Γριά γυναίκα τώρα, πρόσφυγας
απ’ τα παλιά της νιάτα.
Χαριεντιστός γιαλός στην πόρτα της
και πέρα τα θαμπά βουνά
της χαμένης πατρίδας. Τ’ απόβραδο, στης αυλής την πεζούλα
τσεμπερωμένη κι αλλοτινή
ψάχνει ακόμα γιο και άντρα
στου κάτω κόσμου τις γειτονιές. Η νύχτα αφέγγαρη και το κουνούπι
φαρμακερό στο σκοτάδι.
Αχ και να φέγγανε λέει απόψε
οι γλόμποι της ροδιάς!

*Από τη συλλογή του Δημήτρη Τσαλουμά “Δίψα”, Εκδόσεις Πλανόδιον.

Ο Πάνας κλείνει το μάτι στους ανθούς της καστανιάς.
Σμήνος τρελαμένες μέλισσες
-οι μαινάδες-
τον ακολουθούν πιστά
στο όρος
όπου θα επαληθευτούν
για άλλη μια φορά
-μοιραία-
τα ένστικτα.

J.M.W. Turner

Η μητέρα σου
έρεπε προς
την τρέλα
(κλείστηκε τελικά
στο London Insane Asylum)

Η αδερφή σου
πέθανε
στα οκτώ της χρόνια

Στέκομαι τώρα
μπροστά στο
«Typhoon coming on
(the slave ship),
Slavers throwing overboard
The dead are dying»,
Oil on canvas, 91x138cm, 1840

Αυτό το dying
τα αλλάζει όλα

οι dying βουλιάζουν
στο βουβό βυθό
αδιάκοπα

Ο Μαρξ στο Σόχο

Πουλάει γλειφιτζούρια
ο Κάρολος στο Soho
σπρώχνει το καρότσι
το φέρετρο που έκανε καρότσι για να βρει τα λεφτά
να το αγοράσει να θάψει το παιδί του
όπως των άλλων ανθρώπων τα παιδιά

Κανείς δεν αγοράζει
πουλάει γλειφιτζούρια
κόκκινα, σε τάξη
καθώς ο Μίλτος ανεβάζει
τον ουρανό με μια κλωστή

Το υπόγειο

Ο Μίλτος ακόμη πιο ψηλός απ’ ότι ξέραμε
με καμπαρντίνα μαύρη και κόκκινο σάλι
με μαλώνει «πρέπει να βγαίνεις από εδώ
είναι γεμάτος υγρασία αυτός ο χώρος
εδώ τα πράγματα δεν παίρνουνε φωτιά
κανένα περιστέρι λευκό δεν θα ‘ρθει να σε βρει εδώ
κανένα»

καίγονται ποιήματα χαρτιά μέσα στα χέρια του
ποιήματα ξεπουπουλιασμένα

*Από το περιοδικό «Ένεκεν», τεύχος 21, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2011, σελ. 163-164.

Η ζωή μας έρμαιο
μιας κοσμοπολίτικης ερήμωσης,
σα μια συνείδηση στον παγερό της ύπνο,
λάμπες που παίζουν αδιάφορα
ψεκάζοντας το φως τους
σε μας κάτω στη γη
που θηλάζουμε σαν ναρκωτικό
τους φόβους μας,
ανοίγοντας ανύπαρκτες στοές
εδώ κι εκεί,
καπνίζοντας τη μοίρα μας
σαν βαρύ τσιγάρο
και τα μαλλιά μας από αέρα βρώμικο,
σημαδάκια από λέξεις αγέννητες.

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997

32.
Ένας άνθρωπος χωρίς ελάττωμα είναι ένα βουνό χωρίς χαράδρες. Δεν μ’ ενδιαφέρει.
Un homme sans defauts est une montagne sans crevasses. Il ne m’ interesse pas.

46.
Η πράξη είναι αγνή, ακόμα κι αν την επαναλάβεις.
L’act est vierge, meme repete.

62.
Καμμιά διαθήκη δεν προηγήθηκε της κληρονομιάς μας.
Notre heritage n’est precede d’aucum testament.

78. Το σημαντικότερο σε ορισμένες καταστάσεις είναι να ελέγχεις έγκαιρα την ευεξία σου.
Ce qui importe le plus dans certaines situations c’est de maitriser a temps l’euphorie.

