Πιο ελεύθερος
από ό, τι τα περισσότερα πουλιά
ένας αετός πετά
πάνω από το Σαν Φρανσίσκο
πιο ελεύθερος από τα περισσότερα σημεία
υψώνεται ψηλά
πλέει και γλιστράει ψηλά
στους ακόμα
ανοιχτούς χώρους

πετώντας από τα βουνά
βουτώντας κάτω
μακριά πάνω από τον ωκεανό
όπου το ηλιοβασίλεμα έχει αρχίσει
να είναι ένας καθρέφτης του εαυτού του

Ανοίγει πανιά ψηλά
παίρνοντας στροφές και στροφές
εκεί όπου τα υδροπλάνα θα μπορούσαν να στρίψουν
εκεί όπου πολεμικά αεροπλάνα θα μπορούσαν να καούν

Περιστρέφεται καιγόμενος
στον κόκκινο ήλιο
αναρριχάται και γλιστράει
και διπλασιάζεται
τώρα πάνω από τον ωκεανό
τώρα πάνω από τη γη
ψηλά πάνω από χάρτινους ανεμόμυλους
πιπιλίζοντας στην άμμο,
εκεί όπου στεκόταν ένα λούνα παρκ

περήφανος αετός στον ήλιο που δύει
Ό,τι έμεινε από την άγρια φύση μας.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Ξεκινᾶμε ἀνάλαφροι καθὼς ἡ γύρη
ποὺ ταξιδεύει στὸν ἄνεμο
Γρήγορα πέφτουμε στὸ χῶμα
ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιὰ
γινόμαστε δέντρα ποὺ διψοῦν οὐρανὸ
κι ὅλο ἁρπαζόμαστε μὲ δύναμη ἀπ᾿ τὴ γῆ
Μᾶς βρίσκουν τ᾿ ἀτέλειωτα καλοκαίρια
τὰ μεγάλα κάματα.
Οἱ ἄνεμοι, τὰ νερὰ
παίρνουν τὰ φύλλα μας.

Ἀργότερα
πλακώνουν οἱ βαριὲς συννεφιὲς
μᾶς τυραννοῦν οἱ χειμῶνες κι οἱ καταιγίδες
Μὰ πάντα ἀντιστεκόμαστε,
ὀρθωνόμαστε
πάντα ντυνόμαστε μὲ νέο φύλλωμα
Ὡσότου, φτάνει ἕνας ἄνεμος παράξενος
-κανεὶς δὲ ξέρει πότε κι ἀπὸ ποὺ ξεκινᾶ-
μᾶς ρίχνει κάτω μ᾿ ὅλες μας τὶς ρίζες στὸν ἀέρα.
Γιὰ λίγο ἀκόμα μὲς στὴ φυλλωσιά μας
κάθεται κρυμμένο
-νὰ πεῖ μία τρίλια του στὴ νύχτα ποὺ ἔρχεται-
ἕνα πουλί.

* Από τη συλλογή “Το φράγμα της Σιωπής” (1965)
**Το πήρα από το http://poihsh-logotexnia.blogspot.com.au/2013/02/blog-post_6943.html

Γίναν αγκάθια τα τσίνουρα, βράζει το δάκρυ
στο στήθος μου τώρα
νιώθω χωρίς να φοβάμαι τι θα ‘ρθει και βλέπω πως
έφτασε η μπόρα.
Κάποιος αλλόκοτος, βιάζει με, κάτι απ’ τη μνήμη
να σβήσω.
Πνίγομαι κι όμως, το ορκίζομαι, μέχρι θανάτου το θέλω
να ζήσω.

* Άσε με να φύγω Βορονέζ, χαλάρωσέ το το λουρί
θα πέσω από τα χέρια σου, ή από το ράμφος σαν τυρί
θα με πετάξει η αφεντιά σου, ή πίσω θα με φέρει
–το Βορονέζ είναι κοράκι, τρέλα και μαχαίρι.

*Mετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου

Βλέπω τον φτωχό απ’ τον φτωχό πιότερο να βοηθιέται.
Τα μάτια μου βουρκώνουν για την πόρνη, τον κακούργο, τον επαίτη.
Η καρδιά μου σκίζεται όταν βλέπει φυλακισμένες ψυχές
και σβήνει όταν η ελευθερία οποιουδήποτε χτυπιέται.

Εκείνοι που μοχθούν τα λιγότερα έχουν,
και στην γιορτή αυτοί δεν συμμετέχουν.
Αυτή που κλέβει ψεύτικο δαχτυλίδι θα βιαστεί,
αυτός που αυτοκρατορία κλέβει, βασιλιάς θ’ αναδειχτεί.

Τέσσερεις ήρωες βλέπω να κρέμονται απ’ τις θηλιές
και μαζί τους τις ελπίδες τους να κρέμονται νεκρές.
Ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, μέλλον,
χαμένα, αδύνατα, το άτομο αβέβαιο.

Νέους πολλούς τα περασμένα βλέπω να θυμούνται χρόνια.
Τα μάτια μου λάμπουν από νέες ελπίδες, όχι από δάκρυα.
Σαν το χαρούμενο πουλί η καρδιά μου κελαηδεί.
«Αφήστε την φωνή των ανθρώπων (τώρα) ν’ ακουστεί!»

*Από το “Give Me Soil to Fly In” του Richard Rudolph, Dennis Sullivan (εκδ.), Baobab Books Publishers, Βούρισβιλ, Ν. Υόρκη, 1977, σελ. 17.

Άτιτλο

Ο πιο πολύς κόσμος αγνοεί
την ποίηση
επειδή η ποίηση
αγνοεί τον πιο πολύ κόσμο.

