Loula S. Rodopoulos, Epistrophe: The Return (Εις μνήμην / In Memoriam)

sc

charred tomb parked outside police station
blackened mudguard shattered tinted windscreen
hang over cliff’s edge opposite soccer stadium wall
farewell seascape of his youth
parents died without seeing their émigré son again
he served rich diners in New York saw the twin towers fall
dreamed of retirement reunited with siblings
and friends in village of his birth
at last aged pension savings farewells return
a renewed life marred with bitterness
social misunderstandings petty jealousies
inheritance squabbles preceded the final insult
onslaught of malignancy contradictory medical opinions
bereft of therapeutic options cared for by strangers
Will witnessed by friend from childhood
Look what I’ve become! Is this how man ends! he’d said
dared not reveal his plan inquisitive townsfolk
stop and stare at skeleton of his car
death notices pinned on Church hoardings
rumours abound He must have had problems. They decide

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από το Transnational Literature Vol. 4 no. 1, November 2011.
**Για τον πρόσφατο χαμό της ποιήτριας διαβάστε εδώ http://diasporic.org/
**Βιογραφικό σημείωμα εδώ http://diasporic.org/author/rodopoulos/

Βύρων Λεοντάρης, Αγριομυρίκη εν τη ερήμω…

Λεοντάρης

Αγριομυρίκη εν τη ερήμω
επικατάρατος εν γη αλμυρά…
Έτσι το θέλησα και μη ρωτάς
Κι αν τώρα θλίβομαι είναι που σ’ αφήνω

στους πέντε δρόμους δίχως να ’χω πει
για σένα όσα σου άξιζαν και δίχως
να σε δοξάσει ένας μου στίχος
Τόσο βαθιά τόσο πολύ

σε σώπασα μέσ’ στη ζωή μου
Δεν ήτανε για να φανερωθεί
ούτε με ουράνια λόγια να ειπωθεί
αυτό το μυστικό που ήσουν κι ήμουν

Σε όσους με ποιήματα τα αισθήματα μετρούν
τι θα ’χεις από μένα να τους δείξεις;
Μια τέτοια αγάπη. . . δίχως αποδείξεις…
Και ποιος αυτός ο Βέρνερ Λέιο θα ρωτούν

Με τι καρδιά με τι πνοή είχα πάρει τή ζωή…
Μα δεν την άλλαξα· ούτε εσύ
Γι’ αυτό λοιπόν «χαμένη υπόθεση»
ο ποιητής Βύρωνας Λεοντάρης

*Από την ποιητική συλλογή “Εν γη αλμυρά”. 1996.

Νίκος Καρούζος, Ποιήματα για το Ναύπλιο

1-cebccf80cebbcebfceba

ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΑΝΑΠΛΙ

Φίλε ρωτώ αν έχεις άλλοτε δει τ’ Ανάπλι.
Όλη νύχτα μπορείς ν’ ανεβαίνεις
τις σκάλες των ενετών
με αναπλιώτισσες απέλπιδες εκεί ψηλά
στα ζωγραφικά μπαλκόνια των ψαράδων
να βλέπεις του φεγγαριού
το μονοπάτι της αγάπης από σμάλτο
στην ακούσια θάλασσα νυχτερινή.
Αλλά πρέπει να μείνεις εδώ κάτω ξένος
μακρινός
ξένος και λέω να δυναμώσεις το ραδιόφωνο που κρατάς
κι αν όχι
να φύγουμε
πάλι στην εμπορική φωταψία των δρόμων.
Υπάρχει κι άλλο φεγγάρι
μπηγμένο σε μια στέγη και τη λιώνει.
Μείνε ξένος —
αν πιέσω το κουμπί της μνήμης μου
ο τρόμος θα με ανατινάξει.
Εδώ είναι η αποθήκη του ξένου στόλου
οι ενετοί μας κοιτάζουν απ’ τον αναπλιώτικο ουρανό
με θυμούνται φυλακισμένο στην αποθήκη
σήμερα μουσείο
τα χρόνια για την ελευθερία πρόχειρη φυλακή
με θυμούνται.
Άνθος του κινδύνου αριστερά στο στήθος
κι ο θάνατος
μοίρα των παλικαριών φίλων μου που χάθηκαν.
Γιάννη Άγγελε Μιχάλη ψηλά πολύ ψηλά…
«Ακούσατε αγαπημένα σας
τραγούδια» λέει το ραδιόφωνο στο χέρι του ξένου
και σεις
Γιάννη Άγγελε Μιχάλη τόσο ψηλά πολύ ψηλά.

