Παιδική Ηλικία

Ώρα που η χλόη μεγαλώνει
στη μνήμη του αλόγου.
Ο άνεμος προφέρει αφελείς λόγους
προς τιμήν των πασχαλιών
και κάποιος μπαίνει στο θάνατο
με τα μάτια ανοιχτά
σαν την Αλίκη στη χώρα του ειδωμένου.

Πρἀσινος Παράδεισος

παράξενη που υπήρξα
όταν γειτόνισσα μακρινών φώτων
θησαύριζα λέξεις πολύ καθάριες
για να φτιάξω νέες σιωπές.

Πέφτοντας

Ποτέ εκ νέου η ελπίδα
σε ένα πηγαινέλα
από ονόματα, φιγούρες.
Κάποιος ονειρεύτηκε πολύ άσχημα,
κάποιος κατανάλωσε από λάθος
τις ξεχασμένες αποστάσεις.

*Από τη συλλογή “Τα Έργα και οι Νύχτες”.

Ιχνηλατώ συναισθήματά σου που ξεράθηκαν
σε μια ρίζα ελιάς.
Δροσίζω τα δάκρυά σου που κυλούσαν
στο άγονο κορμί.
Σκορπίζω φυλλωσιές σαν λιωμένες αναμνήσεις.
Δε σταματώ, λάμνω με μόνο
ίχνος τη διαίσθησή μου.

Απ’ τη μεγάλη και φημισμένη σας πολιτεία
φεύγω με κάποιες εντυπώσεις ομορφιάς:
τα λαμπρά μάρμαρα, τα θέατρα, ο πλούτος
στα καταστήματα. Ωστόσο, τον πίνακα
τόνε θέλω παλαιότερης σχολής, αληθινό,
και γι’ αυτό σας προτίμησα, να μου θυμίζει
τη δική μου βολή, κάτι σαν πειθαρχία
στην τάση μου προς τη σπατάλη. Θέλω στα μαύρα
την μάνα με το βλαμμένο παιδί
να ζητιανεύει κατάχαμα μες στης πληθώρας
και της φούριας τον πυρετό στην αγορά –
τον αόμματο γέρο να πασπατεύει το δρόμο
με το μπαστούνι μες στ’ ανυπόμονο ρέμα του λαού –
τις έρημες πουτάνες περασμένα μεσάνυχτα
να τουρτουρίζουν στα πεζοδρόμια του χειμώνα.
Όμως, αν κι αδαής, φαντάζομαι δυσκολίες
σ’ αυτό το εγχείρημα: τα μάρμαρα
στο λαμπρό φως του ουρανού σας, τα πλούτη
στα καταστήματα κ.τ.λ., δίπλα στι θλιβερές
αυτές γυναίκες στο σκοτάδι του δρόμου
πέρα από τα μεσάνυχτα. Γι’ αυτό, πολύ φοβάμαι
μήπως και χρειαστεί προσέγγιση νεωτερική,
ακανόνιστη, με τους δικούς της ωμούς τρόπους
υποβολής. Διότι αλλιώς θα καταλήξουμε
στ’ανεπιθύμητο, τους χωριστούς καμβάδες.

Μελβούρνη

*Από την ποιητική συλλογή “Δίψα”, Εκδόσεις Πλανόδιον, 2010.

Στους γονείς μου

Κενά δωμάτια δέχονται το φως –
στα παράθυρα αφήνοντάς σε να εμμένεις
σε αδιακρισία, σε εγρήγορση, σε υπερένταση.

Οι άνθρωποι έχουν φύγει
αφήνοντας λιπόθυμους, ψιθυριστούς ήχους
στον απαλά λικνιζόμενο αγέρα.

Οι άνθρωποι έχουν φύγει
αλλά όχι οι φτέρες, τα λουλούδια,
οι μανόλιες, οι μπουκαμβίλιες, τα manuka**.

Οι άνθρωποι έχουν φύγει
αλλά όχι οι θάμνοι, τα δέντρα
Kauri***, Rimu****, οι χρυσές φτελιές.

Από την είσοδο στην πλευρά του δρόμου
μέσα από το θόλο των φυλλωμάτων
προβάλει ο δυτικός ήλιος

τα στιλπνά του δάχτυλα οπισθοχωρούν
οι κουρτίνες, κατοικώντας
το σπίτι για μια ακόμη φορά.

*Titirangi, προάστειο στην περιοχή Waitakere της πόλης Auckland της Νέας Ζηλανδίας.
**Manuka, φυτό με θεραπευτικές ιδιότητες που ευδοκιμεί στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία, από τα λουλούδια του οποίου παράγεται μέλι.
***Kauri, ιθαγενές δέντρο της Νέας Ζηλανδίας που φτάνει μέχρι και 50 μέτρα ύψος και ζει πάνω από 2.000 χρόνια.
****Rimu. ιθαγενές δέντρο της Νέας Ζηλανδίας από το οποίο παράγεται αρκετά ανθεκτική ξυλεία.

# Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Της Μαρίας Κατσοπούλου από τη σελίδα της στο facebook

Λοιπόν για ακόμη μία φορά θα επανέλθω στο θέμα του ΕΚΕΒΙ. Αναμφίβολα, έχει υπάρξει κέντρο διεφθαρμένο, πυρήνας ρουσφετιών και λογοτεχνικού κυκλώματος, κι έχω έρθει προσωπικά σε ρίξη μαζί του σχετικά με παρόμοια ζητήματα.

Ωστόσο, το να κλείσει το ΕΚΕΒΙ σημαίνει την επίσημη εγκαθίδρυση του ολοκληρωτισμού σε αυτήν τη χώρα, την περιέλευσή μας -για ακόμη μια φορά στην ιστορία- σε καθεστώς σκοταδισμού. Υπήρξε ολοφάνερο ήδη από τον Μάιο, ότι η χώρα θα έμπαινε σύντομα σε φασιστοειδής ρυθμούς. Τα ντου στις καταλήψεις και τα αυτόνομα στέκια ήταν δεδομένα εκ του εκλογικού αποτελέσματος. Το ίδιο και οι επιθέσεις στον ανεξάρτητο Τύπο. Το ίδιο και οι επιθέσεις στα θέατρα. Τώρα κλείνει το ΕΚΕΒΙ. Και μετά τι; Θα αρχίσουν να απαγορεύονται βιβλία; Πολλοί από μας θα θεωρηθούμε αντικαθεστωτικοί και θα σταλούμε διακοπές διαρκείας στη Μακρόνησο; Θα μπούμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αντιφρονούντων;

Ας μην ξεχνάμε όμως την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ. Για να πωληθεί ο Οργανισμός, είναι απαραίτητο να γίνει έλεγχος στους φορείς που χρηματοδοτούνται από αυτόν και το Υπουργείο, εν προκειμένω και στο ΕΚΕΒΙ.

Είναι απαράδεκτο να υπάρχουν ορισμένοι που χαίρονται για το κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ, και μάλιστα να το θεωρούν “ηθική νίκη”. Όχι, αυτό δεν είναι νίκη, είναι η ήττα ενός Έθνους. Η χαιρεκακία και η εμπάθειά σας δεν έχει όρια. Δεν κλείνουμε έναν φορέα πολιτισμού επειδή είναι δυσλειτουργικός. Φροντίζουμε να τον βελτιώσουμε.

Σύμφωνα με τις απόψεις σας, θα ήταν καλό να κλείσουν και τα Πανεπιστήμια της χώρας, επειδή και σε αυτά λειτουργούν “κυκλώματα”. Θέλετε να βυθιστεί αυτή η χώρα στο σκοτάδι. Η μικρότητά σας είναι τρανό παράδειγμα κοινωνικού κανιβαλισμού. Ενισχύετε τη διάλυση αυτής της χώρας. Δεν διαφέρετε από κανέναν φασίστα.

Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον. Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Φρόντισε οι στίχοι σου να σπονδυλωθούν
με τις αρθρώσεις των σκληρών των συγκεκριμένων λέξεων.
Πάσχισε νά’ ναι προεκτάσεις της πραγματικότητας
όπως κάθε δάχτυλο είναι μια προέκταση στο δεξί σου χέρι.
‘Ετσι μονάχα θα μπορέσουν σαν την παλάμη του γιατρού
να συνεφέρουν με χαστούκια
όσους λιποθύμησαν
μπροστά στο άδειο πρόσωπό τους.

Εγώ δεν τα βλέπω τα αντικείμενα όπως  
είναι· τα οραματίζομαι.
Βλέπω κρεμασμένη μια κόκκινη πετσέτα.
Εγώ δεν πρόκειται να πω αυτή την πρόταση.
Εγώ θα πω κάτι αστάθμητο· ίσως το αίμα  
του Θεάνθρωπου  
από σταυρό να χύνεται.
Πηγάζω από ηλιθιότητα· δυσφορώντας  
να είμαι έξυπνος.
Τετέλεσται· ο μέγας παρακείμενος του κόσμου.
Μιλώ από ένα υπόγειο· μιλώ απ’ το υπερώο  
της Ελλάδας.

*Από την ποιητική συλλογή «Ερυθρογράφος» (1988). Από το βιβλίο: Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα», τ. Β΄ (1979-1991), Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία, Αθήνα 1994, σελ. 496.

Αφιερωμένο στους συλληφθέντες της Villa Amalias και κάθε αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο που έχει μπει στο στόχαστρο κράτους και κεφαλαίου. Αφιερωμένοσε όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια αυτής της κοινωνίας