίνω.
Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη,
Κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
Κι όλοι τους θα προσμένουν σίγουρα τη φωνή,
Θ’ ανοίξω το στόμα μου,
Θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράχτες,
Στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια,
Οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους,
Ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Πάλι σας δίνω όραμα.

Κρυφακουστής του ύπνου σου
Ακούω την τυφλή πιανίστρια
Να παίζει επάνω στις πλευρές σου
Ακούω τα μαύρα κύματα της νύχτας
Να σπάζουν στην τρυφερή σου περηφάνεια
Το ζώο της αγωνίας σκίζεται απ’ τις λοχμές σου
Και γέφυρες στο αιμάτινο ποτάμι σου γκρεμίζονται
Κρυφακουστής του ύπνου σου
Μετράω τους σφυγμούς του χρόνου μου

*Από τα “Μαλαισιανά τραγούδια”
**Το ποίημα πάρθηκε από το http://milwntasgiatoxioni.wordpress.com

Να αιωρούμαι θέλω,
η φωνή μου ν’ αναβράζει από τα δέντρα,
όταν ζυγώνω στη νύχτα
αυτή ν’ ανατριχιάζει σύγκορμη,
οι τοίχοι να σαλεύουν,
το γιασεμί να μυρίζει πιο έντονα,
η θάλασσα ν’ ανασαίνει πιο γρήγορα,
να γίνω πιο δυνατός κι απ’ τα σύννεφα
που κρέμονται πάνω από ηφαίστεια
και πέφτουν με το πρώτο φύσημα τ’ αγέρα,
οι χώρες να στενεύουν θέλω
και τα ποτάμια να λιγνέψουν,
τα βουνά να χαμηλώσουν,
η έγνοια μου να μεγαλώσει
και να με ξεπεράσει,
ν’ απλωθεί απ’ την αυγή ώς τη δύση,
να σκεπάσει όλη τη γη.

* Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.

*
Όλη μου η ζωή μια αναμονή.
Από τότε που έφυγες
τα βράδια
σβήνω τα φώτα
βυθίζομαι.
Δεν καταλαβαίνω αν ξημερώνει.

*

Ξεσκίζω τη γαλήνη μου
την άνευρη ζωή μου.
Και απλώνομαι.
Και πάω.
Στο ταξίδι των περιπλανήσεων
των αποπλανήσεων τα χνάρια ακολουθάω.

*
Εγώ ποτέ δεν είμαι εκεί που θέλω.
Κι όταν είμαι εκεί που θέλω
θα΄θελα να΄μουν αλλού.

*

Continue reading →

Eργάτη ξύπνα! Δεν καλεί στον όρθρο η καμπάνα
της εκκλησιάς, σημαίνοντας κάποια τρανή γιορτή.
Kι ούτε πολέμου σάλπισμα βροντοφωνεί τη διάνα
άγριας σφαγής, ορίζοντας την ώρα την φριχτή.

Mια άλλη φωνή σε προσκαλεί στο μέγα πανηγύρι,
που στήνουν πλούσιο σήμερις η Φύση κι η Zωή.
Eργάτη ξύπνα! Tης χαράς εμπρός σου το ποτήρι,
πάρε και πιέτο, δύναμι ν’ αντλήσης κι άγια ορμή.

Tόσον καιρό σε τυραννεί η φτώχεια, το μαράζι,
η Aδικιά κι η Πρόληψι, οχιές φαρμακερές.
Tο Δίκηο, σ’ άγριου δράκοντα τα νύχια, έρμο σπαράζει.
Tους κόπους σου άλλοι χαίρονται. Σε δέρνουν συμφορές.

Eργάτη ξύπνα! Φτάνει πια η ντροπή κι η δυστυχιά
της Φύσης σήμερα η γιορτή για σένα ξημερώνει.
Mε το βαρύ σου πάτημα σύντριψε την οχιά
που το αίμα σου τόσον καιρό ρουφάει και ναρκώνει.

TAKHΣ ΣAPAKHNOΣ

Διαδικασία αφαίρεσης

Κατ’ αρχήν αφαιρώ το περίβλημα.
Ακολούθως, πτερύγια
ουρά και κεφάλι.
Επιπλέον υπολείμματα σπλάχνων
περιττά λίπη
και κάτι ενδιάμεσα κόκαλα
“κίνδυνος-θάνατος” για το στομάχι.
Στο τέλος μένει η ραχοκοκαλιά
που καταλήγει μετά της φύρας
στον πλησιέστερο κάδο απορριμμάτων.

