Θωμάς Γκόρπας, Ποιοι μας αγαπάνε;

D-STRUCTIV+Soul

Αυτό το καλοκαίρι ποιος θα το πάρει;
Ποιοι μας αγαπάνε;
Κλειστό μαγαζί
κλειστό μαγαζί της αγάπης.
Κι αυτό το καλοκαίρι φέρνει για μένα μπάνια
σ’ αχρησιμοποίητες ακρογιαλιές
θαλασσινά ναπολιτάνικα φαγιά μπύρες ουίσκια
άγρια εκμετάλλευση εχθρών και φίλων
αποκρουστικά ξενύχτια σε ντεκόρ ποιητικά κι ευχάριστα.
Είμαι κουρασμένος πολύ κουρασμένος μέσα
πως θέλετε να το δείτε ανοίξτε με να το δείτε
έχω όμως κουράγιο
αδυνατώ να επιχειρήσω με πνεύμα επιχειρησιακό την ηλικία μου
αδυνατώ να πιστέψω πως αγάπησε έστω κι ένας έως τώρα
αδυνατώ να βρω μια σκοπιμότητα στην τέχνη
εκτός της σκοπιμότητος πως πρέπει να ζήσει κι αυτή
όπως τόσα άλλα ωραία ή χαμερπή αδιάφορο…
Σου λέω:
Θέλω να γείρω… να ξεκουραστώ… να γείρω…
να μάθω πάλι να μετράω τ’ άστρα χωρίς να χάνω και τον ουρανό
να ξαναγίνω θαυμαστής του ηλιοβασιλέματος
να λαχταράω το τσιγάρο ενώ δεν το έχω μάθει ακόμα.
Σου λέω:
Εγώ που αγάπησα τα πάντα πριν να τα γνωρίσω θέλω
ν’ αγαπήσω κάτι επιτέλους που το ξέρω!…

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, Επέστρεφε

images

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με-
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’επιθυμία παλιά ξαναπερνά στο αίμα
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’αισθάνονται τα χέρια σαν ν’αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με τη νύχτα,
Όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…

H Γαλέρα (Σκλάβοι στα Όπλα)

more

Είμαστε τσούρμο αναιμικό
σε μια φριχτή γαλέρα
που πάνω της ο θάνατος
με πείνα αργά θερίζει

Ποτέ διαυγή ορίζοντα
η αυγή δεν έχει δείξει
στο βρόμικο κατάστρωμα
πάντα η φρουρά ουρλιάζει

Τις μέρες μας τις κλέβουνε
σε βρομερά σανίδια
κι είμαστε δούλοι ασθενικοί
δεμένοι με αλυσίδα

Φεγγάρι πάνω απ’ τη θάλασσα
στον ουρανό τ’ αστέρια
μα πάνω από τα φώτα μας
πένθιμο πέπλο πέφτει

Αγέλες δούλων ξέσαρκων
κωπηλατούν βογγώντας
την αλυσίδα σου αν δε σπας
πάνω στο κουπί πεθαίνεις!

Το λοιπόν, σκλάβε, που βογγάς,
κουπί θα τραβάς αιώνια;
Κάλλιο στο κύμα θάνατος
στη θάλασσα που αφρίζει

Κουπί θα τραβάμε ίσαμε,
το πλοίο στα βράχια να πέσει.
Ψηλά τις μαυροκόκκινες,
στο σφύριγμα του ανέμου!

Κι αν είναι σάβανο άθλιο
το αφρισμένο κύμα
πάνω απ’ τους μάρτυρες θα βγει
της αναρχίας ο ήλιος!

Στα όπλα, στα όπλα, σκλάβοι, ορθοί!
το κύμα ανεβαίνει, μουγγρίζει
βροντές, αστραπές, κεραυνοί
χτυπούν τη μοιραία γαλέρα!

Στα όπλα, στα όπλα, σκλάβοι, ορθοί!
Παλέψτε σκληρά, με καρδιά,
δικαιοσύνη ορκιστείτε να γίνει
κι ή θάνατο, ή λευτεριά!