* «Θανάσιμο Άνάπλι» στο Τα ποιήματα, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1993

ΤΟ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ

Χαραγμένο στο νεκροταφείο τ’ Αναπλιοΰ
(ειρμός αγγελικού πολύαστρου μέλαν πτηνό)
Ο τάφος έχει μάρμαρον αιχμάλωτες οι λέξεις απ’ το έαρ…
Όποιες να λησμονήσεις
διαβάτη και θαλασσινέ
η ωραία κόρη βγαίνει από μέσα:
Τύμβε καλέ ειπέ μοι
τις εν σοι κείται — έρωτας ξένε.
Κεφαλή Ευανθίας
ετών είκοσι δύο
κοιμηθείσα ύπνον οφειλόμενον.
Θύγατερ χαίρε.

* «Το επίγραμμα» στο Τα ποιήματα, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1993

ΛΕΩΝΙΔΑΣ – ΤΟΜΠΡΑΚ ΤΑΜΠΙΑ

Η Ασίνη
η Τροία
να η ζωή
γλυκύτατη
ακούγεται απ’ τα δέντρα με βλαστήμιες.
Ολούθε ο φόνος λαμποκοπά και χαίρει
στα ήρεμα φύλλα γίνεται φθινόπωρο
μεταμορφώνεται σε όργανο αιχμηρό.
Πανταχού ο θεός με τους θαμπούς εσπερινούς
αυτά τα γραΐδια του Παράδεισου
που πηγαίνουν στην εκκλησία συλλογισμένα και
τον ήχο της καμπάνας ακολουθώντας.
Ο που σταυροκοπήθηκε για μια στιγμή
δε χάθηκε στον αιώνα.
Τρέχει παντού ο θεός
από χέρια ορθόδοξα στον τοίχο γραμμένος
νέος παιδίον Αττική
σταυρός
υπεράνω των ασιναίων υψωμάτων ή μοίρα μου
τα’ Άνάπλι.

* Στην Ασίνη οι πορτοκαλιές

ΣΤ’ ΑΝΑΠΛΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ

Μια φορά μεγάλωσα μια και η πατρίδα
με περιπάτους ορθρινούς
χειμώνες καλοκαίρια ο δομέστικος του ονείρου
σ’ ένα μεγάλο στεναγμό του Ιησού πριν απ’ το Πάσχα
στα σύνθετα μάτια της μύγας βλέποντας
όλη τη μακρινή ουσία
μέσ’ στους ωραίους αετούς της άμωμης ηλικίας
ευλογημένος με καθαρά ποδήματα
στη μυθική χαρά της μητρικής θρησκείας
και πάντα η μικρή ζωή της μύγας ανοιγότανε
στον αέρα της ψυχής μου.

Λατίνι στο πλατύ λουλάκι σ’ έχω θύμηση
χρωματισμένο με φλούδες από πεύκα
ψηλά που ονειρεύτηκα χιλιάδες άνθη
πλάι στο εικονοστάσι μ’ ένα δρομικό καντήλι
να καίει παραμύθια σε φλόγα μικρή κι αθώα
το πήλινο θυμίαμα
κι όρθιο το σκονισμένο μπουκάλι για το λάδι.
Ώρες από μέθη στην αιθρία πρωινή
Κ’ ύστερα νύχτα, νύχτα
η θάλασσα σπιθίζει έξω απ’ τα’ ανθρώπινα
μέσ’ στην πανσέληνη ευτυχία οι βράχοι
κ’ ένα πουλί μοναχικό με λούζει.
Λειμώνες ονείρων η ωραιότητα θάλλει
ο λυχνοστάτης ήλιος κ’ οι μελισσοκόμοι τ’ ουρανού
δουλεύουν τη λάμψη χρόνια και χρόνια.
Η φαντασία πλαταίνει στα πολύφυλλα νερά
και τραγουδώ τη θάλασσα που φεύγει απ’ το στήθος.
Ένας αέρας αγκαλιάζει τα δέντρα υγιής
με πρόσχαρους κυματισμούς κ’ ένας αέρας
δέρνει την ψυχή μου
σαν το μεγάλο θάνατο της φλόγας.

