Ντενίζ Λεβερτόβ, Ce bruit de la mer

12847401.066c7396.560

À la manière de Jules Supervielle

Αυτό τον ήχο, πάντοτε γύρω μας, της θάλασσας,
το δέντρο ανάμεσα στους πλοκάμους του πάντα τον άκουγε,
και το άλογο βουτά το μαύρο σώμα του στον ήχο
τεντώνοντας το λαιμό σαν να ‘θελε να πιει νερό,
σα να λαχταρούσε ν’ αφήσει τους αμμόλοφους και να γίνει
ένα μυθικό άλογο στην πιο μακρινή απόσταση,
αδελφωμένο με το κοπάδι των αφροπροβάτων
-το δέρας είναι μόνο για την όραση-
να γίνει στ’ αλήθεια ο γιος αυτών των αλμυρών νερών
και να βοσκάει φύκια στα βαθιά λιβάδια.
Αλλά πρέπει να μάθει να περιμένει, να περιμένει στην ακτή,
τάζοντας τον εαυτό του στα κύματα του πελάγου
-ναι κάποια μέρα-
ελπίζοντας στον βέβαιο θάνατο, χαμηλώνοντας
πάλι το κεφάλι προς το χορτάρι.

*Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Ένα μελαγχολικό τραγούδι

396337_3759076978461_1521299114_n

Αυτό είναι το σημάδι του Κάϊν
να συνθέσεις μια διισταμένη
μελαγχολική ζαβολιά
πάνω στις πλανεμένες ακτές
της απελπισίας.
Ο αέρας κινείται
σιγανά, μεγαλοπρεπέστατα
σε κομμάτια ανυπαρξίας.

Ο γοητευτικός καπνός γυμνός
ζωντανεύοντας σε ένα φιλοπόλεμο πάθος
στο οποίο οι καθρέφτες είναι μόνο
για να τυφλώνουν τεχνάσματα σχεδιασμένα
να αμβλύνουν το οξύθυμο, φλογερό μπουρίνι
των νεανικών τριαντάφυλλων που
εκλιπαρούν εσένα στη θολούρα.

Τα όστρακα που γλιστράνε κάτω
από τα πόδια μας είναι μόνο
αρχαία τραγούδια
αστρικής εισαγωγής.

Αλλά κατηφορίζουμε προς τα κάτω
η άνοδος σε ψηλά δέντρα
δεν έχει ακόμα βρει
την έκφρασή της σε οργιώδη φιλιά
όπου η ομορφιά των ύμνων
μπορεί θαυμάσια να υπερβεί
τα βάθη του ανθρώπινου πνεύματος.

Στη λίμνη
Στη λίμνη
όπου μπορούμε να λουστούμε
σε τρεμάμενα αυλάκια
δινών,
που τα μονοπάτια τους στέκονται στις
άκρες φωτεινών θόλων.

Μαζί βουτήξαμε
Μαζί κάναμε βοστρύχους
πέρα από το συντηρητικό
θόρυβο του ονομαστικού θανάτου.

Το να ανεβαίνεις στα
ύψη της μαντικής ικανότητας
δεν μοιάζει ποτέ σαν την
εξόρυξη χρυσού…

*Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο αμερικάνικο ριζοσπαστικό και σιτουασιονιστικό περιοδικό «Communicating Vessels» No 14, Ιούλης-Αύγουστος 2004 και δεν έχει συγγραφέα.
**Μετάφραση Δημήτρης Τρωαδίτης.

Μίλτος Σαχτούρης, Δύο ποιήματα

kadinski

Ο σωτήρας

Μετρώ στα δάχτυλα των κομμένων χεριών μου
τις ώρες που πλανιέμαι στα δώματα αυτά τ’ ανέμου
δεν έχω άλλα χέρια αγάπη μου κι οι πόρτες
δε θέλουνε να κλείσουν κι οι σκύλοι είναι ανένδοτοι

