(στον Σαχτζάτ Λουκμάν που δολοφονήθηκε τα ξημερώματα της 17 Γενάρη 2013)

Μόλις άκουσα την είδηση ταράχτηκα. Κάθε φορά που ακούω για «ατυχήματα» με ποδηλάτες ταράζομαι. Αυτή τη φορά περισσότερο. Μου φάνηκε πως τον γνώριζα τον Σαχζάτ. Πως οι ματιές μας είχαν διασταυρωθεί ένα Σαββάτο απόγευμα στη Λένορμαν. Την ώρα που γυρνούσαμε. Εγώ από την ποδηλατοβόλτα μου στο κέντρο κι αυτός από το πόστο του στη λαϊκή των Πετραλώνων. Κινούμασταν κι οι δυο στο λεωφορειόδρομο. Παραβγήκαμε μάλιστα. Εγώ με το εκκεντρικό ακριβό μου ποδήλατο κι αυτός με ένα παλιό σιδερένιο μοντέλο του 80. Εγώ κουβαλούσα τις εικόνες μιας παρακμάζουσας πόλης και κάτι απροσδιόριστες ενοχές για τους άστεγους που επιμελώς απέφευγε το βλέμμα μου στις εισόδους των κτηρίων κι αυτός ένα βαρύ ξύλινο καφάσι γεμάτο πραμάτεια και δυο σακούλες αριστερά και δεξιά στο τιμόνι. Ήταν εκείνο το απόγευμα του Νοέμβρη που άρχισε να φυσάει ξαφνικά πολύ δυνατά και ξεριζώνονταν δέντρα και εκτοξεύονταν από τις πολυκατοικίες γλάστρες και άλλα περίεργα αντικείμενα.

Continue reading →

Όταν το σκοτάδι επέρχεται έρποντας
καταλαμβάνει το δρόμο
φέρνει μαζί του μια περιπλάνηση
μεταφέροντας μπουκάλια με όνειρα
ιδέες δολοφονίας και βασανισμού

όμως ο δρόμος παρατηρεί σιωπηλός
και παραμένει στο σκοτάδι

*Μετάφραση από τα αγγλικά Δημήτρης Τρωαδίτης

**Η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύεται από το http://diffusedlight.blogspot.com

Κοκκινοσκουφίτσα

Κοκκινοσκουφίτσα
πάντα έχω μια τέτοια καλή στιγμή
καλή στιγμή, καλή στιγμή,
καλή στιγμή κορίτσι μου
Κάθε μέρα
από το πρωί ώς το βράδυ
Κάθε ώρα
και κάθε εικοσιτέσσερις ώρες
ήθελα να ξυπνώ, να ξυπνώ
ήμουν τόσο αξιαγάπητη, γεμάτη ζωή
ένα τέτοιο μικρό παιχνιδιάρικο
Ήμουν κόκκινη τόσο / τόσο κόκκινη
ήμουν μια ντομάτα
ήμουν στο στόχαστρο του λύκου
Μήπως θέλετε μερικά γλυκά κύριε;
Αγόρασα ένα κόκκινο φόρεμα για μένα
αγόρασα μια κουκούλα για μένα
πάρε μου μια κουκούλα
αγόρασα ένα μαχαίρι

Μήλο

Είμαι κόκκινη
Είμαι ένα μήλο
Είμαι ένα έτοιμο παλικάρι
Είμαι το μικρό
αγόρι της Βαρσοβίας
που επιβίωσε
απ’ όλα αυτά

*Η Ania Walnizz είναι ποιήτρια από την Πολωνία. Τα ποιήματα αυτά δημοσιεύτηκαν στα αγγλικά στο αριστερό πολιτικο-λογοτεχνικό περιοδικό της Μελβούρνης “Overland” No 74 (1979). Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

θα ήθελα να μιλήσω
για τον τρόπο που πέφτουν τα φύλλα
για τον τρόπο που πέφτει μια σταγόνα ιδρώτα
στο ξέφωτο στήθος σου
για τον τρόπο
που κάθεσαι απέναντί μου