Ολημερίς χαρίζω δηλητήρια στο σώμα
κι ο ύπνος έγινε
για μένα η πρώτη ευτυχία.

* «Στ’ Ανάπλι χαίρομαι» στο Τα ποιήματα, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1993

ΑΠ’ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΣΤ’ ΑΝΑΠΛΙ

Χειμωνικά μου χρώματα οι αποθήκες το μικρό τρένο
με ουράνιους καπνούς
χρωματιστά παιδιά κορδέλες
οι έλληνες με βάσανα και δάφνες
και ο θεός μας τόσο πατρικός υάκινθε.
Ανάληψη ζωαρχική
μικρό τρένο με τους ουράνιους καπνούς.

* «Απ’ τον κήπο στ’ Ανάπλι» στο Τα ποιήματα, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1993

# Τα ποιήματα αυτά του Νίκου Καρούζου περιλαμβάνονται στον τόμο «Ναύπλιο», της σειράς «Μια Πόλη στη Λογοτεχνία», σε γενική επιμέλεια Θοδωρή Γκόνη, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2004.

Ντενίζ Λεβερτόβ, Ce bruit de la mer

12847401.066c7396.560

À la manière de Jules Supervielle

Αυτό τον ήχο, πάντοτε γύρω μας, της θάλασσας,
το δέντρο ανάμεσα στους πλοκάμους του πάντα τον άκουγε,
και το άλογο βουτά το μαύρο σώμα του στον ήχο
τεντώνοντας το λαιμό σαν να ‘θελε να πιει νερό,
σα να λαχταρούσε ν’ αφήσει τους αμμόλοφους και να γίνει
ένα μυθικό άλογο στην πιο μακρινή απόσταση,
αδελφωμένο με το κοπάδι των αφροπροβάτων
-το δέρας είναι μόνο για την όραση-
να γίνει στ’ αλήθεια ο γιος αυτών των αλμυρών νερών
και να βοσκάει φύκια στα βαθιά λιβάδια.
Αλλά πρέπει να μάθει να περιμένει, να περιμένει στην ακτή,
τάζοντας τον εαυτό του στα κύματα του πελάγου
-ναι κάποια μέρα-
ελπίζοντας στον βέβαιο θάνατο, χαμηλώνοντας
πάλι το κεφάλι προς το χορτάρι.

*Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Ένα μελαγχολικό τραγούδι

396337_3759076978461_1521299114_n

Αυτό είναι το σημάδι του Κάϊν
να συνθέσεις μια διισταμένη
μελαγχολική ζαβολιά
πάνω στις πλανεμένες ακτές
της απελπισίας.
Ο αέρας κινείται
σιγανά, μεγαλοπρεπέστατα
σε κομμάτια ανυπαρξίας.

Ο γοητευτικός καπνός γυμνός
ζωντανεύοντας σε ένα φιλοπόλεμο πάθος
στο οποίο οι καθρέφτες είναι μόνο
για να τυφλώνουν τεχνάσματα σχεδιασμένα
να αμβλύνουν το οξύθυμο, φλογερό μπουρίνι
των νεανικών τριαντάφυλλων που
εκλιπαρούν εσένα στη θολούρα.

Τα όστρακα που γλιστράνε κάτω
από τα πόδια μας είναι μόνο
αρχαία τραγούδια
αστρικής εισαγωγής.

