Συνέχεια

Ένα ποτήρι κρασί
ένα τσιγάρο
κενό από εκείνους που έφυγαν.
Αναμνήσεις, συζητήσεις
το παρόν και η προοπτική.
Πόνος διάχυτος η κάθε μας φράση.
Αν δεν προλάβουμε εμείς,
θα έρθουν καλύτεροι,
παιδιά ποιητές του μέλλοντος.

Των ονείρων τα χρώματα

Κύριοι ,η κανονικότητα σας κλουβί τσίρκου περιπλανώμενου
σε παραστάσεις των αντιθέσεων
συμβιβασμοί σε σχοινί ισορροπίας
με το δίχτυ καβάτζα για τυχόν πτώσεις.
Κύριοι, η κανονικότητα σας δε χωράει
των ονείρων μου τα χρώματα.
Την έχω γραμμένη στις σόλες των παπουτσιών μου
στα ταξίδια του νου μου,
στο μικρό χώρο της ελευθερίας που έχει απομείνει.
Ξέρω, εκεί στοχεύετε, στο μυαλό.
Κανονικός απροσάρμοστος,
νηπιακά τραύματα.
Άλλοθι προκρούστειου κρεβατιού
η κανονικότητα σας, Κύριοι.

*Από την ποιητικη΄συλλογή “Των ονείρων τα χρώματα” εκδ. Βιβλιοπέλαγος 2004.

Από ερωτικό οίστρο με το γόνατό σου
με πιέζεις στο πόδι κάτω από το τραπέζι,
καθισμένοι ανάμεσα σε πλήθος καλεσμένων
και σε όλη τη διάρκεια της γιορτής.
Με πιέζει και με πονάει το γόνατό σου.
Οι χωρισμοί και οι επανασυνδέσεις μας κατά καιρούς,
οι θύελλες και παλίρροιες των συναισθημάτων,
η ασίγαστη ανάγκη μου να σε αποκτήσω ξανά
συνωστίζονταν, έμπαιναν στον ηδονικό πόνο
που μου έδινε το γόνατό σου.

*Από την ποιητική συλλογή “Ηδονή και εξουσία”, εκδ. Μεταίχμιο, 2009.

Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Λυσσομανούσε ο άνεμος.
Η θάλασσα ανταριασμένη
Η γοργόνα πάλευε με τα κύματα
Η τρίαινά της ‘εσπασε στα βράχια,
την ώρα που η ψυχή της γκρεμιζόταν στον ΄Αδη.
Και ο βασιλιάς έγραφε ποιήματα πλάι στο αναμμένο τζάκι
για γοργόνες που μάγευαν ναύτες γοργοτάξιδων καραβιών
και τους μάθαιναν τραγούδια για τον ΄Ερωτα.

***

ΠΡΩΙΝΟ ΛΟΥΤΡΟ

Ο ζωγράφος Βαλένθιος-σάτυρος-
ζωγραφίζει την παρθένα ΄Ιριδα κρυφά
καθώς εκείνη λούζεται στη λίμνη του δάσους.
Χωμένος πίσω από θάμνους
εποφθαλμιά την ομορφιά της.

***

ΣΟΥΡΕΑΛ

Ανέβηκα στη στέγη
Είδα μια γάτα
Πέθανε το λουλούδι του κήπου μας
Κι εγώ έμεινα μόνος
Να παραπονιέμαι
στο χλωμό φεγγάρι.

***

Στον ηθοποιό

Μάσκες φοράς όταν δεν “παίζεις”.
Μόνο όταν “παίζεις” υπερβαίνεις το ψέμα.

