ΑΘΗΝΑ

Θα περπατήσω ξυπόλυτος
τις φτερωτές νύχτες
της εξορίας…
θα βγω γυμνός
από συναισθήματα
στους δρόμους αυτής της πόλης που καταρρέει …
Όλα είναι εγκατάλειψη!!!…
σ’ αυτή τη μίζερη χώρα τη διεφθαρμένη…
προτιμώ να πεθάνω
μόνος…
παρά με την πονεμένη συντροφιά σου…
θα βγω τη νύχτα
και με γεμάτο φεγγάρι… θα είναι πια πανσέληνος…
αυτή ναι θα με περιμένει
για πάντα στο πληγωμένο στερέωμα…
θα μεθύσω τους πόνους μου…
τις νοσταλγίες μου
την εξορία μου την τόσο θλιβερή… και
θα βουλιάξω σ΄αυτή την πικρή γουλιά
της αδιαφορίας σου…

Αθήνα, Νοέμβρης 2010

ATENAS

Caminaré descalzo
por las noches aladas
del destierro…
saldré desnudo
de sentimientos
por las calles de esta ciudad que se cae a pedazos…
!!todo es Abandono.!!!..
en este mísero país degastado…
prefiero morir
solo…
que en tu dolorosa compañía…
saldré de noche
y con luna plena…será yá panselino..
ella sí me esperará
por siempre en el firmamento herido…,
emborracharé mis penas…
mis nostalgias
mi destierro tan triste..y
me sumiré en este trago amargo
de tu indiferencia…

Noviembre 2010

*O Χάιμε Σβαρτ (Jaime Svart) είναι Χιλιανός ποιητής και μουσικός και έχει ζήσει αρκετό διάστημα και στην Ελλάδα. Γνωρίζει ελληνικά και γράφει ποίηση και στις δύο γλώσσες, ισπανικά και ελληνικά.

Έκπληξη

Πίσω από τη χαρά μου
ανασαίνει η θλίψη

Πίσω από τη θλίψη
στέκει η έκπληξή μου

Πέρα από τη χαρά και από τη θλίψη
και πέρα απ’ όλα
ό,τι ήταν
ό,τι είναι και
ό,τι θα είναι.

Αγάπη VI

Θ’ ανταμώσουμε ξανά
στη λίμνη
εσύ νερό
εγώ λωτάνθι

Θα με κουβαλάς
θα σε πίνω

Θ’ ανήκουμε ο ένας στον άλλον
μπροστά στα μάτια όλων

Ακόμη και τ’ αστέρια
θα εκπλαγούν
να δύο πλάσματα
που μεταμορφωθήκαν πάλι
στ’ όνειρο
που τους επέλεξε.

Η Μητρική μου γη

Η Πατρική μου γη είναι νεκρή.
Τη θάψανε
μες στη φωτιά.

Ζω
μες στη Μητρική μου γη –
Τη Λέξη.

* Η Rose Ausländer (11 Μάη 1901 – 3 Γενάρη 1988) ήταν ποιήτρια με πλούσιο έργο. Εβραϊκής καταγωγής, γεννήθηκε σε γερμανόφωνη περιοχή που ανήκε στην πρώην Αυστρο-oυγγαρία. ‘Εζησε στη Γερμανία, τις ΗΠΑ και την Ουγγαρία. Έγραψε στα γερμανικά και τα αγγλικά. Γνωρίστηκε και συνεργάστηκε με τον Πολ Τσελάν.

ΤΗΣ ΠΛΑΤΗΣ ΣΩΜΑ

Ψιθυριστά τα μιλημένα μην ακουστεί η εύνοια,
σου λέω,
διχάζει τη φωνή μας η εξάρτηση.

Μεσάζοντες στο σήμερα
μηνύματα σύντομα, σε μπλογκ και τοίχους,
οι αρετές μη εφαρμόσιμες,
ψιθυριστά.

Πώς το ελάχιστο να γίνεται πολύ, δεν το εννόησα.
Υλικά αναλώσιμα, φορές ανανεώσιμα
σαν την ευθύνη.

Άλλο δεν έμεινε σου λέω.

Σπάζω τη μέση, άκρες να βρω.
Να ακουστεί και το πολύ,
χωρίς τις έννοιες με ψιθύρους να διχάζω.

Ρυθμός το μέσα μου.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΔΙΑΚΕΝΟ

Να κρατηθούμε από τις χειρολαβές
να ενεργοποιήσουμε μια κάποια αίσθηση
να μην αδρανήσουμε.
Στη σειρά η κίνηση.
Ο ένας άνθρωπος, πίσω από τον άλλο άνθρωπο.
Ψηλά ο Θεός,
Κάτω ο εαυτός.
Δίπλα το μήπως.
Στο βάθος ίσως.
Αν ενεργοποιούσαμε μία κάποια αίσθηση.

*Από τη δεύτερη συλλογη της ποιήτριας με τίτλο “επιΣτροφή από την απόΣταση” (Μανδραγόρας, 2012)

Ι

μυθιστορήματα ανάγκης
επί παραγγελία
υποψήφια για βραβεία αοριστίας

ΙΙ

αναλύσεις έρμαια
σε φτηνοπάζαρα
μιας τέχνης άτεχνης
μα με οικουμενική ακτινοβολία

ΙΙΙ

το ψυχοκτόνο άσπρο
πράξη χωρίς ντροπή
αίμα βρώμικο
για κάθε χρήση
υπνωτισμένο
παρακμιακό
νυσταλέο
όπως τα μάτια του ξενυχτισμένου σκύλου
όπως η λιπόθυμη ανάσα
του πρωινού νυχτοφύλακα

IV

άκρατο λευκό
με μόνο γκρι αποχρώσεις
παρασυρμός και τραύλισμα

Ο ποιητής πάντοτε

Έτσι περνώ τις μέρες μου
εν μέσω σκοτεινών τεφρών καιρών
χάρτινων πύργων
και στίχων ερυθρών
ανασκάπτοντας
συλώντας
φέρνοντας στο ημίφως το ρίγος των ανθρώπων
και το μαράζι της πέτρας
μισός στον πάνω και μισός στον κάτω κόσμο
χωρίς εφόδια και γλώσσα καθομιλουμένη
μονήρης και πλάνης
θήραμα του Θεού
και των ανθρώπων.

Οι λύκοι

Μες στης νύχτας το μάτι
φεγγάρια αστράφτουν ξεσηκώματα.
Ξεφεύγουν την παγάνα
ίσκιοι αλλόκοτοι
λύκοι που κατεβαίνουν στους βάλτους
σπίρτα αναμμένα.
Τρίζει η λύσσα στο δόντι.
Ουρλιάζουν
ξερνούν χρόνια σκοτεινά
όνειρα πεθαμένα
τα σπλάχνα δαγκώνουν της σιωπής
της μνήμης τα πεταμένα κόκαλα ξεθάβουν.

Πλέουν στο αίμα.

*Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Δράμας κι ασχολείται με τη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία. Συνεργάζεται με τα περιοδικά Μανδραγόρας, Κουκούτσι, Φηγός, Iamvos art, 3η Χιλιετία, Φαρφουλάς κ.α. και με τις επιθεωρήσεις πολιτικής και πολιτιστικής παρέμβασης Manifesto και Πολίτες. Τελευταία διατηρεί τη μόνιμη στήλη στην απέναντι όχθη της εφημερίδας μελάνι στην είδηση με θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος, γράφοντας παράλληλα για ραδιοφωνικές εκπομπές λόγου και τέχνης. Έργα του: χωρίς σύνορα και Τα ηχεία του κίνητρου και της υποταγής ενώ σύντομα πρόκειται να κυκλοφορήσουν δύο ακόμη βιβλία του δοκιμιακού λόγου και ποίησης. Υπήρξε τακτικό μέλος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων και είναι ιδρυτικό μέλος της Λαογραφικής Εταιρίας Ν. Πέλλας.

Με σακάτεψε αυτή η σιωπή
τόσα πρόσωπα με της ζωής το κοκκινάδι
στα μάτια και στα μάγουλα

Ούτε μια λέξη
βγαλμένη από τα σωθικά τους
δεν τάραξε την ησυχία του νεκροταφείου

Ούτε ενα Αχ δεν διέσχισε
την ερημιά των ψυχών [τέτοιες ώρες γίνεται αδυσώπητη]
Βουβοί, θλιμένοι, αμήχανοι
μπροστά στο ανυπέρβλητο

Αυτόχειρας φαντάρος κείτεται
τυλιγμένος με τη σημαία
και τιμητικό άγημα πυροβολεί
τη νοημοσύνη μας

Σαν να πυροβολείται ξανά
Ο νεκρός
Ο νεκρός [αυτο] πυροβολείται ξανά

Ούτε ένα τιμητικό ουρλιαχτό
“εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε ηττημένοι”
Τέτοια ήττα.

*Από το ιστολόγιο http://aritalogia.blogspot.gr

Οι σταγόνες κυλούν όλες μαζί.
Μπαίνουν η μια μέσα στην άλλη.
Λιώνει η μια μέσα στην άλλη.
Το νερό κυλάει κελαρίζοντας.

Οι σταγόνες κυλάνε τραγουδώντας.

Οι άνθρωποι περνούν όλοι μαζί.
Ο ένας δίπλα στον άλλον.
Χωριστά ο ένας με τον άλλον.
Κρύος αέρας περνά ανάμεσά τους.

Οι άνθρωποι περνούν αναστενάζοντας.

Σήμερα το πρωί κατέβηκα
στις πέτρες – ω οι πέτρες!
Και προκάλεσα και σφράγισα
μια πυγμαχία από πέτρες.

Μητέρα των θνητών αν στον κόσμο
πονούν τα βήματά μου,
είναι από τα χτυπήματα φωτιάς
μιας παράλογης αυγής.

Οι πέτρες δεν προσβάλουν, ούτε
φθονούν τίποτα. Ζητάνε μόνο
αγάπη για όλους, και ζητάνε
αγάπη ακόμα κι απ’ το Τίποτα.

Κι αν κάποιες απ’ αυτές
είναι θλιμμένες, ή
ντροπιασμένες, είναι
γιατί έχουν κατιτί το ανθρώπινο…

Αλλά δεν απολείπει αυτός που κάποια
πέτρα χτυπάει από καπρίτσιο μόνο.
Τέτοια άσπρη πέτρα είναι το φεγγάρι
που πέταξε στον ουρανό από μια κλωτσιά …

Μητέρα των θνητών, σήμερα το πρωί
έτρεξα με τις πέτρες,
βλέποντας το γαλάζιο καραβάνι
από πέτρες,
πέτρες,
πέτρες…

Αν είναι να βαδίσουμε,αδέλφια, στο μαύρο κοιμητήρι
πετάξτε στην αδελφή σας, τελευταία ελπίδα ,
ένα κόκκινο γαρύφαλλο ανθισμένο.
Σαν ξυπνούσανε τα πλήθη,
τις μέρες τις στερνές της Αυτοκρατορίας,
ήταν το δικό σας το χαμόγελο,αδέλφια, κόκκινο γαρύφαλλο
που μας έλεγε ότι όλα γεννιούνται απ΄ την αρχή.
Σήμερα πια ανθίστε στη σκοτεινιά των θλιμμένων φυλακών.
Εμπρός, ανθίστε μέσα στο ζόφο της αιχμαλωσίας,
και πέστε σ΄όλους ότι αληθινά τους αγαπάμε.
Πέστε τους ότι, μέσα από το φεύγα του καιρού,
όλα ανήκουνε στο μέλλον.
Και πως ο βλοσυρός δυνάστης
έχει πιο σίγουρη θανή, παρά ο σκλαβωμένος.

*Tο ποίημα αυτό το έγραψε η Louise Michel σαν ύστατο αποχαιρετισμό στον Théophile Ferré , ηγέτη της παρισινής Κομμούνας και μεγάλο της έρωτα, λίγο πριν αυτός εκτελεστεί το Νοέμβρη του 1871.

Ένα φεγγάρι σιωπηλό
αναρριχήθηκε κρυφά στ’ απόμερα της πόλης
Πέφτει το ασήμι βιαστικά σ’ ενός μυαλού αετοφωλιά
μα βρίσκει τόση ερημιά που άθελα ματώνει.
Γιατί συμβαίνει κάποτε
ενός λεπτού τα θραύσματα
να κάνουνε αμφίβολο το πάθος μιας ζωής.

Μα ίσως και ο θάνατος
να είχε φτάσει πιο νωρίς
Μαζί με το λεπίδι μιας συνήθειας.

*Ποίημα και εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://poihsh-logotexnia.blogspot.com