Αλλά κατηφορίζουμε προς τα κάτω
η άνοδος σε ψηλά δέντρα
δεν έχει ακόμα βρει
την έκφρασή της σε οργιώδη φιλιά
όπου η ομορφιά των ύμνων
μπορεί θαυμάσια να υπερβεί
τα βάθη του ανθρώπινου πνεύματος.

Στη λίμνη
Στη λίμνη
όπου μπορούμε να λουστούμε
σε τρεμάμενα αυλάκια
δινών,
που τα μονοπάτια τους στέκονται στις
άκρες φωτεινών θόλων.

Μαζί βουτήξαμε
Μαζί κάναμε βοστρύχους
πέρα από το συντηρητικό
θόρυβο του ονομαστικού θανάτου.

Το να ανεβαίνεις στα
ύψη της μαντικής ικανότητας
δεν μοιάζει ποτέ σαν την
εξόρυξη χρυσού…

*Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο αμερικάνικο ριζοσπαστικό και σιτουασιονιστικό περιοδικό «Communicating Vessels» No 14, Ιούλης-Αύγουστος 2004 και δεν έχει συγγραφέα.
**Μετάφραση Δημήτρης Τρωαδίτης.

Μίλτος Σαχτούρης, Δύο ποιήματα

kadinski

Ο σωτήρας

Μετρώ στα δάχτυλα των κομμένων χεριών μου
τις ώρες που πλανιέμαι στα δώματα αυτά τ’ ανέμου
δεν έχω άλλα χέρια αγάπη μου κι οι πόρτες
δε θέλουνε να κλείσουν κι οι σκύλοι είναι ανένδοτοι

Με τα γυμνά μου πόδια βουτηγμένα στα βρώμια αυτά νερά
με τη γυμνή καρδιά μου αναζητώ (όχι για μένα)
ένα γαλανό παράθυρο
πώς χτίσανε τόσα δωμάτια τόσα βιβλία τραγικά
δίχως μιά χαραμάδα φως
δίχως μιά αναπνοή οξυγόνου
για τον άρρωστο αναγνώστη
Αφού κάθε δωμάτιο είναι και μιά ανοιχτή πληγή
πώς να κατέβω πάλι σκάλες που θρυμματίζονται
ανάμεσα απ’ το βούρκο πάλι και τ’ άγρια σκυλιά
να φέρω φάρμακα και ρόδινες γάζες
κι αν βρω το φαρμακείο κλειστό
κι αν βρω πεθαμένο το φαρμακοποιό
κι αν βρω τη γυμνή καρδιά μου στη βιτρίνα του φαρμακείου
Όχι όχι τέλειωσε δεν υπάρχει σωτηρία
Θα μείνουν τα δωμάτια όπως είναι
με τον άνεμο και τα καλάμια του
με τα συντρίμια των γυάλινων προσώπων που βογγάνε
με την άχρωμη αιμορραγία τους
με χέρια πορσελάνης που απλώνονται σε μένα
με την ασυχώρετη λησμονιά
Ξέχασαν τα δικά μου σάρκινα χέρια που κόπηκαν
την ώρα που μετρούσα την αγωνία τους

Αστεροσκοπείο

Διαρρήχτες του ήλιου
δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα
δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός

Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι
δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν
παραμονεύουν
με μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια
με τ’ άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα
με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια
παραμονεύουν σ’ άλλους πλανήτες το φως
Να πεθάνουν
Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ’ τ’ ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί

Δημήτρης Τρωαδίτης, Να χαθούμε στις νύχτες

394805_515510948481566_1709270408_n

Να χαθούμε στις νύχτες
να περιπαίξουμε τους ανδριάντες
να κυκλοφορήσουμε στα κοιμητήρια
να παραβγούμε στο τρέξιμο
να συναγωνιστούμε στην κραιπάλη
να κρυφτούμε σε κήπους
να συντροφεύσουμε νυχτερίδες
να τραβήξουμε απότομα
το δηλητηριασμένο στιλέτο
που μας χτυπά πισώπλατα

Συγκέντρωση υπογραφών για να μην κλείσει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

header

Οι εργαζόμενοι του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου ανταποκρινόμενοι στη θερμή συμπαράσταση που δέχονται από τους φίλους του βιβλίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ανοίγουμε ηλεκτρονική φόρμα συγκέντρωσης υπογραφών για την αναστολή της απόφασης του Αναπληρωτή Υπουργού κ. Κώστα Τζαβάρα να κλείσει το ΕΚΕΒΙ.