***

ΑΝΑΛΟΓΙΑ

Εσύ,
μοιάζεις με τα πρόσωπα στον Καβάφη
Βυθισμένος στην ηδονή
περιπλανιέσαι στις οδούς,
μεθάς με αντρικά σώματα
και το μελαχρινό σου πρόσωπο δείχνει λιγάκι ωχρό
αν το κοιτάξεις μέσα σπό τους βρώμικους καθρέφτες των καταγωγείων
όπου συχνάζεις τις νύχτες.
Και συ
Απολαμβάνεις άνομους έρωτες σε μισοφωτισμένες κάμαρες κρυφές.
Πηγαίνεις πάντα όπου το σώμα σου σε πάει.
Δίχως τύψεις ή ενοχές ρεμβάζεις την αγάπη.
Δίχως να εγκλωβίζεσαι σε “πρέπει” και σε “μη”.
Είσαι διάφανος όπως όλοι όσοι σε ερωτεύονται.
Ανέμελα ξεγλιστράς σα σκιά
και μόνο η σάρκα σου φροντίζεις να λατρευτεί,
συλλέγοντας στη μνήμη σου κάθε άγγιγμα ,άρωμα και φιλί.
Τώρα γράφεις και ποιήματα υπό το συνωμοτικό φως των κεριών.
Απελευθερώνεις τη φαντασία σου μήπως και νικήσεις τα γηρατειά
-γιατί στη σκέψη τους πεθαίνεις.
Και θεατρίνος γι΄αυτό έγινες.
Να εξωραΐσεις λιγάκι την κραιπάλη
Να δικαιολογήσεις τον έκλυτό σου βίο.
Να ζεις άπειρες ζωές και να΄χεις άλλοθι.
Εσένα,
σε αθωώνει η Τέχνη.

Καθένας, είναι ένα αδειανό κλουβί…
Δυο μάτια φοβισμένα, κοιτούν το Ζόφο, τα χείλη, μαστιγώνουν μοναξιά,
και μια καρδιά, ματώνει από τη ματιά των λύκων…

…η ψυχή, είναι φυλακισμένη, ακόμη κι αν το κλουβί είναι ανοιχτό.
Ψάχνει ανάμεσα στο πλήθος των λύκων την αγνότητα,
μα πιο βαθιά, θέλει να δει τον ίδιο χτύπο…

…ίσως το κλουβί, είναι ξανά κλειστό.
Η ψυχή, όμως, δε θα παγώνει το χειμώνα, δε θα σκιρτά όταν περνά ο λύκος,
θα ακούει από τέσσερα μάτια, θα βλέπει από δυο καρδιές…

Ο κόσμος, θα αναδυθεί από το σκοτάδι,
θα βγει ο ήλιος, και μια θάλασσα γεμάτη κύματα.
Κι όμως, μέσα στο κλουβί, θα υπάρχει ανίκητος ο έρωτας…

ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

Σε κρατώ Πάτροκλε, ένδοξε φίλε μου.
Ο χρόνος έχει παγώσει κι εγώ αρνούμαι να δεχτώ την απώλεια.
Όρνια μανιασμένα οι Τρώες μάχονται για το νεκρό κορμί σου.
Θέλουν να ξεριζώσουν την καρδιά σου,
ν’ακρωτηριάσουν το σώμα, να σ’ατιμάσουν.
Και να οι κραυγές μου στεντόρειες. Αστραπή πόνου σείει την Τροία.
Οργισμένος, διψώ για εκδίκηση.
Όρκος στους Θεούς, ο Έκτορας θα πνιγεί στο αίμα του
κι οι βέβηλοι θα γευτούν την φλόγα απ΄το κοντάρι μου.

ΛΥΤΡΩΣΗ

Είμαι έτοιμος πια.
Τυφλός από πάθος και μίσος αδυσώπητο.
Δεύτερη σκέψη δεν υπάρχει. Μονόδρομος η επιστροφή στη μάχη.
Θεοί κι θνητοί αδύναμοι μπρος στ’ ασυγκράτητο μένος μου.
Ανοιχτοί τάφοι «περιμένουν» τους Τρώες.
Άλικο θα τρέχει το νερό στον Σκάμανδρο. Βουνό από πτώματα!
Τώρα νεκρός ο Έκτορας δεμένος στ’ άρμα μου
κι εγώ τον σέρνω, χωρίς οίκτο, γύρω απ’ τα τείχη.
Κοράκια κρώζουν γύρω απ΄ το κουφάρι του κι ο Πρίαμος μ’ ικετεύει…
Όμως εσένα με τα χέρια μου θα σε θάψω Πάτροκλε,
όπως σ’ αξίζει, με τιμές ήρωα.

*Α΄ έπαινος στον Α’ διεθνή λογοτεχνικό διαγωνισμό Πελασγίας Φθιώτιδας με θέμα “Αχιλλέας ομηρικός ήρωας”.