Με τα γυμνά μου πόδια βουτηγμένα στα βρώμια αυτά νερά
με τη γυμνή καρδιά μου αναζητώ (όχι για μένα)
ένα γαλανό παράθυρο
πώς χτίσανε τόσα δωμάτια τόσα βιβλία τραγικά
δίχως μιά χαραμάδα φως
δίχως μιά αναπνοή οξυγόνου
για τον άρρωστο αναγνώστη
Αφού κάθε δωμάτιο είναι και μιά ανοιχτή πληγή
πώς να κατέβω πάλι σκάλες που θρυμματίζονται
ανάμεσα απ’ το βούρκο πάλι και τ’ άγρια σκυλιά
να φέρω φάρμακα και ρόδινες γάζες
κι αν βρω το φαρμακείο κλειστό
κι αν βρω πεθαμένο το φαρμακοποιό
κι αν βρω τη γυμνή καρδιά μου στη βιτρίνα του φαρμακείου
Όχι όχι τέλειωσε δεν υπάρχει σωτηρία
Θα μείνουν τα δωμάτια όπως είναι
με τον άνεμο και τα καλάμια του
με τα συντρίμια των γυάλινων προσώπων που βογγάνε
με την άχρωμη αιμορραγία τους
με χέρια πορσελάνης που απλώνονται σε μένα
με την ασυχώρετη λησμονιά
Ξέχασαν τα δικά μου σάρκινα χέρια που κόπηκαν
την ώρα που μετρούσα την αγωνία τους

Αστεροσκοπείο

Διαρρήχτες του ήλιου
δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα
δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός

Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι
δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν
παραμονεύουν
με μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια
με τ’ άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα
με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια
παραμονεύουν σ’ άλλους πλανήτες το φως
Να πεθάνουν
Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ’ τ’ ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί

Δημήτρης Τρωαδίτης, Να χαθούμε στις νύχτες

394805_515510948481566_1709270408_n

Να χαθούμε στις νύχτες
να περιπαίξουμε τους ανδριάντες
να κυκλοφορήσουμε στα κοιμητήρια
να παραβγούμε στο τρέξιμο
να συναγωνιστούμε στην κραιπάλη
να κρυφτούμε σε κήπους
να συντροφεύσουμε νυχτερίδες
να τραβήξουμε απότομα
το δηλητηριασμένο στιλέτο
που μας χτυπά πισώπλατα

Συγκέντρωση υπογραφών για να μην κλείσει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

header

Οι εργαζόμενοι του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου ανταποκρινόμενοι στη θερμή συμπαράσταση που δέχονται από τους φίλους του βιβλίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ανοίγουμε ηλεκτρονική φόρμα συγκέντρωσης υπογραφών για την αναστολή της απόφασης του Αναπληρωτή Υπουργού κ. Κώστα Τζαβάρα να κλείσει το ΕΚΕΒΙ.

Sign the petition protesting the closure of the National Book Centre of Greece (EKEBI) In response to the many expressions of support from booklovers in Greece and abroad, the staff of the National Book Centre are collecting signatures for an online petition to overturn the decision made by Alternate Minister of Education, Religious Affairs, Culture and Athletics Kostas Tzavaras to close EKEBI.

Ανακοίνωση των εργαζομένων στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

Στο πλαίσιο της σημερινής κρίσης και της ενορχηστρωμένα βάρβαρης επίθεσης που δέχτηκε η πολιτική για το βιβλίο και το ίδιο το ΕΚΕΒΙ, μετά και από την απόφαση «κατάργησής του», που ανακοίνωσε ο αναπληρωτής υπουργός κ. Τζαβάρας, εμείς, οι 35 εργαζόμενοι του ΕΚΕΒΙ, απλήρωτοι για μήνες, θα θέλαμε να διευκρινίσουμε τα εξής:

– Οι επιτυχημένες δράσεις και τα προγράμματα του ΕΚΕΒΙ (Εκθέσεις Βιβλίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, Φιλαναγνωσία, Μικρός Αναγνώστης, Βιβλιονέτ, Έρευνες, Παρατηρητήριο Ψηφιακού Βιβλίου, Πρόγραμμα Φράσις για την ενίσχυση των μεταφράσεων, διμερείς και διεθνείς σχέσεις, Εργαστήρι του Βιβλίου, Λέσχες Ανάγνωσης, Βραβείο Αναγνωστών, διατήρηση και ανανέωση ποικίλων αρχείων και συλλογών συγγραφέων, εκδοτών, βιβλιοπωλών, βιβλιοθηκών κ.ά.) ήταν και είναι οι άνθρωποί του – δεν θα υπήρχαν χωρίς αυτούς. Η πραγματοποίησή τους έχει συγκεντρώσει επαινετικά σχόλια, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

– Εργαζόμαστε στο ΕΚΕΒΙ, οι περισσότεροι από εμάς για πολλά χρόνια, χωρίς ούτε τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα (δηλαδή με μπλοκάκι, χωρίς ΙΚΑ, αποζημίωση απολύσεως ή ταμείο ανεργίας, και τους τελευταίους έντεκα μήνες, μάλιστα, χωρίς καν σύμβαση), με συνέπεια, επαγγελματισμό και αγάπη για το βιβλίο.