Sign the petition protesting the closure of the National Book Centre of Greece (EKEBI) In response to the many expressions of support from booklovers in Greece and abroad, the staff of the National Book Centre are collecting signatures for an online petition to overturn the decision made by Alternate Minister of Education, Religious Affairs, Culture and Athletics Kostas Tzavaras to close EKEBI.

Ανακοίνωση των εργαζομένων στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

Στο πλαίσιο της σημερινής κρίσης και της ενορχηστρωμένα βάρβαρης επίθεσης που δέχτηκε η πολιτική για το βιβλίο και το ίδιο το ΕΚΕΒΙ, μετά και από την απόφαση «κατάργησής του», που ανακοίνωσε ο αναπληρωτής υπουργός κ. Τζαβάρας, εμείς, οι 35 εργαζόμενοι του ΕΚΕΒΙ, απλήρωτοι για μήνες, θα θέλαμε να διευκρινίσουμε τα εξής:

– Οι επιτυχημένες δράσεις και τα προγράμματα του ΕΚΕΒΙ (Εκθέσεις Βιβλίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, Φιλαναγνωσία, Μικρός Αναγνώστης, Βιβλιονέτ, Έρευνες, Παρατηρητήριο Ψηφιακού Βιβλίου, Πρόγραμμα Φράσις για την ενίσχυση των μεταφράσεων, διμερείς και διεθνείς σχέσεις, Εργαστήρι του Βιβλίου, Λέσχες Ανάγνωσης, Βραβείο Αναγνωστών, διατήρηση και ανανέωση ποικίλων αρχείων και συλλογών συγγραφέων, εκδοτών, βιβλιοπωλών, βιβλιοθηκών κ.ά.) ήταν και είναι οι άνθρωποί του – δεν θα υπήρχαν χωρίς αυτούς. Η πραγματοποίησή τους έχει συγκεντρώσει επαινετικά σχόλια, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

– Εργαζόμαστε στο ΕΚΕΒΙ, οι περισσότεροι από εμάς για πολλά χρόνια, χωρίς ούτε τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα (δηλαδή με μπλοκάκι, χωρίς ΙΚΑ, αποζημίωση απολύσεως ή ταμείο ανεργίας, και τους τελευταίους έντεκα μήνες, μάλιστα, χωρίς καν σύμβαση), με συνέπεια, επαγγελματισμό και αγάπη για το βιβλίο.

– Δεν ανεχόμαστε να στρέφεται εν τέλει εις βάρος μας η καταπάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων και η πολύχρονη «ομηρία» μας υπό το ρόλο του «συμβασιούχου». Υπενθυμίζουμε, δε, ότι το ΕΚΕΒΙ δημιουργήθηκε το 1994 για να ξεπεραστεί η δυσκαμψία του «στενού» δημόσιου τομέα να παράξει το παραπάνω έργο.

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου είναι ένας φορέας που κοστίζει ελάχιστα στο δημόσιο και φέρνει πίσω πολλαπλάσια. Η κομβική του θέση στο χώρο του Πολιτισμού του επέτρεψε να διαχειρίζεται με επιτυχία δύο Προγράμματα ΕΣΠΑ και να διεκδικεί κι άλλα. Η Έκθεση Παιδικού κι Εφηβικού Βιβλίου και το Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών είναι μονάχα δύο από αυτά που δρομολογούσε η προηγούμενη Διοίκηση…

Σε τι εξυπηρετεί λοιπόν αυτή τη στιγμή η κατάργηση ενός Φορέα με Διαχειριστική Επάρκεια και σωρευμένη τεχνογνωσία στην υλοποίηση συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων, όταν τα ΕΣΠΑ είναι κατά γενική ομολογία ο βασικός μοχλός για την ανάπτυξη της χώρας;

