Αυτοί που εγώ γνωρίζω δεν είναι επαγγελματίες ψεύτες,
κερατάδες χωρίς πάθος
και εκβιαστές από συνείδηση.
Δεν είναι μοντέλα αψεγάδιστης ομορφιάς,
πανέξυπνοι αριστούχοι.
Δεν κατεβάζουν την συνείδηση μαζί με το βρακί τους
για δόξα και χρήμα.
Περπατάνε στο δρόμο δίπλα σου, τα φέρνουν δύσκολα βόλτα
με τα δάνεια και τις υποχρεώσεις τους
είναι λίγο εργαζόμενοι και λίγο άνεργοι είναι πάντα
θύματα σε αυτή την κοινωνία πάντα κάνουν ένα βήμα πίσω
μπας και βλάψουν άθελα τον συνάνθρωπό τους.
Ναι, έχουν πάθη και κρυφές επιθυμίες.
Έχουν μυστικά και σκέψεις, έχουν αναμνήσεις και παρελθόν,
ενοχές και λάθη,
απογοητεύσεις και διαψεύσεις.
Έχουν ψυχολογικά προβλήματα.
Δεν είναι δυνατοί ούτε αδύναμοι.
Δεν είναι μέσα τους αφεντικά ούτε δούλοι
Αυτοί είναι οι άνθρωποι που εγώ γνωρίζω
και φυσικά αυτούς επιλέγω να γνωρίζω..
Προχωρούν βήμα βήμα στη ζωή και χτίζουν,
δημιουργούν όχι πολλά, όχι όλα,
όχι τα μεγάλα.
Χωρίς αυτούς και αυτές (κυρίως αυτές), δεν υπάρχει ζωή.
Για τους άλλους διαβάζω στις εφημερίδες κάθε μέρα.
Τους πολιτικούς τους δικηγόρους τους δημοσιογράφους.
Οι άλλοι είναι το πρότυπο.
Αυτό που μας προβάλλεται σαν φυσιολογικό, σαν
κανόνας.
Αναρωτιέμαι που και πώς ζουν αυτοί οι άλλοι.
Έχουν σάρκα έχουν οστά;
Μπορούν να ζήσουν χωρίς εμάς;
Γιατί εμείς σίγουρα μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτούς.

Προτού προσεγγίσουμε τον Ρεμπό, επιθυμούμε να δηλώσουμε πως από όλα τα επίθετα που χρησιμοποιήθηκαν μέχρι σήμερα, για να τον χαρακτηρίσουν, δεν θα κρατήσουμε κι ούτε θα απορρίψουμε κανένα (Ρεμπό, ο προφήτης, Ρεμπό ο αλήτης κ.λπ.). Απλούστατα, δεν μας ενδιαφέρουν, είτε αυτά είναι ακριβή είτε όχι, είτε συνάδουν είτε όχι, αφού μια ύπαρξη όπως ο Ρεμπό -και κάποιοι άλλοι του είδους του- τα περιέχει αναγκαστικά όλα. Ρεμπό ο ποιητής, αυτό αρκεί, αυτό είναι άπειρο. Το καθοριστικό και εις το διηνεκές άγνωστο αγαθό της ποιήσεως είναι, θέλουμε να πιστεύουμε, η αθανασία της. Και τούτη δω είναι τόσο τέλεια, τόσο ισχυρή, που ο ποιητής, άνθρωπος της καθημερινότητας, είναι εκείνος που επωφελείται, εκ των υστέρων, από τούτη την ιδιότητα, της οποίας υπήρξε ο -άνευ δικής του ευθύνης- φορέας.

(…)

Κάποιοι θέλησαν, προσφάτως, να μας αποδείξουν πως ο Νερβάλ δεν υπήρξε πάντοτε αγνός, πως ο Βινί υπήρξε φρικτός κάποια ανόητη στιγμή στα γηρατειά του. Πριν απ’ αυτούς, ο Βιγιόν και ο Ρακίνας… Αυτοί που αγαπούν την ποίηση γνωρίζουν πως όλα τούτα δεν αληθεύουν, παρά τα φαινόμενα και τις επιδεικνυόμενες αποδείξεις. Οι θρήσκοι και οι άθεοι, οι εισαγγελείς και οι δικηγόροι ποτέ δεν θα έχουν, επαγγελματικώ τω τρόπω, πρόσβαση σ’ αυτήν. Τι παράδοξο πεπρωμένο! Εγώ είναι ένας άλλος. Η δράση της δικαιοσύνης σβήνει εκεί όπου καίει, εκεί όπου υπάρχει η ποίηση, εκεί όπου ο ποιητής ζεστάθηκε κάποιες βραδιές. Ας βρεθεί, λοιπόν, ένας γενναίος καθηγητής και, με αρκετά γελοίο ύφος, ας δηλώσει μεταμελημένος, στα 40 του χρόνια, που θαύμασε, τρομερά συνεπαρμένος, στα 20 χρόνια του, το συγγραφέα των Εκλάμψεων («Illuminations») και να μας επιδείξει την παλιά του ευτυχία, ανάμεικτη με την τωρινή του μεταμέλεια… Υπακούμε ελεύθερα στη δύναμη των ποιημάτων και τα αγαπούμε διά της βίας. Τούτος ο δυϊσμός μάς παρέχει αγωνία, υπερηφάνεια και χαρά.

(…)

Continue reading →

Θάθελα η λύση να ήταν αυτή:
Να τέλειωνε εδώ η χλαλοή,
να κατακάθιζε η σκόνη που σηκώθηκε στο φευγιό μου.
Θάβαζα τα μικρά μου πέδιλα δίπλα στο τζάκι.
Το σκούρο πανωφόρι μου θα κρέμαγα στον τοίχο
και θα μαντάλωνα την πόρτα της υπομονής.
θάμενα εκεί. Ωραίος στην απελπισία μου.
Τραγικός στην ερημιά μου.
Μια μικρή χιονόμπαλα που γλύτωσε από τον ήλιο.
Μια νεράιδα που δεν υποψιάζονται την ύπαρξή της.

Χρόνια και χρόνια ζω με την ελπίδα αυτή.
Προσπαθώ να ξεφεύγω μακρυά.
Ολοένα κρύβω μυστικά το σώμα μου
και κάθε τόσο ετοιμάζομαι να πω πως τέλειωσα,
να φωνάξω πως νίκησα οπισθοχωρώντας.
Προσέχω τότε τις ξένες φωνές.
Ιδού το σώμα μου – εκκωφαντικό αντηχείο.
Τα βλέμματα των άλλων είναι το βλέμμα μου.
Είναι αυτοί που έρχονται, φεύγοντας μαζί μου.
Τότε το βλέπω καθαρά. Δεν είμαι τίποτ’ άλλο
παρά η κιβωτός τους.

Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό
όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο
όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση
να πλημμυρίζει τα σαλόνια
όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου
να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα
όταν ακούω σένα να μιλάς εγώ πάντα σωπαίνω.

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου
ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς
όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια
λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους
όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία
για νόμους ευαγγέλια για μια ζωή με τάξη
όταν ακούω να γελούν
όταν ακούω πάλι να μιλούν εγώ πάντα σωπαίνω.

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη
κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή
θ’ ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράχτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με
στίχους χωρίς ύμνους
ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Πάλι σας δίνω όραμα.

Αποτραβήχτηκε απ’ τη συντροφιά μας λίγο λίγο, σαν κάπως λυπημένος,
σαν κάπως παράξενα γαλήνιος, σα να ‘χε ανακαλύψει
κάτι μεγάλο κι αμετάδοτο –ένα άγαλμα ακέφαλο, ένα άστρο, μιαν αλήθεια,
μια τελευταία και μόνη αλήθεια· –ποιαν;- τον ρωτήσαμε. Εκείνος
δε μίλησε, σα να ‘ξερε τάχα πως εμείς δεν μπορούσαμε
μήτε που θέλαμε να μάθουμε.
Την πρώτη πέτρα
του τη ρίξαμε οι φίλοι του. Οι αντίπαλοι άλλο που δε θέλαν. Στη δίκη
τον ρώτησαν, τον ξαναρώτησαν. Εκείνος ούτε λέξη. Τότε ο πρόεδρος
χτύπησε το κουδούνι δυνατά, φώναξε, οργίστηκε: να γίνει ησυχία,
να μην ακούγεται η σιωπή του κατηγορουμένου. Παμψηφεί η καταδίκη.
Γυρίσαμε ένας ένας κι ακουμπήσαμε το μέτωπο στον τοίχο.