Λυπάμαι μόνο τις αδέσποτες γάτες
όταν (απο)συνθέτω ένα ποίημα.

Η καραμέλα

Πιπιλίζω το θάνατο
κάθε μέρα σε δόσεις
υποθέτοντας άκριτα
πως θα γίνουμε φίλοι
κι όταν έρθει το πλήρωμα
να σαλπάρω στη νύχτα
θα φυλάξει για χάρη μου
μια σταλιά παραδείσου.

Αδιάντροπη έπαρση
με αλόγιστο κόστος
να πεθαίνω ανάξια
κάθε βράδυ εντός μου
αδιάψευστος μάρτυρας
δι’ ιδίων εξόδων
του “μωραίνει ον βούλεται
Κύριος απολέσαι”.

*Από τη νέα ποιητική συλλογή του Χάρη Μελιτά “Παράσταση ήττας”, εκδόσεις Μανδραγόρας.

Σαν αισθανθείς

Σαν αισθανθείς ‘κείνο τον πανάρχαιο πόνο στο στήθος, στάσου
μακριά από χρήματα, κλειδιά και μολύβια. Ο καιρός γαρ εγγύς…
Μην αναρωτηθείς τότε περί εγκλιτικών τάχα λέξεων και τρόπων
οργάνωσης της κοινωνίας. Σκέψου απλώς ένα ζευγάρι να κάνει
έρωτα πάνω στο πτώμα ενός χοίρου, το βιολιστή να καρφώνει με
το δοξάρι του τη σελήνη και μια αλεπού να πνίγει τα μικρά της.
Μη λησμονήσεις να χαιρετίσεις και τον ευθυτενή βαρκάρη, το
γερασμένο πια ποτάμι να φράξεις με τη χούφτα σου.

Ταξικές διακρίσεις

Ο Χάρος κάποτε
έρχεται ξυπόλητος
Ο Χάρος κάποτε
βαριές φοράει μπότες
Όταν παίρνει την ψυχή ενός φτωχού
επιεικής και γοργοπόδαρος
χωρίς θορύβους φθάνει
Μα σαν είναι να κλέψει
τις ψυχές των πλουσίων
με κρότους βασανιστικούς
πάνω στο μάρμαρο
αργά
αργά
βαδίζει

* Από την ποιητική συλλογή “Παλινδρόμηση 3” (Εκδόσεις των Συναδέλφων, Αθήνα 2012).

Ξεκλείδωσες απ’ το σεντούκι
ανόητες εμμονές,
σκέψεις τσαλακωμένες,
ξεχασμένες στην παρακμή,
εθιστικά χαοτικές.
Βούτηξες στο παρελθόν.
Χρονολογίες αμετανόητες,
χαραγμένες σε κίτρινες φωτογραφίες
γεμάτες στίγματα.

Έβρεξε ψέμα στην ιστορία σου.
Το γέννησαν αρχέγονα εγκλήματα
κι άγραφοι νόμοι. Οι ενοχές προβάλλουν προκλητικά
κι εσύ συνεχίζεις να ψάχνεις το είδωλό σου
μέσα σε θολά, χειμωνιάτικα πρωινά
σε κούπες καφέ με γεύση ακαθόριστη,
μάλλον πικρή.

Έβρεξε ψέμα στην ιστορία σου.
Οι επιθυμίες σου μεταμφιεσμένες
έθρεψαν στον κόρφο τους έναν αχόρταγο εγωισμό.
Οι λογισμοί σου άπληστοι
δραπέτευσαν από τις αιώρες της λησμονιάς.
Συνωστίζονται σε ουρές αναμονής.
Σπρώχνουν ανελέητα,
αγωνιούν ν’ ανακυκλώσουν
τ’ ανομολόγητα όνειρά σου.
Λαθραία η εκδοχή του γέλιου σου.
Σε εκδικείται κυνικά.

Το ψέμα δικαστής αμείλικτος.
Σε καταδίκασε ισόβια
σ’ ένα μαύρο κύκλο από κιμωλία,
σε μια εικονική πραγματικότητα που επιμένει
να μετρά τους παλμούς σου αντίστροφα.
Κι έγινε το σεντούκι
το κουτί της Πανδώρας
που μάταια προσπαθείς να κλείσεις.