Ο πρώτος “καταραμένος ποιητής” της ιστορίας, o πιο διάσημος και σημαντικός ποιητής του Μεσαίωνα, γεννήθηκε στο Παρίσι το 1431 ως Francois de Montcorbier ή des Loges από πολύ φτωχούς γονείς. Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και την ανατροφή του ανέλαβε ο ιερέας Guillaume de Villon, ένας άνθρωπος αγαθός και με πολύ ψηλή μόρφωση.

Από τον προστάτη του, που ‘τρεφε απέραντην αγάπη κι αφοσίωση, δανείστηκε το επώνυμο του. Στα 12, γράφεται στο Πανεπιστήμιο και το 1452 παίρνει πτυχίο ως Δάσκαλος Των Τεχνών. Έχοντας το δικαίωμα να εισαχθεί σ’ οποιαδήποτε ανώτερη πανεπιστημιακή σχολή, επιλέγει τη νομική, αλλά πολύ γρήγορα περνά στην όχθη της παρανομίας. Τα κεφάλαια της άσωτης ζωής του περιελάμβαναν κλοπές, ληστείες, προστασία γυναικών, φόνους και παρέα του ήταν τα “εκλεκτά” μέλη του παρισινού υποκόσμου.

Continue reading →

Αυτό που δεν έγινε στάθηκε τόσο ξαφνικό
που με καθήλωσε εδώ για πάντα,
δίχως να ξέρω χωρίς να μάθουν την παρουσία μου,
σαν νά ‘μουν κρυμμένος κάτω από πολυθρόνα
ή χαμένος μέσα στη νύχτα:
Τέτοιο υπήρξε αυτό που δεν υπήρξε
κι έτσι με καθήλωσε για πάντα.
Ρώτησα αργότερα τους άλλους,
τις γυναίκες, τους άντρες,
τι έκαναν με τόση βεβαιότητα
και πώς έβλεπαν τη ζωή:
Ακόμα περιμένω την απάντησή τους,
συνέχισαν να ζουν, να χορεύουν.
Είναι αυτό που δε συμβαίνει σ’ έναν
που καθορίζει τη σιωπή,
δε θέλω να συνεχίσω να μιλώ
γιατί έμεινα εδώ περιμένοντας:
Σ’ αυτήν την περιοχή, εκείνη τη μέρα,
δεν ξέρω τί μου συνέβη μα δεν είμαι ο ίδιος.

*Αναδημοσίευση από το http://trenopoiisis.blogspot.com.au/2012/12/pablo-neruda.html

II

Το τρένο θα περάσει κι είμαι μόνος πάνω στις γραμμές
τόσα χρόνια παραμίλαγα κι όλοι ακούγανε το παραμιλητό μου
τόσα χρόνια φώναζα εκείνη που αγαπούσα με άλλα ονόματα
φώναζα εκείνη που αγαπούσα και ήταν πεθαμένη
μέσα στους στίχους μου και μέσα στα φιλιά μου πεθαμένη.

Τώρα το τρένο θα περάσει κι είμαι μόνος πάνω στις γραμμές
οι άλλοι πέσανε μπροστά, μπροστά με τις σημαίες
κραδαίνοντας τη ζωντανή ζωή τους καμάρι του θανάτου
καλότυχοι συντροφικοί νεκροί πιασμένοι χέρι χέρι
τραβώντας με τραγούδια τον ανήφορο
που εγώ θα πάρω άοπλος και μόνος.

Έλα ύπνε που παίρνεις τα παιδιά και πάρε το
έλα γριά με τα φριχτά δόντια και πάρε το
έλα Τζων Σίλβερ
έλα άσπλαχνε Ιαβέρη
έλα Φου Μαντσού, Εμπενέζερ Σκρουτζ, σερίφη του Νόττινγκχαμ
λυσσασμένοι λύκοι, στρίγκλες, τέρατα
ελάτε γαμώτο και πάρτε το

και μην το αφήνετε μέχρι το πρωί.

*Από τη συλλογή Ποιήματα προτέρου εντίμου βίου (1989). Πηγή: http://greek-translation-wings.blogspot.com

Και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
είδα να σε ορίζουν μανιασμένες θύελλες και κύματα μιας άγριας θάλασσας
να πλέκουν γαλαξίες στα μαλλιά σου,
κι είδα τρικυμίες μέσα στην ψυχή σου που
με ναυάγησαν σε όλους τους ωκεανούς του
απέραντου,

