Τα χρέη μου τα εξαργύρωσα.
Έδωσα στην αγάπη ένα ρόδο,
στο γέλιο ένα περιστέρι,
στον πόνο μια ηλιαχτίδα,
στη φιλία μία υπόσχεση,
στο όνειρο ένα ουράνιο τόξο,
στους εφηβικούς παροξυσμούς
έδωσα ιπτάμενο χαλί
και σ’ εκείνη τη συμβουλή
ένα βιβλίο.
Τώρα ήσυχη αποχωρώ
κρατώντας των επιλογών μου
το αριστείο.

*Από την ποιητική συλλογή Ηδύλη-ακά τοπία; Ε.Π.Μ., 2008.
**Αναδημοσίευση από το http://hdyli.wordpress.com

με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
κοιτάζω εκστατικά
πίσω απ’ τις στάλες της βροχής
ένα πολύχρωμο κόσμο

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες
μέσα στον χειμώνα
ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια
για το γατάκι του που πέθανε
για το λουλούδι που μαράθηκε
για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τρύπιο παλτό
που λαχταράει τα ζεστά κάστανα
τη γειτονιά και τους φίλους
την άνοιξη που θάρθει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
που δεν δέχεται
πως μπορεί να γελάω
όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
απαρηγόρητο
που θάθελε να φτιάξει τη ζωή
στα μέτρα της καρδιάς του

*Από τη συλλογή “Τα Αναρχικά” (1979).

Κοίτα τις αρρώστιες
που υπονομεύουν τα σαλπίσματά μας
κοίτα τα κόκκινα μάτια μας
πώς ξεγλυστρούν
στα ναυάγια των ημερών
μεθυσμένα πλεούμενα οι τύψεις μας
ξεψυχούν κατσούφικα τα όνειρά μας

κι οι νεκροί κι αυτοί
με αλλοιωμένα πρόσωπα
συναντιούνται σε κρυφές στιγμές
με την πλήξη τους παραμάσχαλα
τσίτσιδα μυαλά
σε γυμνωμένα σώματα
σε αυλές σκονισμένες
με τ’ αστροβρόχια τα μεταλλαγμένα

αλλά θα επαναστατήσουμε κάποτε
και θ’ ανεμίσουμε λάβαρα τις ευθύνες μας
συγκρούσεις αρχών θα επιδιώξουμε
με προοπτική μακρόχρονου καλοκαιριού
πάνω από ανεμοστρόβιλους που ξεριζώνουν
κι απελπισίες που ραπίζουν
βάζοντας φωτιά στην κούφια καθημερινότητα
αποκαθιστώντας ιστορικά
τις μνήμες που αγαπήσαμε.

Αξιότιμοι κύριοι!
Για – για μια στιγμή!…
Αξιότιμοι κύριοι,
για – και πριν να με πιάσουμε λυγμοί-
Εσείς, κύριε! Κι εσείς!
Κι εσείς, κύριε ποιητά,
που κανέναν δεν μισείς,
για πείτε μου, κύριοι, να χαρείτε,
χωρίς κοσμητικά,
χωρίς τα λόγια να μασάτε ελάτε πείτε,
για πείτε, κύριοι,
για πείτε μου, αρχοντάδες
εδώ είν’ που θεν οι αλητήριοι
να κάψουνε, να πυρπολήσουν τις μανάδες;

*Από τοβιβλίο “Τραγωδία” μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής. Τυπωθήτω 2011.

Εγγυμονούσε
κινδύνους, κι όμως έπρεπε
στο πεζοδρόμιο να κατέβει.

Με τη λαμπρή στολή,
δεν θα ευδοκιμούσε
ανάμεσα στ’ ανυπόταχτο πλήθος,
θ’ αποδοκιμαζόταν
με τη κραυγή — Λαοκρατία.

Κι είχε αποτύχει
η τελευταία επιστράτευση.
Κι οι υπηρεσίες αγωνιούσαν
μπρος στη
πρωτάκουστη απροθυμία.

Η ξένη γυναίκα
και τα λάφυρα
στη σύγκρουση
δεν σπρώχναν κανένα.

Τότες,
κι αφού η ολιγαρχία
δεν έφερε
σπουδαίες αντιρρήσεις,
ο Κωνσταντίνος
είδε το «θεό τους».

Είταν μεσημέρι.
Το φως πολύ.
Η παράδοση
των όπλων σύντομη.
Η συζήτηση ανύπαρκτη.
Μια λέξη μονάχα. «Νίκη».

Έτσι τουλάχιστον είπε.

Την επομένη
«ηθικού ερείσματος υπάρχοντος»
άρχισε η κατασκευή
των δια της βίας χριστιανών
και των χτιρίων
και βέβαια η μάχη.
Ένας φονιάς.
κηρύχτηκε «ισόθεος».
Η Τάξη του κέρδισε.
Και ξαναπέθανε
η επανάσταση.

*Από την ποιητική συλλογή “Η Πράξη”, Πύργος Ηλείας 1985.