Έτσι που γυρίσαμε
γυαλίζουνε οι ράγιες στο σκοτάδι
απ’ την πολλή σιωπή
έτσι που γυρίσαμε
βρήκαμε τους εισπράκτορες σφαγμένους
και το πεντακοσάρικο για το εισιτήριο
θα μας περισσεύει
και τα τέσσερα χρόνια
γι’ αυτό που λέγαμε ζωή μας
θα μας λείπουν
έτσι που γυρίσαμε κι οι δρόμοι προχωράνε
τετραγωνίζοντας την άδεια πολιτεία
κι αυτός ο αστυφύλακας περνάει και χασμουριέται
Θεέ μου! ας μίλαγε τουλάχιστον αυτός
κι ας μου ζητούσε
την ταυτότητά μου.

Σαν να ’χε βγει απ’ τη θάλασσα εκείνη την στιγμή,
θάλασσα χείλη και μαλλιά μοσχοβολούσαν,
ως το πρωί, κυμάτιζαν μια θάλασσα τα στήθη.
Ήξερα πως ήτανε φτωχή,
μα δεν μπορείς να κουβεντιάζεις
συνέχεια για τη φτώχεια.
Τραγούδια αγάπης μου ψιθύριζε στο αυτί.
Ποιος ξέρει τι έμαθε,
τι πέρασε μια ολόκληρη ζωή
παλεύοντας τη θάλασσα,
μπαλώνοντας και ρίχνοντας,
μαζεύοντας τα δίχτυα,
για να τσιμπούν τα χέρια της
τα χέρια μου σαν ψάρια.
Τη νύχτα εκείνη γνώρισα,
μέσα στα δυο της μάτια,
πώς ανατέλλει η τρικυμία στα βαθιά.
Μου έμαθαν το κύμα τα μαλλιά της
και πνίγηκα στη θύελλα των ονείρων.

Φωνή γυναίκας

Γεννήθηκα παντρεμένη με σένα ενώ ήσουν στρατιώτης.
ξέρω πως στα εμβατήρια και τους πολέμους
ατελείωτες εποχές σε τραβούν μακριά μου.

Σκυμμένη στο τζάκι μαζεύω στάχτες,
πάνω στο κρεβάτι σου άπλωσα μια σημαία –
αλλά όταν σε σκέφτομαι στο στρατόπεδο
βρέχει στο φθινοπωρινό σώμα μου
όπως σ’ ένα κομμένο δάσος.

Όταν δονείται ο ουρανός του Σεπτέμβρη
και μοιάζει με γιγάντιο άρμα πάνω στα βουνά,
κόκκινα φασκόμηλα ανοίγονται στην καρδιά μου.

Με καλείς,
με χρησιμοποιείς
με την πίστη που δίνεις στα πράγματα,
σαν νερό που χύνεις στα χέρια σου
ή σαν μάλλινο ρούχο που σου τυλίγει το στήθος.

Είμαι ο αδύναμος φράκτης του κήπου σου
που στέκεται άλαλος μέχρι να ανθίσεις
Κάτω από πομπές ανέστιων άστρων.

Βεβαιότητα

Εσύ είσαι η χλόη και η γη, το αίσθημα
να βαδίζει κάποιος με γυμνά πόδια
σε ένα οργωμένο αγρό.
Για σένα έδενα την κόκκινη ποδιά μου
και τώρα λυγίζω σ’ αυτή τη βουβή
βυθισμένη πηγή μέσα σε μια αγκαλιά βουνών:
ξέρω πως άξαφνα
– το μεσημέρι θα σκορπίσει με τις κραυγές
των σπίνων του –
θα ξεχειλίσει το πρόσωπό σου
στον γαλήνιο καθρέπτη, δίπλα στο δικό μου.

Η χαρά

Ρωτούσα με μάτια κλειστά
– τι θα είναι
αύριο η κούκλα μου; –

Έτσι σ’ έκανα να επαναλαμβάνεις
γελώντας τις γλυκές λέξεις
– η σύζυγος,
η μαμά –

Παραμύθι
του χρόνου της αγάπης –
βαθιά γουλιά-ζωή
που τελείωσε –
χαρά ακίνητη μέσα στην καρδιά
όπως ένα μαχαίρι στο ψωμί.

Η Antonia Pozzi γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1912 και αυτοκτόνησε το 1938. Σπούδασε Φιλοσοφία, ταξίδεψε σε αρκετές χώρες, εντάχθηκε σε κύκλους διανοουμένων της εποχής της. Ωστόσο, όσο ζούσε δεν δημοσίευσε κάτι καθώς η ποίηση ήταν ένα καλά κρυμμένο μυστικό της, μια καθαρά προσωπική εμπειρία και συνομιλία με τον εαυτό της. Μετά το θάνατό της βρέθηκαν τετράδια με εκατοντάδες ποιήματά της. Όμως, το οικογενειακό της περιβάλλον αφαίρεσε από την πρώτη έκδοση των ποιημάτων αυτών τίτλους και στίχους που παρέπεμπαν στην αυτοκτονία της ή σε ερωτικό περιεχόμενο. Όλες οι επόμενες εκδόσεις μέχρι το 1989 είχαν βασιστεί στην πρώτη έκδοση. Σήμερα πλέον το αρχειακό υλικό έχει αποκατασταθεί και έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για μια από τις πιο σημαντικές Ιταλίδες ποιήτριες. Η ποίησή της είναι έντονα λυρική, προσωπική, χαμηλόφωνη, γεμάτη εικόνες από την παιδική ηλικία, φευγαλέες στιγμές της καθημερινότητας, τα ταξίδια της στην Ευρώπη και την Αφρική. Γράφει για να αντιμετωπίσει υπαρξιακούς φόβους, βασανιστικά ερωτήματα και την ασφυκτική ζωή σε μια κοινωνία που βίωνε το φασισμό. “Η ποίηση είναι μια κάθαρση του πόνου, όπως η απεραντοσύνη του θανάτου είναι η κάθαρση της ζωής” έλεγε η ίδια.
Η μετάφραση από τα ιταλικά των ποιημάτων αυτών είναι της Άννας Γρίβα. Η Άννα Γρίβα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985 και σπούδασε Ελληνική Φιλολογία. Το 2010 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή “Η φωνή του σκοτωμένου” από τις εκδόσεις “Χαραμάδα”. Αναμενόταν να εκδοθεί η δεύτερη συλλογή της με τίτλο “Οι μέρες που ήμασταν άγριοι”. Ποιήματα και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά.

*Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Ένεκεν”, τεύχος Ιανουαρίου-Μαρτίου 2012 (σελ. 124-135).

Αντρωθήκαμε μέσα σε
θεόρατες θύελλες
σε άνυδρα τοπία μεστώσαμε
ματώσαμε ψάχνοντας γι’ αγάπη
κόντρα στο καυτό μολύβι
της κοσμοχαλασιάς

οι αντάρες της ύπαρξής μας
αφανίστηκαν από την
παγκοσμιοποίηση της αναίδειας
που πωλείται ως άλλη αρετή
στα χρηματιστήρια του ψεύδους.

Ωστόσο δεν συμβιβαστήκαμε
με κανέναν μεσίτη με κανέναν
έμπορο ψυχών
και φτηνών καλλυντικών…

Οι πρωτευουσιάνοι κάθονται τα πρωινά στα μπαλκόνια
και πίνουν καφέ θλιμμένοι και άνεργοι.
Αν δεν ξέρεις απ’ αυτόν τον πόνο
δεν μπορείς να καταλάβεις την καρδούλα τους
που χτυπά δυστυχισμένη.
Η φτώχεια τους διαβάζει την ιστορία ανορθόδοξα.
Ακουμπούν την πλάτη στον τοίχο
και παίρνουν μια βαθιά αναπνοή
που αφήνει να πετάξουν στον ουρανό δύο πουλιά χελιδόνια.
Το φως που τους λούζει με την πολυτέλειά του τους γερνά περισσότερο.
Ακούγεται μια ήσυχη μουσική.
Ανοίγουν την εφημερίδα και διαβάζουν.
Νεκρώσιμα τους φαίνονται όλα.
Σαν να ‘ναι έτοιμα να αναφλεγούν..

*Ποίημα και εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://stratisparelis.blogspot.com

Σπορά

Το αύριο άγνωστο
επιρρεπές στο τυχαίο των πραγμάτων
Ένα πουλί κελαηδάει την άνοιξη.
Μάρτης μήνας.
Τα χελιδόνια δεν ήρθαν ακόμα.
Ίσως είναι νωρίς.
Αγαπημένη, φύλαξε λίγο σπόρο.
Οι άνοιξες έρχονται μετά τους θυελλώδεις
καιρούς.

Πέπλο της νύχτας

Μολυβένια σύννεφα
Ένας αχινός γαντζωμένος στα βράχια
Σκάει το κύμα με θυμό
Φθινόπωρο
μίκρυνε η μέρα
Ο αγέρας ουρλιάζει τις μακρυνές νύχτες
για εκείνα που έγιναν
για εκείνα που θα γίνουν στο λιγοστό φώς,
τις μικρές και μεγάλες βεβαιότητες
των ανθρώπων

*Από την ποιητική του συλλογή «Σπορά» (Πάτρα, 2007).

Δίπλα στο μεγάλο δρόμο
Στήσαν τη μεγάλη εξέδρα
Για τη μεγάλη παρέλαση
Πάνω στην εξέδρα
Οι μεγάλοι επίσημοι
Και κάτω απ’ αυτήν
Ο μεγάλος υπόνομος Της πόλης

*Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το http://diffusedlight.blogspot.com

Πλησίασε να καταθέσει τον πενιχρό της οβολό
στα πέτρινα χέρια των αγνοούμενων.
Εν μέσω αρχαγγέλων κι ανταρτών.
Με φανταχτερό διάδημα και κόκκινο βελούδο.
Οπλισμένη.
Ξυπόλυτη και ξάγρυπνη.
Πλησίασε ευλαβικά η μάνα νύχτα
κρατώντας την ανάσα στην προσμονή
της έκρηξης.
Πλησίασε κι έβαλε το λαιμό της
κάτω απ’ το λεπίδι των γνωστικών.
“Ας έρθουν τώρα”. Είπε.
“Ας έρθουν οι υπάλληλοι. Ας έρθει η πουτάνα η
μέρα.
Από την Ιθάκη ας έρθουν. Κι από την Πέλλα.
Εγώ θα χωθώ, να κοιμηθώ λίγο, εδώ,
στις τσέπες των πουλημένων, των προδομένων,
των σακατεμένων απ’ αγάπη. Ας έρθουν”.
Απομακρύνθηκε. Άφησε πίσω τον τόπο του
κρανίου.
Του κρανίου που σήμαινε:
Έτσι θα δοθείς στην κοινωνία. Ούτε λογοτεχνικά
άλλοθι, ούτε έρωτες θα σε σώσουν. Όπως οι
πρωθύστεροι
και οι μετέπειτα θα συρθείς στη δίνη μου.
Στο προσωπικό μου κενό θ’ αφομοιωθείς.
Απομακρύνθηκε.
Πίσω, Σαν κομμένη ουρά φιδιού, σφάδαζε το πάθος.

*Από τη συλλογή «Το μαύρο χιόνι» (εκδ. Ελλέβορος)