είδα τα αστρικά φαντάσματα
των ανθρώπων να με κοιτούν με απορία,
τον κόσμο ολόκληρο μέσα στα μάτια σου
τον είδα να πεθαίνει και να ανασταίνεται,
με μιαν ανάσα, με ένα τίποτα,
και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
με κάθε τρόπο σε ένιωσα και μέσα σε ένα θλιμμένο όνειρο γεύτηκα την ανελέητη μοναξιά
των ξεχασμένων θεών,
των πεθαμένων ανθρώπων…

Και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
είδα τη μορφή σου υγρή να πνίγεται
μέσα στις αργές μεταμορφώσεις της

και άγριες τρικυμίες να πλέκουν τα χίλια μαύρα σύννεφα πάνω στα βλέφαρα σου
και αστρικά παράδοξα να γεμίζουν τρυφερά
τις ατελείωτες νύχτες μου,

και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
ένιωσα μέσα μου βαθιά την αγάπη να με
πλημμυρίζει….

Η τρέλα η πολλή είναι η πιο θεάρεστη λογική
Στο μάτι του ειδήμονα·
Πολλή λογική ίσον σκέτη παραφροσύνη.
Σε αυτό, όπως και σ’ όλα
Η πλειοψηφία επικρατεί.
Συναίνεσε, κ’ είσαι συνετός·
Αρνήσου – γίνεσαι αμέσως επικίνδυνος,
Και χαλκά θα σου περάσουν με βιασύνη.

*Μετάφραση: Σπύρος Δόικας. Από το http://greekpoet.wordpress.com

Είμαι αιώνιος ταξιδευτής ονείρων και παραισθήσεων.
Είμαι αιώνιος ταξιδευτής του έρωτα.
Θα διασχίσω τις θάλασσες με το πειρατικό μου
με κανόνια σβηστά και με λευκή σημαία.

Θα κυριαρχήσω στους ανέμους σαν πουλί
διαχωρίζοντας από το κορμί μου
άσπρα και πολύχρωμα φτερά
της ειρήνης και του έρωτα.

Θα ιππεύσω κοιλάδες και βουνά στον σπόνδυλο της τσιγγάνας μου.
Χωρίς να αφήσω άλλο σημάδι επιστροφής.
Εκτός απ’ το χαμόγελο και την καλοσύνη.

Θ’ ακούσω ψυχρές ιστορίες από γέρους
Θα διηγηθώ φανταστικές ιστορίες
σε υπέροχα παιδιά γλυκά και σκανδαλιάρικα

και θ’ αγαπήσω τρελά
την γυναίκα που θα αξίζει την αληθινή αγάπη
εκείνου του γλυκού ζητιάνου…

*Μετάφραση: I.Σ.

Ένας ρακένδυτος ζητιάνος προχωρεί δακρύζοντας
πάνω στο άγονο έδαφος του σώματός του
αναγεννώντας λησμονημένες μνήμες…
…η οφθαλμαπάτη του βλέμματός του κολυμπά
πέρα από τη θάλασσα…
…στους δρόμους…
…οι περαστικοί μιλούν περήφανα για την πόλη τους.
Ποια πόλη!;
Μια πολυκατοικημένη τσιμεντούπολη της Μέγα αναλγησίας
ενός Τσίρκου!

Δυο κουρασμένα χέρια ανοίγουν με τη θάλασσα των ματιών τους
το τραγούδι των αγγέλων της γης…
…δυο μάτια γράφουν με το αίμα της ψυχής τους
για έναν Έρωτα που έγινε εμπόριο…
…για μια φιλία που τη “βίασαν” άθλια σκώμματα…
…για μια ζωή κίβδηλη, παρμένη από το δράκο
των παραμυθιών για να στοιχειώνει τα όνειρά μας…

Ο Ποιητής ζει! Δε θα φύγει ποτέ!
Θα σκαλίζει τα κύματα ώσπου να βρει το Μαργαριτάρι
και να το μοιράσει στον πονεμένο ήρωα των παραμυθιών…

“Νέττα”

*Διακρίθηκε στο διεθνή διαγωνισμό της Ομάδας Φίλων Ελληνικού Πολιτισμού Στουτγάρδης με φιλανθρωπικό σκοπό για το “χαμόγελο του παιδιού”.

Στον ορίζοντα βίαιες ανατροπές.
Γίναμε τα πειραματόζωα των «οίκων αξιολόγησης».
Αναλώσιμα υλικά σ’ έναν ακήρυχτο πόλεμο.
Άλλοι ελέγχουν την ανάσα μας,
ληστεύουν το μέλλον.
Ο κύκλος της ζωής σ’ απορύθμιση.
Κι εμείς πρόσωπα βουβά, ανέκφραστα,
κέρινα ομοιώματα.
Μαχαιρωμένες οι αισθήσεις
κι οι επαναστάσεις στριμωγμένες σε δελτία ειδήσεων.

