Μίλτος Σαχτούρης, Η σκηνή

996864_349174448547096_1906424648_n

Απάνω στο τραπέζι είχανε στήσει
ένα κεφάλι από πηλό
τους τοίχους τους είχαν στολίσει
με λουλούδια
απάνω στο κρεβάτι είχανε κόψει από χαρτί
δυο σώματα ερωτικά
στο πάτωμα τριγύριζαν φίδια
και πεταλούδες
ένας μεγάλος σκύλος φύλαγε
στη γωνιά
Σπάγγοι διασχίζαν το δωμάτιο απ’ όλες
τις πλευρές
δε θά ‘ταν φρόνιμο κανείς
να τους τραβήξει
ένας από τους σπόγγους έσπρωχνε τα σώματα
στον έρωτα
Η δυστυχία απ’ έξω
έγδερνε τις πόρτες

*Από τη συλλογή “Με το πρόσωπο στον τοίχο”.

Νίκος Καρούζος, Εἴσοδος

man_in_the_fog____by_reddog54

Εἶναι μία θύρα στὰ μάτια κάθε νεκροῦ
μὲ καίει τρόμος ἀπ᾿ τὴν ἡλικία
τῶν λουλουδιῶν ἔτσι γρήγορα ποὺ φεύγουν
ἔτσι γρήγορα εἶναι μιὰ θύρα βαμμένη μὲ τὴ σιωπὴ
κι ὁ θάνατος μονόλιθος.
Κράζει τ᾿ ἀηδόνι μαῦρος κόρακας καὶ θέλει τὴ φωνή του
μὰ δὲν ἔχει γλῶσσα ἡ δεύτερη ζωή μας. Καλὴ νύχτα,
ποὺ λέει ὁ θεατρίνος ἢ ὁ ψευδοσκότεινος, δὲν ὑπάρχει
κι οὔτε νύχτα κακὴ κι ἀκόμη οὔτε νύχτα
εἶναι μονάχα τὸ Δὲν τὸ Μὴ καὶ τ᾿ Ὄχι σὰν καρπὸς
τοῦ δέντρου μὲ τ᾿ ὄνομα Ἐγὼ καὶ τ᾿ ἄλλο τ᾿ ὄνομα Ταξιδεύω
κι ὅλα τὰ λόγια μας ἐδῶ
φενάκη κ᾿ ἐσωτερικὰ τηλέφωνα
εἶναι μιὰ θύρα φοβερὴ
γι᾿ αὐτὸ κρατοῦμε τουφέκι τὸ τραγούδι:
Μιὰ θύρα, θύρα ἡ γκρέμιση
τὸ σάλιο τοῦ χελιδονιοῦ ποὺ φτιάχνει μὲ τὰ φρύγανα
στὰ δέντρα οὐράνιες φωλιές.
Καὶ χωρίζουμε σὲ φῶς καὶ σκοτάδι τὸ Ἕνα.
Χωρίζουμε τὸν Ὀδυρμὸ σὲ τύφλωση καὶ θυσία.

Δέσποινα Κοντάκη, Α! Τόση σιωπή…

382286_185627258185075_100002134068878_395358_361565783_n

Α!

Τόση σιωπή…
Ποιος την αράδιασε
στην πόρτα μου εμπρός;
Α!… πρέπει να το
διευθετήσω πια το θέμα αυτό!

Με χαριτωμένες και κομψές
συνηθισμένες πια κινήσεις
θα κόψω απαλά ετούτο το κενό!
*
Λέξη με άνθρωπο,
δεν έχω πει απ’ το ξημέρωμα
και ήδη κοντεύει μεσημέρι.
Καιρός μουντός
έξω απ’ τα τζάμια των βλεφάρων.
Καιρός δειλός!
Θα βρέξει ή όχι;
Στιγμές και μέρες λέω: «Να!…Να!
όπου να ’ναι…, τ’ αδειάζω το κενό!»
Α!…Τέλειωσα μαζί του!
Τα μπερδεμένα και τ’ ανόητα ξεκαθαρίζουν
Όπου να ’ναι!…