…αναστενάζουν τα μουγκρητά μου
αλυσοδεμένα από βασιλιάδες
με πορφυρούς μανδύες
με διαταγές να εκτελεστούν
σε πόλεις με τεράστιες λαμπάδες
αντί για φωτισμό
που αιμορραγούν εκ των έσω…

*Η εικόνα της ανάρτησης είναι από το http://diffusedlight.blogspot.com

Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο
δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε
που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να
τον πιάσει,σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω,
να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει

Και επειδή φοβήθηκε

Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης,ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά

Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

*Από τη συλλογή “Του κόσμου” (1978)
**Το πήρα από το http://nosferatos.blogspot.gr/2010/02/blog-post_7923.html

Θέλω να γράψω ένα ποίημα
για την πραγματικότητα
αυτή που δεν έζησε ποτέ κανείς
αφού ο καθένας
στη δική του βρέθηκε φυλακισμένος
αιώνες τεντώνοντας τα χέρια προς τα έξω.
Την πραγματικότητα
που ίσως γνωρίζουν οι πεθαμένοι
εκεί στις βαθιές χαράδρες
της ανυπαρξίας
όπου κανένα σαρκικό παραμύθι
δεν πείθει
κι άχρωμα μούρα
πέφτουν σ’ αναίσθητα σώματα.
Την πραγματικότητα
που αν σ’ άγγιζε ποτέ
θ’ αναγνώριζες αμέσως σαν τη μόνη αλήθεια
έξω απ’ της δικής σου επιβίωσης
τις φαντασιώσεις.
Θα ‘ταν ζεστή άραγε, θα ‘χε του πελάγου τη μυρωδιά
ή αμετάκλητη χωρίς να δωρίζει
ούτε μια ώρα προθεσμία;
Θα ‘θελα να γράψω ένα ποίημα
για μια πραγματικότητα
που δεν θα με είχε περιλάβει
αλλά τρομάζουν οι στίχοι…
Ούτε το σκέφτονται
ούτε προσπαθούν.

*Από τη συλλογή “Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα” (2005).

Γυναίκα, αγαπημένη μες τη νύχτα
Κράτησαν το κορμί σου οι καθρέφτες
κι ο άνεμος νανούρισε τα όνειρα σου
Γέλιο γυναίκας λατρεμένης
σμίλεψε τον αγέρα η φωνή σου
και πέφτουν τ’ αγάλματα βροχή στη σιγαλιά
Γυναίκα φιλημένη μες τον ύπνο
Τα όνειρα διχάζουν την προσταγή σου
Γυναίκα αγαπημένη μες τη νύχτα
Χίλιες κινήσεις, λόγια μαρμαρωμένα
Η απουσία σου
έλαμψε φωτεινό το όραμα σου
Φτάνει!
Γλυκά σε λίγο θ’ ανατείλει το κορμί σου.

* Γιώργος Δρανδάκης (1945-2007). Από την συλλογή “Ένα παιδί του Καρλ Μαρξ και της Κόκα-Κόλα” (1987).

Περπατήσαμε,
πέρα απ’ το συρματόπλεγμα
στην απαγορευμένη διαδρομή
να μετρήσουμε
τους φόβους και τα μίση
κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό,
τον ίδιο ήλιο.

Αναζητήσαμε,
σε δρόμους χαμένους στο χρόνο,
σε πεζοδρόμια παλιών σπιτιών
και μισογκρεμισμένα όνειρα
τα ματωμένα σημάδια
που χάραξαν τη καρδιά του Ιούλη
και την αιώνια δικαιοσύνη.

Αντικρίσαμε
πίσω από τη μάσκα του εφιάλτη
της θλιμμένης μνήμης αυτών που χάθηκαν,
αβέβαιες καθημερινές μορφές
και δυο αθώα μάτια παιδικά,
απορημένα από τ ανίερα παιγνίδια
ενός παράλογου θέατρου σκιών.

Δέσαμε
το χτες σ ένα άλλο σήμερα
με χρώματα πιο απαλά
και όνειρα που δεν θα ξεθωριάσουν.
Τα βλέμματα παιδιών κυρίαρχα
να απλωθούν παντού στην ίδια γη
σε διαδρομές χωρίς συρματόπλεγμα.

*Αναδημοσίευση από το http://and33andreas.blogspot.com/2010/02/blog-post_07.html