– Δὲν θέλω νὰ μὲ ἀγαπᾷς ὡς μ᾿ ἀγαποῦν οἱ ἄλλοι,
μ᾿ ἀγάπην ὁμοιάζουσαν τῆς αὔρας τὰς ριπάς.
Τὸ αἴσθημα τοῦ ἔρωτος στιγμήν, ὡς ἄνθος, θάλει.
Ἐδῶ ὑπάρχει θάνατος· ἀλλοῦ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς!
– Ἀλλοῦ; καὶ ποῦ νὰ σ᾿ ἀγαπῶ; καὶ ποῦ δὲν εἶναι μνῆμα;
Ἐπάνω, κάτω, εἰς τὴν γῆν, τὰς σφαίρας τὰς λοιπάς;
Παντοῦ εὑρίσκεται, τὸ πᾶν θανάτου εἶναι κτῆμα·
Παντοῦ ὑπάρχει θάνατος· ἐδῶ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς…
Ἐδῶ, ἐδῶ! πρὶν τὴν ζωὴν ὁ θάνατος μαράνῃ
καὶ φθινοπώρου πρὶν ἰδεῖς ἡμέρας σκυθρωπάς·
ταχύτερον ὁ ἔρως σου ὁ μέγας θ᾿ ἀποθάνει·
πολὺ πρὶν παύσῃ ἡ ζωή, θὰ παύσης ν᾿ ἀγαπᾷς…
– Ὅταν ἡ νὺξ τὸν ἥλιον καλύπτῃ τῆς ἡμέρας
κι ὑπὸ νεφέλας θάπτεται τὸ φῶς ἀγριωπάς,
μυρίους βλέπει σχίζοντας τὰ σκότη της ἀστέρας…
Ἔρως καὶ φῶς εἶναι παντοῦ· παντοῦ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς!
– Κόρον καὶ λήθην ἡ ψυχή, πρὶν ἢ ἐκπνεύσῃ, πνέει·
καὶ τῆς ἀγάπης ἡ στιγμὴ πολλὰς ἔχει τροπᾶς·
τοῦ μακροτέρου ἔρωτος βραδύτερον ἐκπνέει
κι ἡ βραχυτέρα ὕπαρξις· ἐδῶ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς!
– Κι ἐδῶ, κι ἐδῶ θὰ σ᾿ ἀγαπῶ, κι ὑπὸ τὴν γῆν, κι ἐπάνω,
καὶ εἰς θανάτου ἔρεβος, κι εἰς βίου ἀστραπάς.
Δὲν εἶναι χῶμα ἡ ψυχή· ποτὲ δὲν θ᾿ ἀποθάνω.
Εἶναι ζωὴ κι ὁ θάνατος, ὁπόταν ἀγαπᾷς!

*Ευχαριστώ το Νίκο Κυριακίδη που μου το έστειλε, ο οποίος με τη σειρά του ευχαριστεί την pentanostimi και το http://aritalogia.blogspot.gr/ για την φιλία και την ανάρτησή της.

Κι άλλοτε πάλι
Με κινήσεις υπερφίαλων αγγέλων
Να γδύνονται τις είδα μες στα τυφλά δωμάτια.
Κι η νύστα
Μια νύστα αθεράπευτη πια
Χειροτερεύοντας, αδειάζοντας τα σπλάχνα.

*Δεν γνωρίζω τον ακριβή τίτλο του ποιήματος.
**Από την εκτός εμπορίου έκδοση “Περίπατοι και σχόλια της Sercket Bast Ra στους χώρους των ανθρώπων – 1992, σελ. 13.

Φορούσε πάντα με το σωστό τρόπο το καπέλο
να μην αποκλίνει
να μην ταλαντεύεται ποτέ
πάνω στο κεφάλι του.
Αλάνθαστος κι ο τρόπος
που με το μαντήλι της φίμωνε το στόμα
ή της έδενε τα χέρια
για να μην τον χαιδέψει.

Γνώριζε καλά
πόσο το συναίσθημα εμπεριέχει
τον κίνδυνο του λάθους.

Chloe Koutsoubelli, Infallible

He was wearing the hat in the right way
always
so as not to tilt

never to shake
on his head
Also flawless was the way he’d shut her mouth
with the handkerchief
or he’d tie her hands
so as not to caress him.

He knew all too well
that emotions contain
the danger of a mistake.

*English translation: Dina Gerolymou.

Όλοι οι εμπρηστές επικηρύχτηκαν
κι οι φίλοι μου συστήνουν να προσέχω,
να μη σκορπίζω απρόσεχτα τους στίχους μου,
να κρατώ μακρυά το δαυλό,
που πυρπολεί τις νύχτες μου,
απειλώντας τον ύπνο των άλλων.

Πως με προσέχουν τί μ’ αυτό;
Κι αν μ’ αγαπούνε τί σημαίνει;
Τόσο καιρό δε μπόρεσαν να δουν,
να καταλάβουν πόσο έχω πια αλλάξει,
πόσο προσέχω συγκεντρώνοντας τους στίχους μου,
με πόση τέχνη τους πλέκω χάρτινα ανθοστέφανα
ή τους προσφέρω ευγενικά σε λευκώματα λησμονημένα.