*Ιταλικό αναρχικό τραγούδι. δείτε το και εδώ

Kenneth Trimble

dscn3350

Απάθιες

Όταν κανένας δεν αφουγκράζεται
την ήσυχη γη.
Όταν κανένας δεν ακούει
την οργισμένη θάλασσα.
Όταν κανένας δεν αισθάνεται
τον πόνο του ποταμού.
Όταν κανένας δεν ενδιφέρεται
ή δεν δίνει μια πεντάρα
Τότε ποια ελπίδα
υπάρχει για μας;

Ποιήματα των πουλιών

Ι
Πόσο θαυμάσιο είναι να πετάς τη νύχτα
ονειρευόμενος τα πουλιά

ΙΙ
Στην Καμπέρα τα πουλιά τραγουδούν στους καθεδρικούς
κοντά σε μαυρόνερα, τρελούς και τους τάφους

ΙΙΙ
Ναι, πέφτουμε
πέφτουμε μέσα
στις νυχτερινές σκιές
των πτερυγίων

*Από τη συλλογή “The Barking Mad Poems”, Littlefox Press, Μελβούρνη 2013.

**Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Νικος Κυριακίδης, Σοσιαλιστικός ρεαλισμός

David Alfaro Siqueiros, Echo of a Scream

David Alfaro Siqueiros, Echo of a Scream

Των ακατέργαστων διαμαντιών η μητέρα,
το πάει για ύπνο.
Ασβεστωμένη γειτονιά για τον Τρανταχτό.
Στην υγειά και στη μνήμη των αγριμιών που καλπάζουνε,
σε κήπους περιφραγμένους!
Τα παιδιά, οι έφηβοι, εκεί…
Σοβαροί όλοι, λίγο σφιγμένοι.
Ένας ξεμάκρυνε για ν’ αυνανιστεί στα χόρτα:
Η σπονδή του.
Από το ξενοδοχείο το τρανταχτό καμάρι
μίλησε στη μάνα του, παραπονέθηκε:
«Με βάζουν να τρώω όλο μου το πρωινό.
Χάνω τη μέρα, έτσι».
Μετά, η μητέρα των ακατέργαστων διαμαντιών
έκατσε στη θέση της μάνας του.
Όταν πάει ταξίδι αγαπημένος,
πονάει το φευγιό…
Δεν προσκυνήθηκε ποτέ από κάποιον.
Τον βλέπαν έτσι, «Τρανταχτέ» λέγαν.
Οι κοπέλες της γειτονιάς στη σειρά
βαμμένες σαν πουτάνες όλες και σιωπηλές.
Τόσος σεβασμός:
«Έτσι, δεν θα τον ερεθίζαμε ποτέ».
Μετά κατέβηκε ένα κόκκινο μπαλόνι και των ακατέργαστων διαμαντιών η
μητέρα
το κατάπιε.
Μετά απογειώθηκε. Μέσα της, πολύς αέρας βλέπεις.
Πετάει τώρα από πάνω μας.
Πάνω απ’ τη πλατεία μας. Όχι την εκκλησία.
Κρατάει κάτι.
Είναι και πολύ ψηλά για να δεις.
Ο καπετάνιος που ’ρθε καθυστερημένος, το βλέπει:
«Είναι λίγο δενδρολίβανο, ένα παντελόνι, ένα γιλεκάκι»
Μετά, ένας φαλακρός, μόνος μέσα στο σπίτι του
θα ρίξει μια στροφή ζεϊμπέκικο:
«του Μικρού».

Elisabeth Hames-Brooks, Αδελφές στην ποίηση

oyst460

Ειρηνικές αντανακλάσεις σε μια γωνία από γυαλί,
ποιήτριες, αναγνώστριες και μεταφράστριες,
μοιράζονται τα νήματα της ζωής με το δικό τους τρόπο,
για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Με την αρχική αναγνώριση των Wurundjeri*,
των προγονικών τους τελετών και μυήσεων,
για να δοθεί έμφαση στα γυναικεία επιτεύγματα,
από το συνηθισμένο στο καταπληκτικό,
φωνές μεταξύ των εθνών.

Έξω από τη συνάθροιση γκρι σύννεφα,
και ξαφνικά ντεσιμπέλ έρχονται από τον ουρανό,
αμέσως μετά την απόδοση λέξεων και ήχων,
ώρες-ώρες σε αναπαράσταση,
παρήγοροι,
αναδύοντας έμπνευση
και αναδεικνύοντας μεμονωμένα στυλ
– του χορού τους σε ελεύθερη κίνηση.


*Φυλή ιθαγενών της Αυστραλίας.

**Ποίημα που διαβάστηκε στην εκδήλωση Poetry@fedsquare στις 16 Μάρτη 2013, στη Μελβούρνη, με την ευκαιρία της Διεθνούς Μέρας της Γυναίκας, στην οποία συμμετείχαν με ποιήματά τους και οι ποιήτριες Emilie Collyer, Susan Fealy, Susan Hawthorne, Ruth Sancho Huerga, jeltje, Rumi Komonz, Rebecca Kylie Law and Wahibe Moussa. Διάβασαν οι Swati Baindur, Patrizia Burley, Sri Dean και οι εγγονές της Loula S. Rodopoulos (Ελληνοαυστραλή ποιήτρια και πανεπιστημιακός που μας άφησε νωρίτερα αυτό το χρόνο), σε συντονισμό Lella Cariddi.

***Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

George Mouratidis, Borders

1011963_208143682675807_233417823_n

this poem is not available now at Borders, Dymocks, and all good book retailers
it will not be clicked on and added to a cart
it will not be rolled in pop culture puns and leap out of a DIY hipster zine
to be enjoyed ironically
this poem will not be seen or heard anywhere else
this poem does not listen
it does not nod or shake or bow its head
this poem has no preambles or disclaimers
this poem promises nothing and delivers even less
it has no expectations or disappointments
this poem makes no excuses and apologies and gives no explanations
there is no reason for, or in, this poem
this poem proposes nothing
this poem gives no answers and offers no solutions
not even one
it has its own questions and problems to deal with
this poem does not see anything beyond the borders of the page upon which it rests comfortably fat and happy
it always has a dreamless sleep
this poem has no hope
this poem cannot does not will not make a difference to anyone or anything
this poem cannot foretell the future or remember the past
this poem does not bear witness it
does not bare anything
it illuminates nothing you don’t already know
this poem is of no concern or consequence
this poem is ambiguous, ambivalent and ambidextrous
this poem is not a sore thumb or a chameleon
this poem speaks no truths and tells no lies
this poem does not build castles in the sky or deconstructs them
this poem is apolitical, atheist, apathetic and anonymous
it cares as much about you as you do about it
this poem is just as frightened of you as you are of it
do not poke this poem or give it peanuts
this poem is not a cosmic vision or a practical strategy
this poem is insoluble and insolvent
this poem is not financially viable and has filed for bankruptcy
this poem is a gamble and plays Russian roulette with six empty chambers
this poem is not cool in any way shape or form
it does not have a lopsided fringe
it does not wear chunky modernist jewelry
it is not gluten free, free range, organic and out of your price range
it does not hang from a dreamcatcher in a New Age boutique
this poem is a geodesic dome made from old raincoats with cigarette burns
this poem is not an anarchist an antichrist a deity or a delicate genius
this poem has no real talent or potential
this poem will get to you in a minute, sir or madam
this poem no spik inglis
αυτο το ποιημα δεν βολευεται με λιγοτερο ουρανο
αυτο το ποιημα δεν βολευεται κατο απ’ τα ξενα ποιηματα
this poem WILL NOT translate itself
this poem WILL NOT make itself palatable
this poem contains NO consumable images
it is not a local delicacy or of an acquired taste
this poem has no audience or niche market
this poem IS NOT delightfully quaint, folksy, exotic or authentic
this poem is not a racist, BUT…
this poem is stubborn as a mule and dumb as an ass
this poem is not an alternative
this poem does not own a John Cage or a Nick Cave record
it attends no curated alternative music festivals
it is neither a mod nor a rocker
this poem fails at succeeding and succeeds at failing
this poem is a hazy hypocrite and a crumbling contradiction
this poem is not a kaleidoscope, a telescope or a stethoscope
this poem does not stand inside the heart’s furnace or outside in the cold of collapsing inevitability
it is not an act of desperation or a bourgeois indulgence
it doth NOT protest too much nor have a smug smirk of self-righteous satisfaction
this poem does not lurk neath the surface of a painting coloured by numbers
this poem does not emote
this poem is not a Buddhist, a Communist, or a Surrealist
it has no poetics, aesthetic or philosophy to compromise
or harp on about at parties
it stands by itself next to the hummus and avoids talking to as many people as possible this poem is not a joke or a suicide note
there is no wisdom in this poem
this poem’s inkblot is an exploding bug zapper
scattering its flaming comet-tailed larvae across the other side of a summer night
this poem is not countercultural, counter-revolutionary or counterclockwise
this poem is written with a borrowed pen and lives on borrowed time
this poem is old swallowed chewing gum stuck to your intestinal wall
this poem steals a few moments from your life and replaces them with unspeakable lines
this poem owes you nothing and comes with no receipt
this poem will go back to not living the very moment you stop
this poem is a hiccup in the mind’s heart
this poem will not tweet a parting shot and refuses to be read its last rites
this poem is killed by the flailing limbs of disembodied time