Στον ορίζοντα οσμή απελπισίας.
Γίναμε θλιβερά ποσοστά στις στατιστικές του παραλόγου.
Παράπλευρες απώλειες μέτρων θανατηφόρων.
Μια θηλιά στο λαιμό,
οι νόμοι της αγοράς.
Κι η ανεργία να καλπάζει,
μια ύαινα που διψά για σάρκα.
Το αίμα μας
σπονδή στο βωμό μιας σκηνοθετημένης κρίσης.

Στον ορίζοντα περιπλανώμενος θάνατος.
Τώρα γίναμε σκιές σωμάτων.
Λαβωμένοι απ’ τους μισθούς της πείνας,
αποχαιρετούμε τ’ όραμα.
Καταδικασμένοι σε ισόβια απόγνωση,
τραβούμε κόκκινη γραμμή στην ελπίδα.
Η ζωή μας σ’ οξύμωρους κύκλους.
Χωρίς ορίζοντα…

Αφημένοι στα χέρια του σκότους

Αφημένοι στα χέρια του σκότους
βουνά
μου δίδαξαν την αναμονή:
την αυγή – εκκλησίες
θα γίνουν τα δάση μου.
Θα καίω – κερί στα άνθη του φθινοπώρου
λιποθυμισμένη στον ήλιο.

Επιθυμία ελαφρών πραγμάτων

Ξανθό καλάμι ελαφρύ
όπως ένας κάμπος από αγκάθια
μέσα σε μια γαλάζια λίμνη

και τα σπίτια ενός μακρινού νησιού
χρώματα πανιού
έτοιμα να σαλπάρουν –

Επιθυμία ελαφριών πραγμάτων
στην καρδιά μου βαραίνει
σαν πέτρα
μέσα σε μια βάρκα –

Όμως μια νύχτα θα φτάσει
σε αυτές τις ακτές
ελευθερωμένη η ψυχή:
δίχως να τσακίζει τα σκίνα
δίχως να κινεί το νερό ή τον αέρα
θα σαλπάρει – με τα σπίτια
του μακρινού νησιού,
για μια ψηλή απόκρημνη ακτή
αστεριών –

*Η Antonia Pozzi γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1912 και αυτοκτόνησε το 1938. Σπούδασε Φιλοσοφία, ταξίδεψε σε αρκετές χώρες, εντάχθηκε σε κύκλους διανοουμένων της εποχής της. Ωστόσο, όσο ζούσε δεν δημοσίευσε κάτι καθώς η ποίηση ήταν ένα καλά κρυμμένο μυστικό της, μια καθαρά προσωπική εμπειρία και συνομιλία με τον εαυτό της. Μετά το θάνατό της βρέθηκαν τετράδια με εκατοντάδες ποιήματά της. Όμως, το οικογενειακό της περιβάλλον αφαίρεσε από την πρώτη έκδοση των ποιημάτων αυτών τίτλους και στίχους που παρέπεμπαν στην αυτοκτονία της ή σε ερωτικό περιεχόμενο. Όλες οι επόμενες εκδόσεις μέχρι το 1989 είχαν βασιστεί στην πρώτη έκδοση. Σήμερα πλέον το αρχειακό υλικό έχει αποκατασταθεί και έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για μια από τις πιο σημαντικές Ιταλίδες ποιήτριες. Η ποίησή της είναι έντονα λυρική, προσωπική, χαμηλόφωνη, γεμάτη εικόνες από την παιδική ηλικία, φευγαλέες στιγμές της καθημερινότητας, τα ταξίδια της στην Ευρώπη και την Αφρική. Γράφει για να αντιμετωπίσει υπαρξιακούς φόβους, βασανιστικά ερωτήματα και την ασφυκτική ζωή σε μια κοινωνία που βίωνε το φασισμό. “Η ποίηση είναι μια κάθαρση του πόνου, όπως η απεραντοσύνη του θανάτου είναι η κάθαρση της ζωής” έλεγε η ίδια.
Η μετάφραση από τα ιταλικά των ποιημάτων αυτών (αλλά και όσων μέχρι τώρα αναδημοσίευσε το Κόσκινο – από το περιοδικό τηες Θεσσαλονίκης ¨’Ενεκεν) είναι της Άννας Γρίβα. Η Άννα Γρίβα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985 και σπούδασε Ελληνική Φιλολογία. Το 2010 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή “Η φωνή του σκοτωμένου” από τις εκδόσεις “Χαραμάδα”. Αναμενόταν να εκδοθεί η δεύτερη συλλογή της με τίτλο “Οι μέρες που ήμασταν άγριοι”. Ποιήματα και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά.