Όπως το μισάνοιχτο τραγούδι στον αέρα
στα σύνορα
στις έδρες των δικαστηρίων και των καμπαρέ.
Θ’ άνοιγαν το πουκάμισο στις τρυφερές
παράνομες συχνότητες.
Θα συναντούσαν το όραμα στη μέση του κόσμου.
Αυτοί, που η ερωμένη του πάπα τους οδηγούσε
σαν υπνοβάτης στην αιώνια έξαρση των κοσμικών.
Θα διέσχιζαν ξάγρυπνοι τα Πυρηναία.
Ντυμένοι στα μαύρα.
Ζητώντας τους διεθνείς συντρόφους στα επιτελεία
των καπηλειών.
Στο σίδερο και την πέτρα.
Αυτοί, ποπουλάροι και ρέμπελοι
στο διαρκή έρωτα
στη διαρκή επανάσταση θ’ άνοιγαν και θα διέσχιζαν ξάγρυπνοι
το Γράμμο και την Κροστάνδη,
αφήνοντας πίσω ανθισμένες φυλακές
πυρπολημένα νομοσχέδια
ανθρώπους με μικρά ονόματα
και μεγάλη καρδιά.
Γιατί ήξεραν ν’ αγκαλιάζονται σφιχτά.
Να πεθαίνουν και να σκοτώνουν μ’ ένα γέλιο.
Αυτοί, που δεν τους λύγισαν παρά τα μάτια
των παιδιών
περιφέρουν ακόμα το προαιώνιο γιατί
περιφέρουν τρεις χιλιάδες συναπτά έτη
τη φωτογραφία του Buenaventura,
ρωτώντας:
– Είδατε πουθενά τον φίλο μας;

*Από τη συλλογή «Το μαύρο χιόνι» εκδ. Ελλέβορος.

In silence the trees move
Outside the window pane
The wind-chime strikes a note.

Στη σιωπή τα δέντρα κινούνται
Έξω από το τζάμι του παραθυριού
Η καμπάνα τ’ αγεριού κρούει μια νότα

*Ο Dmetri Kakmi είναι Αυστραλός ελληνικής καταγωγής συγγραφέας. Η πιο πρόσφατη δουλειά του είναι το “Mother Land” (Giramondo, 2008)
**Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Κυρίες και κύριοι εκδότες,

ζητούμενο, τόσο για σας όσο και για μας τους βιβλιόφιλους ιστολόγους, είναι να αυξηθεί η αναγνωσιμότητα σε μια Ελλάδα, που διαβάζει όλο και λιγότερο.

Βασικό πρόβλημα τα τελευταία χρόνια είναι η κρίση. Μια κρίση οξύτατη και πολυεπίπεδη. Έχει εισβάλει στις επιχειρήσεις σας, αλλά διαστρωματωμένα αποτυπώνεται πλέον και στο μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και επηρεάζει, αντιστοίχως αναλογικά και πάντως δραματικά, τη ζωή όλων μας. Όταν η ανεργία και η κάθετη πτώση του εισοδήματος έχουν εκτοξευθεί στους πιο υψηλούς δείκτες των τελευταίων δεκαετιών, η βασική βεβαίως προτεραιότητα δεν μπορεί παρά να είναι η υπεράσπιση της Αξιοπρέπειας στην καθημερινή διαβίωση με όλα όσα πρέπει αυτή να περιλαμβάνει σε συνθήκες Δημοκρατίας: Υγεία, Στέγη, Τροφή, Εκπαίδευση, Ελευθερία.

Για τους βιβλιόφιλους αυτής της χώρας, που στην πλειονότητά τους δεν είναι ένα προνομιούχο κομμάτι, που ζει εκτός κοινής οικονομικής πραγματικότητας, το βιβλίο αποτελεί ένα πολύ σημαντικό αγαθό ενταγμένο στα παραπάνω, το οποίο δεν μπορεί και δεν πρέπει να μπει στην λίστα εκείνων, που θα μειωθούν ή θα κοπούν εντελώς, επειδή η ακρίβεια το καθιστά συχνά απλησίαστο.