/ PAB 31st July 2010

Poetry/Poets

*George Mouratidis is a Melbourne poet of Greek origin and the author of an extensive introduction to On the Road: The Original Scroll by Jack Kerouac. He is teaching Mass Media and Communication at RMIT and doing his PhD at Melbourne Univerisity on the subject of beat generation of poets in USA in ‘50s and ‘60s. He is also the organiser and curator of a monthly poetry event (every first Friday of the month) in Red Whilbarrow bookshop in Brunswick.

Dimitris Troaditis, Precipitação

76061_1236155681981_1771917607_443031_982603_n

Tudo neste mundo
é feito às pressas
e ninguém chora por ninguém
A sonolência das cidades
envolve-nos, também às pressas
tempo que lembra
um horizonte
de ontem até hoje…

*A translation into Portuguese of this poem of mine by Emília Cerqueira. The original post and the photo are here https://tokoskino.wordpress.com/2011/04/21/%CE%B2%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-hastiness/

Γιώργος Σαραντάρης, Ο άνεμος μας φορτώνει

541711_434453330002087_916536125_n

Ο άνεμος μας φορτώνει με παλαιά αμαρτήματα
Και μας διώχνει εδώ κι εκεί στο βρόντο

Δεν μπορώ να πονέσω πια
Να πονέσω μαζί σου
Για να σηκώσω τη φρίκη
Όπου δεν ξέρω αν φταίω

Ποια μητριά μάς καμαρώνει;

Τραγούδια μπόλικα
Σωπαίνουν μέσα μου
Κι είμαι σαν κτήνος
Όταν δεν αγαπώ
Τραγούδια αδιάντροπα
Που χάσανε το σώμα
Βγαίνουν παντού και σπείρουνε
Ζιζάνια

Μελάτα λόγια
Κόσμος φτηνός
Ζούμε με σας
Τρεφόμαστε
Με το δικό σας χνούδι
Και παραπαίουμε
Γλιστρώντας πάνω στο δάπεδο
Κάτω από αόρατη στέγη.

Δημήτρης Τρωαδίτης, …στο ξεθώριασμα

972110_10202432415310805_2080367494_n

Αν κοιτάξεις κατάματα το είδωλό σου
θ’ ακούσεις εκκλήσεις βοήθειας
διαμαρτυρίες πρωτόφαντες
κομμάτια ανθρωπιάς να ξεπετάγονται
από το περιτύλιγμά τους.

Θα δεις πλήθη να ξεγλυστρούν
σ΄ αγαλμάτινες συνοικίες
οι γέροντες να ξερνούν βήχα και βρισιές
για τη ζήση τους πού ‘φυγε
θα δεις στην κεντρική πλατεία
το μεγάλο ρολόι
να βιάζεται από τους περιπτεράδες
που διαλαλούν το τίποτα.

Ο χρόνος μας λυμαίνεται
γαντζωνόμαστε σ’ όσα ‘φύγαν
πασχίζοντας να καταστείλουμε
κάθε απόπειρα μελλοντολογίας
καταπατώντας κάθε ιδανικό
πλάνας ακύρωσης.

Το μέλλον δεν έρχεται πιο κοντά
όταν κλείνουμε τα μάτια
στα εγκλήματα
στο άπειρο
η ζωντάνια δεν επέρχεται
όταν αφυπνιζόμαστε ξαφνικά
μέσα από τη ζέστη μας.

Θά ‘ρθει την ώρα
που το κάθε κόκκινο
και το κάθε μαύρο
θ’ αντισταθεί στο ξεθώριασμα
των ιδεών των άδειων από λέξεις
στα στεγνά βάθη της μνήμης.