– Δεν ανεχόμαστε να στρέφεται εν τέλει εις βάρος μας η καταπάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων και η πολύχρονη «ομηρία» μας υπό το ρόλο του «συμβασιούχου». Υπενθυμίζουμε, δε, ότι το ΕΚΕΒΙ δημιουργήθηκε το 1994 για να ξεπεραστεί η δυσκαμψία του «στενού» δημόσιου τομέα να παράξει το παραπάνω έργο.

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου είναι ένας φορέας που κοστίζει ελάχιστα στο δημόσιο και φέρνει πίσω πολλαπλάσια. Η κομβική του θέση στο χώρο του Πολιτισμού του επέτρεψε να διαχειρίζεται με επιτυχία δύο Προγράμματα ΕΣΠΑ και να διεκδικεί κι άλλα. Η Έκθεση Παιδικού κι Εφηβικού Βιβλίου και το Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών είναι μονάχα δύο από αυτά που δρομολογούσε η προηγούμενη Διοίκηση…

Σε τι εξυπηρετεί λοιπόν αυτή τη στιγμή η κατάργηση ενός Φορέα με Διαχειριστική Επάρκεια και σωρευμένη τεχνογνωσία στην υλοποίηση συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων, όταν τα ΕΣΠΑ είναι κατά γενική ομολογία ο βασικός μοχλός για την ανάπτυξη της χώρας;

Ποια λογική «εξοικονόμησης» υπαγορεύει να ακυρώνει κανείς ένα «εργαλείο» πολιτιστικής ανάπτυξης που θα μπορούσε, με λίγη προσπάθεια και φαντασία, να το καταστήσει πολύ πιο παραγωγικό κι αποτελεσματικό; Τέλος, πέρα από τα ευχολόγια, ποιος αλήθεια παίρνει την ευθύνη για τον κίνδυνο ματαίωσης στην πράξη των δύο Προγραμμάτων που θα έπρεπε αυτή της στιγμή να «τρέχουν» με δυναμισμό, και συγκεκριμένα της 10ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης (είχε συμφωνηθεί για φέτος να είναι τιμώμενη χώρα η Μεγάλη Βρετανία) και του Προγράμματος «Καινοτόμες δράσεις για την ενίσχυση της Φιλαναγνωσίας των μαθητών»;

Ζητούμε, έστω και τώρα, ο Υπουργός, λαμβάνοντας υπόψη και την εκφρασμένη βούληση της συντριπτικής πλειονότητας του κόσμου του βιβλίου, να μην επιμείνει στην απόφασή του και να διατηρήσει ζωντανό το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.

Οι εργαζόμενοι του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου

Αθήνα, 15.1.2013

Για να υπογράψετε πηγαίνετε στο σύνδεσμο http://www.gopetition.com/petitions/%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B7%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%AD/sign.html ή στο δικτυακό τόπο του ΕΚΕΒΙ στο http://www.ekebi.gr

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος, Οι φόβοι μου

541891_517615858271075_1241786028_n

Τίποτα δεν έχω ξεχάσει:
Το φόβο του σκοταδιού.
Την ερημιά του κλειστού δωμάτιου.
Το ουρλιαχτό των τσακαλιών στο δάσος.
Το χάδι της παρηγοριάς: Είσαι μικρός ακόμα.

Με τον καιρό
είδα το φόβο να ξυπνάει μαζί μου την αυγή.
Είδα την ερημιά του δωμάτιου,
σα θερμοκήπιο στεναγμών που θα γίνονταν στίχοι.
Και είδα τα τσακάλια να χάνονται ουρλιάζοντας
στις πλατείες της πόλης και στις λεωφόρους,
εισβάλλοντας θριαμβευτικά
στα σαλόνια και στα γραφεία.

Με τον καιρό
είδα τους φόβους μου να ωριμάζουν
κι εγώ να μένω το ίδιο μικρός
κι ανυπεράσπιστος.

*Από την ποιητική συλλογή “Πληγές χωρίς αίμα”, Εκδ. “Διογένης”, Αθήνα 1992.