*Από τη συλλογή «Πέτρες», Ποιήματα Ι’, Κέδρος, Αθήνα 1998, σ. 110.

άνθρωποι
βγαίνουν απ’ τις τρύπες της νύχτας
γεμάτοι δόντια
τσιγάρα
μικρές κραυγές
στην μεγάλη νύχτα
πολύ μεγάλη
υπερβολικά μεγάλη
ακολουθούν την διαδρομή προς την πλατεία
την δακρυγονούσα
“άκου, μου λένε, έχασα την δουλειά
τώρα κοιμάμαι στους κάδους
έχει καταπιεί η τράπεζα το ένα μου χέρι
είμαι κουτσός
δεν μπορώ πια να παρέχω χάδια
ούτε κλοτσιές
τι μπορεί απόψε, αύριο
αυτή η αράδα, αυτό το στυλό, αυτό το πράγμα εδώ
που ονομάζετε ποίηση;
δεν είναι
ψάρια ή
όρνιθες ή
γλώσσα
τώρα πια ”[3]
και πηδάνε στις κάθετες
πυρκαγιές των περιπτέρων
και τα δέντρα
ρίχνουν λάδι
στην φωτιά

*Από τα “9 ποιήματα στα ελληνικά”

Years pass prise open tomb of migration
Amulet brown roughshod stitched leather
Nestles in palm of aspiration
Flaminia buffeted across seas Piraeus to Fremantle stormy weather
Amulet brown roughshod stitched leather
Loving maternal hands prepared it in sorrow
Flaminia buffeted across seas Piraeus to Fremantle stormy weather
Her son leaves for the antipodes tomorrow
Loving maternal hands prepared it in sorrow
Filled it with mountain soil votive to ward off evil eye
Her son leaves for the antipodes tomorrow
Boyhood dreams dance with stars under village skies
Filled it with mountain soil to ward off evil eye
Dormant in suburban dresser drawer for years
Boyhood dreams dance with stars under village skies
Talisman placates his fears
Dormant in suburban dresser drawer for years
Nestles in palm of aspiration
Talisman placates his fears
Years pass prise open tomb of migration

For G.R & M.R.
15/8/1959

Τον θαύμαζε και τον παρατηρούσε
κρυφά όπως τα αγρίμια.
Πίσω απ’ τις κουρτίνες των βλεμμάτων
κατέγραφε κάθε κίνησή του έξω στον κήπο.
Εκείνος την προέτρεπε να βγει, να χαρεί τον ήλιο μαζί του,
δίσταζε όμως προτιμώντας να γεύεται συνέχεια τη μορφή του
κρυμμένη μέσα στην καρδιά της.
Τον αγάπαγε σαν πεινασμένο ζώο,
έτοιμο το θήραμα να κατασπαράξει,
να ταΐσει την πείνα της λατρείας που του είχε.
Ω! Πόσο τον λάτρευε εκείνον που της έδωσε ζωή
και τόσες δυνατές αχόρταγες ανάσες
γεμίζοντας τα στήθη της με αιώνια λαχτάρα!

*Η Εύη Γκάλαβου διαχειρίζεται το ιστολόγιο http://gynaika-g.blogspot.com/ Η φωτογραφία της ανάρτησης ειναι από εκεί.

Δειλά βήματα
περιπλανήσεις
που δεν τέλειωσαν
στις αιώνιες αλήθειες
στ’ αξεδιάλυτα μυστικά
στ’ ανείπωτα αινίγματα
μιας φύσης ανελέητης
μισής ανθρώπινης
μισής μεταφυσικής
που τη χαίρονται
κομμάτια ουρανών
με ρήσεις από
θαλασσινή μοναξιά
και στιγμές αναμονής
από κουραστικά ταξίδια.