Continue reading →

Martha Mosquera Arias, Even Now

Πατέρας και γιός. Προχώρησαν
χρόνια μαζί, μέχρι που μια μέρα,
ο γιός μίλησε: “Έχω σιχαθεί τα πάντα,
είναι πολύ χειρότερα απ’ την αρχή.
Ο καιρός είναι φρικτός, και παντού
τον αέρα φαρμακώνουν φαντάσματα και δαίμονες.
Ο πατέρας: “Μη μαραζώνεις. Διότι με λαμπρό οδηγό
η πρόοδος παρελαύνει ευθεία μπροστά.
Μην προσπαθείς να μας συγχύσεις με αμφιβολίες και φόβους,
έχε πίστη και κλείσε τα μάτια και τ’ αυτιά”.
“Ανατριχιάζω μ’ αυτό”, απάντησε ο γιός.
“Δεν έχεις δεύτερες σκέψεις καθώς βαδίζεις;
Πίστεψέ με, το μονοπάτι μας είναι των φαντασμάτων ανάβαση,
η πρόοδός μας είναι απλά χρονομέτρηση,
κάτω απ’ τα πόδια μας χάσαμε το έδαφος,
στριφογυρνάμε στον αέρα σαν χνούδι,
τα βήματά μας είναι ψευδαίσθηση, γιατί χώρος δεν υπάρχει”.
“Αλλά κάθε κίνηση προς τα μπρος εδώ, κάτω απ’ τον ήλιο”,
είπε ο πατέρας, “είναι γεμάτη υποσχέσεις,
η πρόοδος είναι αληθινή και απέραντη.
Πώς μπορείς να μιλάς για φαντάσματα;”
“Δώρο και κατάρα για την ανθρώπινη ράτσα,
η πρόοδος η ίδια κομμάτιασε τον χώρο
όπου μέσα, και μέσω του οποίου, γινόταν όλη η κίνηση του ανθρώπου,
και όντας χωρίς χώρο γίναμε και αβαρείς,
φρικτό αποτέλεσμα της νέας αντίληψης του κόσμου.
Δεν έχει ανάγκη της προόδου η ψυχή,
αυτό που επιθυμεί είναι μια νέα πίστη”.
Βαδίζοντας, ο πατέρας κούνησε το κεφάλι.
“Η αντίδραση μαράζωσε τον γιό μου”, είπε.

*

Ω, φθινοπωρινή άνοιξη·
ποτέ δεν έχει γίνει άνοιξη ομορφότερη απ’ αυτήν εδώ
το φθινόπωρο.
Τελευταία άνθηση του παρελθόντος,
της χάρης και του μέτρου,
της γλυκιάς ηρεμίας πριν την καταιγίδα.
Ακόμα και ο Άρης χαμογέλαγε.

πέφτει στη γη
σε ιστορικά μεγάφωνα
περιστέρι ερωτευμένο
που ο χρόνος άφησε
να μας αγαπήσει…
να θυμάσαι τη φωνή του
την ελπίδα την σκέφτεσαι
σου μετρά τα βήματα
το αύριο το ονειρεύεσαι
σαν αρχιτέκτονας του χώρου
σαν υπόσχεση που ζητάει
μια σχέση με το τώρα
μίσχος φυτού
που μισεύει
κι είναι σπαθί
την κόψη του που αιμάτωσε
του μέτρου την πορεία
την καθήλωσε

*Από τη συλλογή “Κρυπτογραφίες”.

Κι αν ποτέ η ζωή μας χώριζε, οι ψυχές μας θα
μπορούσαν να επουλωθούν με τον καιρό, αλλά
θα έμεναν κατώτερες.
 
τη θαμπή απόχρωση του δέρματός σου και τα λαμπερά
σου μάτια, σαν ένα νερό μέσα από φρέσκα φύλλα.
 