θα ήθελα να μιλήσω
για τον τρόπο που δίνουμε υποσχέσεις
σαν τους μεγάλους
που όλο μιλούν για ειρήνη
και διαφυγόντα κέρδη

θα ήθελα να μιλήσω
για τον τρόπο που οι μπάτσοι
αστυνομεύουν τον κάθε χώρο
τις αποβάθρες
τις πλατφόρμες
τα μουχλιασμένα από την πολυκαιρία
και την αναλγησία διαμερίσματα

θα ήθελα να μιλήσω
για τον τρόπο που διασταυρώνονται
τα συνοικιακά λεωφορεία
φρακαρισμένα από ιδρωμένες γραβάτες
και σκονισμένα παπούτσια
αγχωμένων δημοσίων υπαλλήλων

τα απογεύματα θα ηθελα να μιλήσω
για τον τρόπο που καταλαβαίνουμε τον καιρό
στα πρώην εργατικά μαυσωλεία
στις λέσχες βιομηχάνων
και τα κρατικά μπουρδέλα
όπου συνωστίζονται έγχρωμες
αλαφιασμένες μετανάστριες

θα ήθελα να μιλήσω
για τις σκληρές μέρες
των οικονομικών κρίσεων
και τις σκοτεινές νύχτες
των ξεχειλισμένων ερώτων

Στηρίξαμε την ελπίδα στα χέρια μας.
Όπως χτυπάμε τον κασμά την κρατήσαμε
και σκάψαμε στο μέλλον.
Όπως σφίγγουμε το φτυάρι την κρατήσαμε
να μαζέψουμε τα ερείπια
από τα όνειρα της νιότης.

Συρθήκαμε κάτω από έμφορτα τραπέζια γυρεύοντας ψίχουλα,
τη χαρά που δεν είναι δική μας γυρεύοντας,
μόνο το τραγούδι της ευωχίας ν’ ακούσουμε,
να γνωρίσουμε τη ζωή που για μας είναι ξένη.

Θέλουμε ν’ ατενίσουμε το αίμα που φεύγει από τις φλέβες
και προσφέρεται μ’ ασημένιες κούπες,
με προπόσεις και χειροφιλήματα.
Θα μπορούσαμε τότε να πιστέψουμε στον εαυτό μας,
σαν το στρατιώτη που πιστεύει στα όπλα του
την ώρα της επίθεσης.

είναι ένας χορός τυπωμένος στη σιωπή
είναι ένα ποτό που έχει καλύτερη γεύση αν αλοιφτεί στ’ αυτί σου
είναι ένα κομμάτι παγωμένης φωτιάς

είναι μια πόρτα που ανοίγει σ’ ένα παράθυρο
είναι ένας ψίθυρος που μπορούμε να γεμίσουμε τους δρόμους
είναι ένα δέντρο με τις ρίζες του στον ουρανό

ένα ποίημα είναι ένας θαυμάσιος ατελής κύκλος
είναι μια χειρονομία ενάντια στην προκατάληψη
είναι η μοναχική ψυχή που χαϊδεύεται
όταν η αγάπη γίνεται πολύ αδύνατη

είναι ένα κύμα που σε παίρνει μακριά από την παραλία
είναι ένας κάκτος που ευωδιάζει σαν τριαντάφυλλο
είναι μια χούφτα άμμος που εκσφενδονίζεται στον άνεμο
που γδέρνει τον αγέρα
καθώς απλώνεται σε έναν αγαπημένο τόπο
και μπορεί να κηλιδώσει την ψυχή σου
με μια αγνή ομορφιά του μάταιου

ένα ποίημα είναι ένα άγαλμα πάγου σε ένα σφαγείο
είναι ένα τραγούδι που το μουρμουρίζεις μέχρι να αγγίξεις τον ορίζοντα
δεν είναι τίποτα, δεν είναι

είναι ένα μαύρο κερί που τρεμοπαίζει σ’ ένα δωμάτιο του μέλλοντος
είναι ένα πεσμένο δέντρο που το άκουσε κάποιος να πέφτει
είναι τέχνη που τρομοκρατεί τη ζωή

είναι αυτό που είναι
και ήταν

*Από τη συλλογή Surface (Precious Press, Μελβούρνη 2004), σελ. 17.

**Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

6.

Κι όταν τα μάτια άνοιξα
και πλάι και γύρω και παντού
μεγάλη λίμνη έγινε
που πλέανε αιωνόβια μικρούτσικα ανθάκια

8.

Μπορεί και δίκαια…
Προκάλεσα με πάθος τη ζωή.
Ασέβησα δυο φορές γιατί τους ήξερα τους Νόμους.
Άσκησα την όραση για μακριά
κι έχασα τα κοντινά μου

10.

Εσύ!
Εσένα που αγάπησα.
Κοίτα άμα πιεις κι όπως πάντα μεθύσεις
μην πεις ποτέ πως μ’ αγάπησες
Δε θ’ άφηνες να γίνω πλατανόφυλλο
σε ξεροπόταμους να πλέω…

*Από τη συλλογή “Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών”.

Παιδική Ηλικία

Ώρα που η χλόη μεγαλώνει
στη μνήμη του αλόγου.
Ο άνεμος προφέρει αφελείς λόγους
προς τιμήν των πασχαλιών
και κάποιος μπαίνει στο θάνατο
με τα μάτια ανοιχτά
σαν την Αλίκη στη χώρα του ειδωμένου.

Πρἀσινος Παράδεισος

παράξενη που υπήρξα
όταν γειτόνισσα μακρινών φώτων
θησαύριζα λέξεις πολύ καθάριες
για να φτιάξω νέες σιωπές.

Πέφτοντας

Ποτέ εκ νέου η ελπίδα
σε ένα πηγαινέλα
από ονόματα, φιγούρες.
Κάποιος ονειρεύτηκε πολύ άσχημα,
κάποιος κατανάλωσε από λάθος
τις ξεχασμένες αποστάσεις.

*Από τη συλλογή “Τα Έργα και οι Νύχτες”.

Ιχνηλατώ συναισθήματά σου που ξεράθηκαν
σε μια ρίζα ελιάς.
Δροσίζω τα δάκρυά σου που κυλούσαν
στο άγονο κορμί.
Σκορπίζω φυλλωσιές σαν λιωμένες αναμνήσεις.
Δε σταματώ, λάμνω με μόνο
ίχνος τη διαίσθησή μου.

Απ’ τη μεγάλη και φημισμένη σας πολιτεία
φεύγω με κάποιες εντυπώσεις ομορφιάς:
τα λαμπρά μάρμαρα, τα θέατρα, ο πλούτος
στα καταστήματα. Ωστόσο, τον πίνακα
τόνε θέλω παλαιότερης σχολής, αληθινό,
και γι’ αυτό σας προτίμησα, να μου θυμίζει
τη δική μου βολή, κάτι σαν πειθαρχία
στην τάση μου προς τη σπατάλη. Θέλω στα μαύρα
την μάνα με το βλαμμένο παιδί
να ζητιανεύει κατάχαμα μες στης πληθώρας
και της φούριας τον πυρετό στην αγορά –
τον αόμματο γέρο να πασπατεύει το δρόμο
με το μπαστούνι μες στ’ ανυπόμονο ρέμα του λαού –
τις έρημες πουτάνες περασμένα μεσάνυχτα
να τουρτουρίζουν στα πεζοδρόμια του χειμώνα.
Όμως, αν κι αδαής, φαντάζομαι δυσκολίες
σ’ αυτό το εγχείρημα: τα μάρμαρα
στο λαμπρό φως του ουρανού σας, τα πλούτη
στα καταστήματα κ.τ.λ., δίπλα στι θλιβερές
αυτές γυναίκες στο σκοτάδι του δρόμου
πέρα από τα μεσάνυχτα. Γι’ αυτό, πολύ φοβάμαι
μήπως και χρειαστεί προσέγγιση νεωτερική,
ακανόνιστη, με τους δικούς της ωμούς τρόπους
υποβολής. Διότι αλλιώς θα καταλήξουμε
στ’ανεπιθύμητο, τους χωριστούς καμβάδες.

Μελβούρνη

*Από την ποιητική συλλογή “Δίψα”, Εκδόσεις Πλανόδιον, 2010.