Rene Char, Καθοδήγηση

430161_440008112707155_1611635773_n

Πέρνα.
Η αστρική σκαπάνη
έχει ανοίξει για σένα τα βουνά.
Πέρνα όπως απόψε πάνω εκεί
περνά σα ρίγος
ένα σμάρι από πουλιά.
Άκουσε πως χτυπούν των βράχων τα μηνίγγια
μη σου ξεφύγουν ψίθυροι
η λέξη εκείνη που γλυκιά
σαν το φθινόπωρο
μπορεί να σε κοιμίσει.
Κοίταξε πώς κυματίζουν γύρω
πώς μας τυλίγουν τρυφερά
οι βεβαιότητες, ησύχασε λοιπόν,
ω Λόγχη μου, Δίψα μου σκληρή!
Τι αυστηρή που ήταν η ζωή,
τώρα έχει λυθεί από πόθο
στην αγκαλιά της εξορίας.
Πέφτει μία λεπτή βροχή από αμύγδαλο,
δροσίζει την ελευθερία,
ιδού ποια είναι η φύση σου,
Η αλχημεία σου, ω Αγαπημένη!

*Μετάφραση: Βαγγέλης Κάσσος.

Μαρία Πισιώτη, Μέσα μεταφοράς

potapotita

Το τρένο φεύγει απ’ το σταθμό
κι εσύ με το εισιτήριο
παίζεις κρυφτό.
Το πλοίο σφυρίζει στο λιμάνι
-νέο ταξίδι-
κι εγώ τα ναυάγια μετρώ
που πιάστηκαν στο δίχτυ.
Το αεροπλάνο γεμίζει τον ουρανό
κι εμείς αλλοπαρμένες κουκίδες
της γης μηδενικά
τρέφουμε τα σκουλήκια της.

*Από την ποιητική συλλογή “Το υδάτινο πέρασμα του χρόνου”, εκδ. University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2001

**Αναδημοσίευση από το μπλογκ της Μαρίας Πισιώτη στο http://hdyli.wordpress.com

Joyce Mansour, Αποσπάσματα από τις ”Κραυγές” (1953)

b21672

Εγωιστικά μ’αγαπάει εκείνη,
της αρέσει που πίνω τα νυχτερινά της σάλια
της αρέσει που περπατώ τ’αλατισμένα χείλια μου
πάνω στις άσεμνες γάμπες της,
πάνω στα πεσμένα στήθια της
της αρέσει που θρηνώ της νιότης μου τις νύχτες
ενώ αυτή στερεύει τα μούσκλα
που απ’τις άνομες επιθυμίες της αγανακτούνε
Δεν είναι από λάθος μου αν τα νύχια σου μακραίνουν
Δεν είναι από λάθος μου αν τα μαλλιά σου μεγαλώνουν
Δεν είναι από λάθος μου αν κανείς δεν σ’έκλαψε
Δεν είναι από λάθος μου αν πάγωσες αγαπημένε
Δεν προσδόκησα το θάνατό σου

**

Ναι έχω δικαιώματα πάνω σου
Σε είδα να στραγγαλίζεις τον κόκορα
Σε είδα να ξεπλένεις τα μαλλιά σου μέσα στο βρωμόνερο
των υπονόμων
Σε είδα μεθυσμένο από την μπόχα των σφαγείων
το στόμα γεμάτο κρέας
τα μάτια πλημμυρισμένα μ’ όνειρα
να βαδίζεις κάτω από το βλέμμα ανθρώπων ξεπνοϊσμένων
Μ’ αρέσει να παίζω με τα μικροπράγματα
Τ’αγέννητα πράγματα ρόδινα στα μάτια μου της τρέλας
ξύνω, σουβλίζω, σκοτώνω, γελώ.
Νεκρά τα πράγματα δεν σαλεύουν πια
κι’εγώ νοσταλγώ τον πυρετό μου της τρέλας
λυπάμαι τα εκφυλισμένα γονικά μου
θα’θελα ν’αφανίσω των ονείρων μου το αίμα
καταργώντας έτσι τη μητρότητα.

**

Αφού σε προκαλούν τα στήθια μου
θέλω τη λύσσα σου
θέλω να δω τα μάτια σου να βαραίνουν
τα μάγουλά σου να ρουφιούνται να χλωμιάζουν
θέλω τ’ ανατριχιάσματά σου
θέλω ανάμεσα στα σκέλια μου να γενείς κομμάτια
πάνω στο καρπερό του κορμιού σου χώμα
οι πόθοι μου χωρίς ντροπή να εισακουστούνε
Τα βίτσια των αντρών είναι η επικράτειά μου
οι πληγές τους τα γλυκίσματά μου
αγαπάω να μασώ τις χαμερπείς τους σκέψεις
γιατί η ασκήμια τους κάνει την ομορφιά μου.