Continue reading →

Πλησίασε να καταθέσει τον πενιχρό της οβολό
στα πέτρινα χέρια των αγνοούμενων.
Εν μέσω αρχαγγέλων κι ανταρτών.
Με φανταχτερό διάδημα και κόκκινο βελούδο.
Οπλισμένη.
Ξυπόλυτη και ξάγρυπνη.
Πλησίασε ευλαβικά η μάνα νύχτα
κρατώντας την ανάσα στην προσμονή
της έκρηξης.
Πλησίασε κι έβαλε το λαιμό της
κάτω απ’ το λεπίδι των γνωστικών.
“Ας έρθουν τώρα”. Είπε.
“Ας έρθουν οι υπάλληλοι. Ας έρθει η πουτάνα η
μέρα.
Από την Ιθάκη ας έρθουν. Κι από την Πέλλα.
Εγώ θα χωθώ, να κοιμηθώ λίγο, εδώ,
στις τσέπες των πουλημένων, των προδομένων,
των σακατεμένων απ’ αγάπη. Ας έρθουν”.
Απομακρύνθηκε. Άφησε πίσω τον τόπο του
κρανίου.
Του κρανίου που σήμαινε:
Έτσι θα δοθείς στην κοινωνία. Ούτε λογοτεχνικά
άλλοθι, ούτε έρωτες θα σε σώσουν. Όπως οι
πρωθύστεροι
και οι μετέπειτα θα συρθείς στη δίνη μου.
Στο προσωπικό μου κενό θ’ αφομοιωθείς.
Απομακρύνθηκε.
Πίσω,
σαν κομμένη ουρά φιδιού, σφάδαζε το πάθος.

φωνές
χιλιάδες φωνές:
γαμώ το κέ…ρατό σας
δοσίλογοι σπιούνοι, τζάκια εξουσίας
τοπία ολέθρου κι οι βόμβες να πουλιούνται
για να πέφτουν να φέρνουν ίδιο σ’όλους θάνατο
κι αυτοί που δεν λογίζονται ν’ αντισταθούν κι οι άλλοι
με το δισάκι και
οι άρρωστες ψυχές
κάτω από
το μαστίγιο
αλυχτούν σαν τα σκυλιά
δαγκώνουν
τις σάρκες τους
στο διάβολο αδικητές
διψάτε για αίμα βρυκόλακες
εμποδίζετε μ’όλα τα μέσα το πέρασμα
μια διάφανη ώρα όταν ο χρόνος ξαπλώνεται
στον ξάστερο ουρανό και μ’ ένα άλμα του
λαμπρύνει
την αυγή
φωνές και πάλι
φωνές: αυγή αυγούλα
ευωδιά από εφηβικά φιλιά
που ανακαλύπτουν ποτάμια λεύτερα ζώα
και μια άμετρη κραυγή φλόγα από βουνό σ’ άλλο
βουνό προάγγελος μιας μέρας που δίκαια ανταμείβει που δίνεται
στον κόσμο
μ’ ακράτητη ηδονή
(…)

ΕΚΠΟΙΗΣΗ

Η αγγελία είχε έντονα γράμματα
στο χρώμα της φωτιάς.
Η Ελλάδα σε καθεστώς εκποίσης
με την άδεια των “συμμάχων” της.
Μην χάσετε αυτήν την ευκαιρία.
Είναι μοναδική προσφορά.
Η χώρα βρίσκεται σε πλειστηριασμό.
Τιμή εκκίνησης εξευτελιστική.
Το κέρδος εγγυημένο.
Ελάτε να αγοράσετε!

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Εδώ και καιρό,
πάψαμε να μιλάμε με λέξεις…
Ένας κόμπος στο λαιμό
η καλημέρα.
Κουνάμε μόνο το κεφάλι.
Επικοινωνούμε με νεύματα
ή στην καλύτερη περίπτωση
με μηνύματα.

Τα λόγια αφυδατώνονται
πριν βγουν απ’ το στόμα.
Μετατρέπονται σε άναρθρες κραυγές.
Ο αγώνας της επιβίωσης
μας κρατά όμηρους στην απομόνωση.
Μπροστά στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης
η συζήτηση μοιάζει πολυτέλεια.