΄Ο,τι μπορούσε να καεί, έχει καεί
και το μπαρούτι στις καρδιές έχει μουλιάσει.

(Κι αν τούτο που σας λέω τώρα δα σωστό δεν είναι, συγχωρέστε με.
Σαν άνθρωπος κι εγώ μπορεί να κάνω λάθος).

Να χαρίσεις
ένα κομμάτι
ουρανού
στους αδικημένους
να το κάνουν
προσκέφαλο
να θερίσουν
με το δρεπάνι
την ανημπόρια
που θεριεύει σαν
να την έσπερνες
χρόνια.

Με τις κόρες.
Με την αποικία
Με το σύνορο
Με το εμείς
και σεις.

Με το εμπόριο
της εσωτερικότητάς σας.
Με τη σιωπή μας.
Με τους τυχαίους αλλά βάναυσους.
Συνταξιδέψατε,
χωρίς ποτέ
να τους αντιληφθείτε.

Κάτω από ‘να πέπλο
τρελλής συγκρότησης
αντιμετωπίσατε
την παραδοχή
των χωρίς αποτέλεσμα
γενναίων.

Έρχεται…
Έρχεται

Να τον βλέπεις,
κι ύστερα
μια μάζα κρέατα
και συλλογισμοί.
«Η Ανδρομάχη χάθηκε»
Κι αυτή… Κι αυτή.

* Από τη συλλογή “Η Πράξη”, Πύργος 1985

Όταν βρεθείς με την σκιά σου
πρόσωπο με πρόσωπο
θα πρέπει να ξέρεις
προς τα πού ο ήλιος δύει,
πόσες μέρες περπάτημα θέλει
για να πάς στην κορυφή,
πόσες ζωές αξίζει η χαρά σου…

When you’ll be
face to face
with your shadow
you must know
where the sunset is
how many days
walking it needs
to reach the peak
how many lives
your joy is worthing

*Αγγλική μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΚΑΜΕ

Μόλις φύγαμε απ’ τη Λιβαδειά.

Γιατί άργησες;

Τι έκαμες τόση ώρα;

Σε περίμεναν τα τρένα για μένα.

Δε φάνηκες.

Παρατηρούσα τον ορίζοντα.

Ανελλιπώς σε επισκεπτόμουν στο παρελθόν

θυμάμαι, ω κρύα θύμηση,

φόρους τιμής στη συνεχή ροή σου

κι εσύ δεν πρόφτασες

να μ’ αποχαιρετήσεις

στο τελευταίο ταξίδι

το πιο γκρίζο απ’ όλα.

Σε κείνο το βαθούλωμα

οι υδροφόροι αδένες μου

το γέμισαν, θυμάσαι;
Πώς θα πλανάσαι τώρα

τόσο μα τόσο ασήμαντη;

ΕΡΩΤΙΚΟ

Όπως συμβαίνει με τους ερωτευμένους
όσοι τσακίζονται να τους αγαπήσουν
δεν είναι άνθρωποι
και όσοι είναι άνθρωποι δεν τους αγαπούν.

ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ

Τα σύνορα της αιχμαλωσίας μας
ακανθώδη, αδόμητα
ορίζονται παραταγμένα
παρατάσσονται οριζόντια
αποτελούνται·

χέρια που ανυψώνονται στον ουρανό
φωνές που αντηχούν απόγνωση
Θεό αφυπνιστή, μαντάτα σωτηρίας.

Τα θεμέλια της ύπαρξης σείονται
κλονίζονται αλλόφρονα το ένα μετά το άλλο
συντρίβονται το παρελθόν
το παροντικό και το μελλούμενο
καταπίνονται σε δίνες τα υπάρχοντα
σε κιβωτούς κατατροπώνονται βιαστικά.

Απομεινάρια ενός πολιτισμού
που ξέχασε να υπάρχει
-δεν έμαθε ποτέ του-
που ταξιδεύουν
ταξιδεύουν
σε άγνωστο προορισμό.

Και ο χρόνος με τις τρεις πτυχές του
στροβιλίζεται ερωτικά τώρα σε σπείρες
και είναι θέμα χρόνου.
Και ταξιδεύουν
ταξιδεύουν
σε άγνωστο προορισμό.

*Ο Στάθης Ιντζές γεννήθηκε στην Λάρισα το 1986. Σπούδασε Ηλεκτρολογία στην Χαλκίδα. Το 2001 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή «Συνωμοσία Ταυτοχρονισμού» από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Η πέτρινη λέξη έπεσε στο στήθος μου που ήταν ακόμα ζωντανό

Δεν πειράζει ήμουν
ετοιμασμένη κάπως θα συμβιβαστώ μ’αυτό.

Σήμερα έχω να κάνω δουλειά πολλή
Πρέπει τη μνήμη να σκοτώσω πρέπει την καρδιά μου να πετρώσω
πρέπει να μάθω να ζω απ’ την αρχή.

Αλλιώς… Σιγοτρίζει το καλοκαίρι το ζεστό
γιορταστικός καιρός έξω από το παραθύρι
Ένιωθα πολύ καιρό αυτόν τον ερχομό
αυτή τη μέρα τη λαμπρή και το άδειο σπίτι.

Καλοκαίρι 1939

*Η φωτογραφία της ανάρτησης ανδημοσιεύεται από το http://diffusedlight.blogspot.com