**

Το μπηγμένο καρφί στον ουράνιο μάγουλό μου
τα κέρατα που βλασταίνουν πίσω απ’τ’αυτιά μου
οι πληγές μου που δεν γιατρεύονται ποτές
το αίμα μου που γίνεται νερό που διαλύεται που ευωδιάζει
τα παιδιά μου που στραγγαλίζω εισακούοντας τις ευχές τους
όλα ετούτα με κάνουν Κύριό σας και Θεό σας

**

Άσε με να σ’αγαπώ
αγαπώ τη γεύση απ’το παχύ σου αίμα
το κρατώ καιρό μέσα στο δίχως δόντια στόμα μου
η πυράδα του μου καίει το λαρύγγι
αγαπώ τον ιδρώτα σου
μ’αρέσει να χαϊδεύω τις μασχάλες σου
περίρρυτες από χαρά
άσε με να σ’αγαπώ
άσε με να γλείφω τα κλειστά σου μάτια
άσε με να τα τρυπήσω με τη σουβλερή μου γλώσσα
και τη γούβα τους να γεμίσω με το θριαμβευτικό μου
σάλιο
άσε με να σε τυφλώσω.

*Απόδοση: Έκτωρ Κακναβάτος

**Αναδημοσίευση από το http://surrealism9.blogspot.com.au/2009/12/joyce-mansour-1953.html

Στρατής Παρέλης, Δύο ποιήματα

0015


Καπνίζουν γύρω μου φθαρμένα τα άστρα

Με μαράγκιασε η χολέρα των πόλεων. Πύκνωσε πολύ πάνω μου ήλιος.
Μια εποχή που αυτά που ζητώ κανένας δεν τα ‘χει
και οι νομοθέτες σε όλα όλους αδίκησαν.
Δευτέρα κυρτή, σαν χάδι δίχως ανταπόδοση.
Δευτέρα ημίγυμνη, σαν πόρνη έτοιμη για κόλασης τρόπο.
Ιερουργώ μες την ανάγκη αλλά το ειπωμένο μου
με καθίζει ξανά στο θρανίο να μάθω ανάγνωση και να αποτάξω
την μέσα μου θύελλα.
Α καιροί που με οξειδώσατε για να με κάνει ο βιοπορισμός υποταχτικό του!
Είναι που ταΐζω χρόνια το κορμί μου αμφισβητήσεις και δεν θα με βγάλει
η αναπνοή
ως το ποιητικό που αγαπώ ξημέρωμα.
Καπνίζουν γύρω μου φθαρμένα τα άστρα.
Η γένεσις φανερώνει κι άλλα απόκρυφα κι εγώ
μόνιμος κάτοικος των ουρανών, ακούω
την σιγανή φωνή της πυθίας κατάθλιψης..

Η εποχή διαβάζει ανορθόδοξα τις λιανές μας ψυχές

Οι κανόνες διαγράφονται ακέραια μιας και η εποχή διαβάζει ανορθόδοξα τις
λιανές μας ψυχές.
Κρυώνουν οι καρδιές μας. Ας δικάσουν
οι επόμενοι την ιστορία πυρπολώντας
με αποφάσεις φωτιάς την καταδίκη μας
σε μελαγχολική ανάσα.
Πολύ θαυμάζω τον παγωμένο ουρανό.
Κρατά τα άστρα του ταξινομημένα σε μια αράδα
που κοιτά τον θεό τον ίδιο αφ’ υψηλού αμφισβητώντας
την αυθεντία του.
Η γραμματική μου είναι τέμνουσα σκέψη των όρων που ζω.
Ας επιφέρει εξοστρακισμό ο περίγυρος
της νεολαίας που θα πρέπει κάποτε να μάθει να σκέφτεται.
Νόμιμο είναι μόνο το αίμα όπως το παραδίδει η σκυτάλη των προγόνων
στον νεότερο ήρωα των ημερών..
Θα με βρουν μπροστά τους οι ξεδιάντροποι σκύλοι που δαγκώνουν
αφιλότιμα το λιγοστό μας ψωμί..

*Τα ποιήματα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://stratisparelis.blogspot.com