Έκλεισα την πόρτα

Έκλεισα την πόρτα στον τρόμο
Και ο τρόμος παρέμεινε μέσα.

Ένας άνθρωπος που τρώει κρέας

Ένας άνθρωπος που τρώει κρέας
θέλει να βάλει στα δόντια του κάτι.
Ένας άνθρωπος που δεν τρώει κρέας
θέλει να βάλει στα δόντια του κάτι άλλο.
Εάν αυτές οι σκέψεις σ’ ενδιαφέρουν
έστω για μια στιγμή
είσαι χαμένος.

Το γράμμα

Όταν πήρα το γράμμα σου
στα χέρια μου δεν μπορούσα να πω
αν θα το διαβάσω ή όχι.

Λοιπόν ποτέ δεν απάντησες

Λοιπόν ποτέ δεν απάντησες στα γράμματά μου
Δεν περιμένω πια ή δεν απαιτώ κάτι
Σ’ αυτό το ύστερο στάδιο θα είναι παράξενο
να ρωτήσεις τον ταχυδρόμο
εάν έχει για μένα
ένα φάκελο που να αντιφεγγίζει
σ’ ένα μικροσκοπικό άστρο.

*Τα ποιήματα αυτά περιλαμβάνονται σε ένα μικρό τόμο με τον τίτλο «Poetry of the Class War» που εκδόθηκε τη δεκαετία του 1980 στο Leeds της Αγγλίας από την ομάδα Anarchist Black Cross για την οικονομική ενίσχυση δράσεων αλληλεγγύης σε πολιτικούς κρατούμενους. Μετάφραση Δημήτρης Τρωαδίτης.

**Μπορείτε να κατεβάσετε τον τόμο σε ζιπαρισμενο φάκελο από το http://www.mediafire.com/?mqnnmdzmzyn

Σήμερα κυμαίνομαι πάλι, δίχως να παίρνω μια απόφαση
κυμαίνομαι και σήμερα
δεν μας ενδιαφέρει ανάμεσα σε τι κυμαίνομαι.
Είμαι ένα γυαλιστερό εκκρεμές.
Ίσως μονάχα αυτή η κύμανση να υπάρχει.
Μια κυρία με στόμα σοβαρό σηκώνεται από τον πάγκο και λέει στα άνθη με την κλειστή
της ομπρελίτσα.

Μα εγώ προχωρώ λυπημένος
χωρίς να ξέρω τι να λέει ακριβώς.
Θυμάμαι διάφορα πρόσωπα σε καταστρώματα σκαφών.
Ούτε κι αυτό εντελώς δε θυμάμαι…

(1944)

Είμαι μακρινός σαν μακρινή χώρα σε μακρινό τόπο
λυρικά επικαλούμαι την φιλία της πέτρας
που δεν αλλάζει το σχέδιο της:
να υπάρχει.
Ετούτο το τοπίο δεν είναι σκληρό σαν τη σιωπή.
Είναι σιωπηλό σαν άνθρωπος μονάχος.
Το φως είναι πολύ
ο οργανισμός εξατμίζεται:
μένουν κάποια κόκκαλα, που ο ήλιος γυαλοκόπησε.
Θα ήθελα να μείνω εδώ
στην άσπρη καρέκλα του χρόνου
να ακούσω τις πέτρες και τον άνεμο
μέχρι το σώμα, διάτρητο από το φως
να στεγνώσει λοξά, σαν μια νεκρή αγαύη.

*Από τη συλλογή “Εννέα ποιήματα στα Ελληνικά”.

Αναδρομές μένουν σ’ αρχαίους παραστάτες
όνειρα αιώνιων απομνημονευμάτων
παραπληροφόρηση παλαιάς κοπής
σε σύγχρονο περιτύλιγμα
καταβύθιση σ’ αδιάφορες αφηγήσεις
ελώδεις επιφάνειες λογιδρίων ασυνάρτητων
που προβάλλονται ως αξιοπρεπείς φράσεις

όλα αυτά φράζουν τις διεξόδους μας
απαράδεκτα και με θράσσος
αποκλείουν τα μονοπάτια
λαβύρινθοι διαβολικής έμπνευσης
τεχνηέντως ειρημμένοι

δεν υπάρχουν είσοδοι και έξοδοι
άνοδοι και κάθοδοι
μόνο φάσεις κι αντιφάσεις
να τις πολεμήσεις
τα τείχη αυτά να πέσουν
να διαρραγεί η βαρβαρότητα
να φιλήσεις τα βλέφαρα της κόρης
για να λυθούν τα… μάγια

Σαν μια μητέρα που πολύ αγαπάει, μητέρα τρομερή που πνίγει,
σαν λέαινα εξόχως σιωπηλή και αυθεντικώς ηλιακή,
σαν ένα κύμα που μόνο του είναι όλη η θάλασσα
έφτασ’ αθόρυβα, και στον καθένα μας τη θέση της επήρε σάμπως βασιλιάς,
και οι γυάλινες ημέρες έλυωσαν και σε κάθε στήθος τώρα πια οικοδομείται   
θρόνος ακανθών και ανθράκων
και η επικράτειά του είναι ένας επίσημος λόξυγκας, μια συντεθλιμμένη   
αναπνοή θεών και ζώων με μάτια διεσταλμένα,
και στόματα γεμάτα έντομα ζέοντα που προφέρουν την ίδια συλλαβή μέρα   
και νύχτα, μέρα και νύχτα.
Καλοκαίρι, στόμα αχανές, φωνήεν φτιαγμένο με αχνούς και λαχανιάσματα!

Continue reading →