Η ζωή μου όλη είναι κόλαση, εάν δε μου γράφεις. Θέλεις
να έχεις ελέυθερη τη ζωή σου, θα την έχεις, μα δεν θα
σου φέρει ευτυχία το να την αρχίσεις με τη ρημαγμένη
ζωή ενός ανθρώπου στο κατώφλι σου. κι αυτός να είμαι εγώ.
 
Έξω από σένα δεν θα υπάρχει πια ολοκλήρωση για μένα
σε τίποτα μέσα σ’αυτή τη ζωή που αποτραβιέται αλλω-
στε από μένα κάθε μέρα, κεραυνοβόλα, μες στους
πόνους μιας παράλογης γέννας. Αποτρόπαιος τοκετός
φαντασμάτων.
 
Το χρόνο που περνούν οι άλλοι για να ζήσουν, εγώ
τον περνώ για ν΄ απογοητεύομαι.
 
Και σε λατρεύω. Έχω χαραγμένο το βλέμμα σου μες
στο μυαλό μου, πιο βαθύ κι από μαχαιριά.
 
Πρέπει να μου βρεις ηρωίνη με κάθε τρόπο και πρέπει
να σκοτωθείς να μου την φέρεις εδώ.-Να που
βρίσκονται τα πράγματα-
 
*Μετάφραση: Ελένη Μαχαίρα

Εύρημα…

Αμειφθήσεται η σιωπηρή μου στάση. Θα δω
από την άλλη μεριά του φεγγαριού. Εκεί
που δυο ενιαυτούς προτού
το φιλί γίνεται ψέμα και ο έρωτας
αποκωδικοποιείται- σαν για να μείνει
ένα πικρό παράπονο,
μέχρι το βράδυ
που αντηχεί
μες την φωνή της κιθάρας
και κάνει
να κοιμούνται ανήσυχα τα κουρνιασμένα πουλιά.
Αμειφθήσεται η σιωπή μου. Τότε
που με τις λέξεις φτάνω
στον γιαλό 
και πάλι
χαράματα 
μου γνέφει ο ήλιος- σαν
για να με πάνε οι μοσχοβολιές
ψηλά
μέσα στον γαλανό αέρα..

Φρίκη και θρίλερ η ζωή…

Είναι τα σχοινιά που τεντώθηκαν για να μην έχει κι η υπομονή άλλο πια νόημα.
Μια αναρχική παρτίδα και αντίπαλα όλοι όλων πορεύονται.
Το δίκαιο των ισχυρών είναι η σαπίλα που αποθεώνεται
Από ανεγκέφαλους γλείφτες και χαμερπείς τόσους ρουφιάνους.
Δεν πάει τίποτα έτσι μπροστά.
Καίγεται στο τασάκι το τσιγάρο.
Καίγεται στο κρανίο το μυαλό.
Ο μυς είναι αφόρητα σφιχτός και τεντωμένος.
Απειλείται όλα να τα πάθει ο κακομοίρης πρωκτός.
Γελώ για να τους κάνω να ανησυχούν.
Μπορεί απ’ την πλευρά της κλινικής ψυχολογίας να είμαι αλλόκοτο εύρημα.
Μα έχω κι εγώ για αυτούς τόσα να σύρω!!!
Τα σχοινιά τεντώθηκαν. Η μεγάλου μήκους ταινία
Τελειώνει. Προσέξτε οι θεατές!
Φρίκη και θρίλερ η ζωή…

Ιτέα 7.2.2013

*Τα ποιήματα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://stratisparelis.blogspot.com

… και τώρα πια δεν έχουμε ούτε δάχτυλα
ούτε επιστροφή, να πιάσουμε.
Κοιτάξαμε τριγύρω μας την πόλη βουλιαγμένη
μες στην ομίχλη των πουλιών, που φύγαν με τα πλοία,
ακούσαμε τον ήλιο να βουίζει σ’ άδεια λατομεία,
όπου η βροχή τής χτεσινής μας νιότης λιμνασμένη