Continue reading →

Δημήτρης Τρωαδίτης, Πορεία τάδε

http://everyday-i-show.livejournal.com/185021.html

οι δυό ακουμπισμένοι
όλα απλωμένα
δεξιά κι αριστερά
τρελαμένοι
σερνάμενοι
αμυνόμενοι
σ’ απροκάλυπτες επιθέσεις
γυμνοί
σε γιορτές
και εργάσιμες μέρες
απογεύματα
μέσα από χιλιάδες
ανιαρά φώτα
κι ανίερους χαρτογιακάδες
πορεία τάδε
σ’ άναστρους ουρανούς

Χλόη Κουτσουμπέλη, Οι λέξεις

spy1

Τώρα πια με πληγώνουν οι λέξεις.
Όχι οι νεκρές λέξεις στο άσπρο χαρτί
ούτε οι φλύαρες λέξεις στα στόματα των φίλων
γιατί αυτές δεν το μπορούν.
Μα με πληγώνουν οι άλλες
αυτές που σωπαίνουν
πριν γίνουν θάλασσα, τραγούδι, προσφορά
μια και η καρδιά έγινε όργανο με αρτηρίες
μια και φόρεσα τα κόκκινα χαμόγελα στις εύθυμες παρέες
μια και το μολύβι κοιμάται άψυχο στην χούφτα.
Κι απ’ όλες τις λέξεις πιο πολύ
με πληγώνει αυτή
που δεν μπορώ πια να πω,
γιατί δεν το τολμώ η λέξη “σ’ αγαπώ”.

*Από τη συλλογή “Σχέσεις Σιωπής”, εκδόσεις Εγνατία, Θεσσαλονίκη 1984.

Πόλυ Χατζημανωλάκη, Ο Άγγελος του Αυγούστου

1240464_10200573100465498_658860507_n

Το παράπονο τα μάτια σκοτεινιάζει
Σπασμένο γυαλί στη γλώσσα
Στόμα που σαλιώνει το μολύβι
Εκεί που πας να γράψεις ένα ποίημα
Για τον μήνα τον σκληρότερο
Του καθενός
Και απορείς για τα φτερά του Aγγέλου σου
τα διάφανα που είδε ο ποιητής
Και πώς τα τρίζει το βράδυ σαν τριζόνι
Επιδεικτικά
Για να γελάς
Ακούγονται ήχοι
Γεμίζουν νερό τα ρουθούνια
Το μποστάνι που βλέπεις απέναντι
Το προικιό της
Εκείνη κολύμπησε τελικά
Πέρασε στην άλλη μεριά
Ακούς τη μελωδία
μυστικοί αυλοί στα αυτιά σου
καλύτερα σιωπή
καλύτερα

Αύγουστος 2013

Δήμος Βιλαέτης, Θεώρημα

551183_381069661913095_566926467_n

Αμάξι
Η αίσθηση όνειρο
Μπαρ.
Ρεύμα
με το προσωπικό σου
λαβύρινθο
Ζωντανό.

Τη ποιότητα
της απόλαυσης των λίγων
ανεβάσατε στο ύψος του κόσμου,
μεταμορφώσατε
τη ζωή των σκλάβων,

απέχετε όμως,
πώς να σας το πω,
αυτό
δεν είναι η ελευθερία.

*Από τη συλλογή “Η Πράξη”, Πύργος Ηλείας 1985.

Μιχάλης Κατσαρός, Δώρημα

5

Δώρημα τέλειον. Το είπε απόψε
ο Ντοντέ –τί λέω– η αρχαία Ελένη.
Το ξεφώνησε – με τον τρόπο μας
κρατούσε στα χέρια της
κάτι ασήμαντα – στεκάκια
πιαστηράκια – γάλατα άσπρα
ο Ντοντέ αγόρι προ ολίγων ετών
ωραίο
ίσως ηδονικό
το είπε ρο δισύλλαβον «Δώρον»
εμείς όμως σαν χριστιανοί
το λέμε και – ας είναι
δώρημα τέλειον
ωσάν, ή όχι! Καθώς –
μάλλον – Εάν
το δώρημα όπως μοτοσυκλέτα
να μπει εις τον διάδρομον
και μετά ανοίγεις πόρτα
στον Δον ποτάμι βαλκανίων
ο ρόλος σου εκεί μες στο ποτάμι
Δώρον – ας φτάσει, έστω –
στον Ιορδάνη.