Ποια λογική «εξοικονόμησης» υπαγορεύει να ακυρώνει κανείς ένα «εργαλείο» πολιτιστικής ανάπτυξης που θα μπορούσε, με λίγη προσπάθεια και φαντασία, να το καταστήσει πολύ πιο παραγωγικό κι αποτελεσματικό; Τέλος, πέρα από τα ευχολόγια, ποιος αλήθεια παίρνει την ευθύνη για τον κίνδυνο ματαίωσης στην πράξη των δύο Προγραμμάτων που θα έπρεπε αυτή της στιγμή να «τρέχουν» με δυναμισμό, και συγκεκριμένα της 10ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης (είχε συμφωνηθεί για φέτος να είναι τιμώμενη χώρα η Μεγάλη Βρετανία) και του Προγράμματος «Καινοτόμες δράσεις για την ενίσχυση της Φιλαναγνωσίας των μαθητών»;

Ζητούμε, έστω και τώρα, ο Υπουργός, λαμβάνοντας υπόψη και την εκφρασμένη βούληση της συντριπτικής πλειονότητας του κόσμου του βιβλίου, να μην επιμείνει στην απόφασή του και να διατηρήσει ζωντανό το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.

Οι εργαζόμενοι του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου

Αθήνα, 15.1.2013

Για να υπογράψετε πηγαίνετε στο σύνδεσμο http://www.gopetition.com/petitions/%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B7%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%AD/sign.html ή στο δικτυακό τόπο του ΕΚΕΒΙ στο http://www.ekebi.gr

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος, Οι φόβοι μου

541891_517615858271075_1241786028_n

Τίποτα δεν έχω ξεχάσει:
Το φόβο του σκοταδιού.
Την ερημιά του κλειστού δωμάτιου.
Το ουρλιαχτό των τσακαλιών στο δάσος.
Το χάδι της παρηγοριάς: Είσαι μικρός ακόμα.

Με τον καιρό
είδα το φόβο να ξυπνάει μαζί μου την αυγή.
Είδα την ερημιά του δωμάτιου,
σα θερμοκήπιο στεναγμών που θα γίνονταν στίχοι.
Και είδα τα τσακάλια να χάνονται ουρλιάζοντας
στις πλατείες της πόλης και στις λεωφόρους,
εισβάλλοντας θριαμβευτικά
στα σαλόνια και στα γραφεία.

Με τον καιρό
είδα τους φόβους μου να ωριμάζουν
κι εγώ να μένω το ίδιο μικρός
κι ανυπεράσπιστος.

*Από την ποιητική συλλογή “Πληγές χωρίς αίμα”, Εκδ. “Διογένης”, Αθήνα 1992.

Rene Char, Καθοδήγηση

430161_440008112707155_1611635773_n

Πέρνα.
Η αστρική σκαπάνη
έχει ανοίξει για σένα τα βουνά.
Πέρνα όπως απόψε πάνω εκεί
περνά σα ρίγος
ένα σμάρι από πουλιά.
Άκουσε πως χτυπούν των βράχων τα μηνίγγια
μη σου ξεφύγουν ψίθυροι
η λέξη εκείνη που γλυκιά
σαν το φθινόπωρο
μπορεί να σε κοιμίσει.
Κοίταξε πώς κυματίζουν γύρω
πώς μας τυλίγουν τρυφερά
οι βεβαιότητες, ησύχασε λοιπόν,
ω Λόγχη μου, Δίψα μου σκληρή!
Τι αυστηρή που ήταν η ζωή,
τώρα έχει λυθεί από πόθο
στην αγκαλιά της εξορίας.
Πέφτει μία λεπτή βροχή από αμύγδαλο,
δροσίζει την ελευθερία,
ιδού ποια είναι η φύση σου,
Η αλχημεία σου, ω Αγαπημένη!

*Μετάφραση: Βαγγέλης Κάσσος.