λασπώνει τη ματιά με τα νεκρά φτερά των σπουργιτιών.
Σκύψαμε πάνω από γκρεμούς ν’ αφουγκραστούμε
τον πόνο μας και πάνω από ρυάκια για να δούμε
τα μάτια σου στα μάτια μας – κλειδί των φεγγαριών.
Τη νύχτα αναζητήσαμε – κι αυτή μας πλημμυρά,
ποθήσαμε τη σιωπή – μα ήρθε η απουσία,
τα γιασεμιά αγαπήσαμε – κι εκείνα τη χαρά
και στα κοχύλια ακούμε τη δική μας ιστορία:
Είμαστε απλοί, ανεπίστρεπτοι και σύντομοι διαβάτες,
δε μας πλανεύει τ’ όνειρο ενός εξαίσιου τέλους,
τα ωραία κορίτσια ερωτευτήκαμε – κι εκείνα τους αγγέλους,
χαμογελάσαμε στην άνοιξη – κι εκείνη στα παιδιά της.
Κλάψαμε για ό,τι χάσαμε∙ ήμασταν άνθρωποι πολύ,
άνθρωποι ως την τελευταία αιμόπτυση της δύσης,
άνθρωποι να προσμένουμε στο μώλο, που δε θα γυρίσεις,
άνθρωποι να ποθούμε αυτό, που ξέμαθε να μας ποθεί.

Η δύσκολη Κυριακή

Απ’ το πρωί κοιτάζω προς τ’ απάνω ένα πουλί καλύτερο
απ’ το πρωί χαίρομαι ένα φίδι τυλιγμένο στο λαιμό μου
Σπασμένα φλυτζάνια στα χαλιά
πορφυρά λουλούδια τα μάγουλα της μάντισσας
όταν ανασηκώνει της μοίρας το φουστάνι
κάτι θα φυτρώσει απ’ αυτή τη χαρά
ένα νέο δέντρο χωρίς ανθούς
ή ένα αγνό νέο βλέφαρο
ή ένας λατρεμένος λόγος
που να μη φίλησε στο στόμα τη λησμονιά Έξω αλαλάζουν οι καμπάνες
έξω με περιμένουν αφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλά στριφογυρίζουνε μιά χαραυγή
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ένας αετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τα μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
η ορχήστρα παίζει κίβδηλους σκοπούς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναίκες
τί έρωτες τί φωνές τί έρωτες
φίλε αγάπη αίμα φίλε
φίλε δώσ’ μου το χέρι σου τί κρύο Ήτανε παγωνιά
δεν ξέρω πια την ώρα που πέθαναν όλοι
κι έμεινα μ’ έναν ακρωτηριασμένο φίλο
και μ’ ένα ματωμένο κλαδάκι συντροφιά

Τα δώρα

Σήμερα φόρεσα ένα
ζεστό κόκκινο αίμα
σήμερα οι άνθρωποι μ’ αγαπούν
μιά γυναίκα μού χαμογέλασε
ένα κορίτσι μού χάρισε ένα κοχύλι
ένα παιδί μού χάρισε ένα σφυρί
Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο
καρφώνω πάνω στις πλάκες
τα γυμνά ποδάρια των περαστικών
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κανείς δεν τρομάζει
όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες
και μιά ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια
στον ουρανό Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν
τί κάνει την καρδιά μας καρφώνει;
ναι την καρδιά μας καρφώνει
ώστε λοιπόν είναι ποιητής

*Από τη συλλογή “Η λησμονημένη”.

Νοηματικές ακροβασίες
λοξοδρόμηση σε στροφές
που δεν οδηγούν πουθενά
γιατί η ευθεία είναι
η συντομοτέρα οδός

οι σημερινές εικόνες
του καθημαγμένου ιστού
έχουν καθηλωθεί στην
απόλυτη εικονικότητά τους
στατικές και ανέκφραστες

παρ’ όλα αυτά
κάποια ξέφωτα
στο δάσος των σκέψεων
μένουν ανοιχτά
σημεία παρηγοριάς
όπως το φεγγαρόφωτο
μετά την καταιγίδα.