*Από το βιβλίο: Μιχάλης Κατσαρός, «Ενδύματα», Ανδρομέδα, Αθήνα 1977, σελ. 25.

Νίκος Καχτίτσης, Δύο ποιήματα

998451_10200282123357401_393339935_n

ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ

Μοιάζω με άνθρωπο
που μόλις ήρθε
από κηδεία
με ποτισμένο το μαντίλι του
σ’ αρώματα πικρά.

Εδώ λοιπόν δε θάβουν
τους νεκρούς τους;
Τάφους δε βλέπω εδώ.
Που ‘ναι τα κυπαρίσσια
οι ροδοδάφνες
οι μυρτιές;


ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Ο σωσίας μου
συλλέκτης μεσαιωνικών κλειδιών
ζει κάπου αλλού,
στη Λιθουανία υποθέτω

ή πιθανόν στη Σαμαρκάνδη.

Και δέ θ’ αυτοκτονήσει
πριν ανταμώσουμε και πάλι
στο Εδιμβούργο.

Martha Medeiros, A morte devagar (Αργοπεθαίνει)

945512_473247986083521_777399611_n

Aργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
την ίδια παίρνοντας μέρα τη μέρα διαδρομή,
όποιος περπατησιά δεν αλλάζει,
όποιος δεν τολμάει να φορέσει ένα χρώμα καινούργιο,
όποιος δεν μιλάει σ’ αγνώστους.

Αργοπεθαίνει όποιος κάνει την τηλεόραση ταγό του
και γκουρού.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος βάζει το μαύρο πάνω απ’ το άσπρο
και πάνω απ’ το ιώτα διαλυτικά,
όποιος στη δίνη δεν αφήνεται να πέσει
των συγκινήσεων που μεταμορφώνουν
τα μάτια σ’ αστέρια, τα χασμουρητά σε χαμόγελα,
και τα στήθη σε χτυποκάρδια και λάθη.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν σαρώνει από οργή το τραπέζι
όταν πρέπει,
όποιος δεν θυσιάζει το βέβαιο
για το αβέβαιο κυνήγι ενός ονείρου,
όποιος δεν τόλμησε καν μια φορά στη ζωή του
να κάνει πέρα τις συνετές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν κάνει πανιά γι’ άλλους τόπους,
όποιος δεν ανοίγει βιβλίο,
όποιος δεν χάνεται στη μουσική,
όποιος δεν βρίσκει μέσα του γοητεία και χάρη.

Αργοπεθαίνει
όποιος τον έρωτά του ταπεινώνει,
όποιος δεν γυρεύει απ’ τους άλλους βοήθεια
όταν την έχει ανάγκη,
όποιος περνά τις μέρες του γκρινιάζοντας
για την κακή του τύχη ή τη βροχή που δεν σταματά.

Αργοπεθαίνει
όποιος παρατάει μια ιδέα προτού τη βάλει μπροστά,
όποιος δεν ρωτάει για όσα δεν ξέρει.

Γλιτώνουμε αυτόν τον θάνατο σε δόσεις
όταν θυμόμαστε ότι για να ‘σαι ζωντανός
θέλει προσπάθεια πολύ πιο δύσκολη από της ανάσας.

*Σε πολλούς επικρατεί η πεποίθηση ότι το ποίημα ανήκει στον μεγάλο Χιλιανό Πάμπλο Νερούδα, ενώ η δημιουργία προέρχεται από τη Βραζιλιάνα λογοτέχνιδα και θεατρική συγγραφέα Μάρτα Μεντέιρος. Είναι η ίδια πλάνη που επικράτησε για το πασίγνωστο περί αδράνειας ποίημα «Όταν οι Ναζί πήραν τους κομμουνιστές, εγώ δε μίλησα…» που αποδόθηκε στον Μπρεχτ – ενώ ανήκει στον Γερμανό λουθηρανό πάστορα Μάρτιν Νιμέλερ, ο οποίος πέθανε στο Άουσβιτς.
**Ευχαριστώ την Αυγή Μ. Πλατσή που το ανάρτησε στη σελίδα της στο facebook, μαζί με το link που ακολουθεί.