Όταν ξυπνήσεις το πρωί
και δεν θα βρεις στο πάτωμα
χαπάκια πουλόβερ και σουτιέν
και χτυπήσεις με δύναμη την πόρτα
χωρίς ν’ ακούσεις πίσω σου το υστερικό μου “σκασμός”
μη βάλεις τα κλαματα και πας για να με βρεις
στην παιδική φωτογραφία μου που σε κοιτάει. Ποτέ δεν έβλεπα.
Ούτε στα ηλίθια γραφτά μου. Σούχω πει ψέματα,
Πάντοτε σούλεγα
πως είναι όμορφοι οι άνθρωποι τα χρώματα κι η μουσική.
Μέτρησε μόνο τα μεροκάματα που έκανα
μ’ αυτό θα μάθεις πως έζησα.
Μέτpησε έπειτα το νοίκι μας
ποτέ δεν φτάνανε να το πληρώσω.
Και πόσο φως έκαψα ψάχνοντας να βρω τρόπο.
Τράβα μετά και γύρεψε απ’ τον πατέρα σου
για τελευταία φορά χρήματα και δώσε τα χρέη μου.
Ύστερα πλύνε τα μούτρα σου
και μην αφήσεις κανέναν να σου πει
τι απόγινε με τη μάνα σου.
Μόνο κάτω απ’ αυτές τις ηλίθιες αποδείξεις
φτιάξε έναν ήλιο απ’ αυτούς που μόνο εσύ έχεις στο νου σου΄
και κάτω απ’ αυτόν
γράψε με τ’ αστεία παιδικά σου γράμματα
ΞΟΦΛΗΣΕ! ΞΟΦΛΗΣΕ! ΞΟΦΛΗΣΕ! ΞΟΦΛΗΣΕ!

*Από τη συλλογή “Τρία κλικ αριστερά” εκδ. Καστανιώτη, 1978.

Εἰκόνα

Πῶς δοκιμάζουν τὰ ὄργανα οἱ μουσικοὶ πρὶν ἀπὸ ἔναρξη συναυλίας
ἔτσι κι ἐγὼ τώρα χειριζόμενος λέξεις
εὐαισθητισμὸς εὐαισθησία αἰσθητισμὸς
εὐαισθησία καὶ αἰσθητῆς τὸ εὐαίσθητον
εὐαισθησιακὸς εὐαισθησιάζομαι εὐαισθησιασμὸς
εὖ καὶ αἰσθητικὸς καὶ αἰσθησιακὸς
αἰσθαντικὸς ἴσως
αἰσθ-ἴσως αἰσθαν-ἴσως
αἰσθ-ἀδελφέ μου καὶ Ἐσθὴρ ἀπ᾿ τὴ Βίβλο
ἀρχίζει μὲ χειροκροτήματα τὸ ποίημα.

Ἡ συντομία τοῦ ὀνείρου

Τρέχει μέσ᾿ στὰ χαράματα τὸ ἐλάφι
ποὺ εἶναι ἡ χαρά μου τόσος ἀντίλαλος
ἐδῶ ποὺ κατοικῶ
ἕνα πουλὶ ἀπὸ καπνὸ ἀνέρχεται στὸ ξημέρωμα.
Ἰδοὺ ὁ Τρέχων
ἔχει σφάξει τὸ ἀρνὶ στὶς πηγὲς τῶν ὑδάτων.
Θριαμβικὴ νεφέλη ὄχημα παλαιὸ ἰδοὺ ὁ Τρέχων
καὶ τὸ σύρουν
ἄλογα τρυπημένα στὰ λάμποντα πλευρά.
Μέσα στὸ ὄχημα βρίσκομαι καὶ πηγαίνω
πρὸς τὸν ἄγνωστο προορισμό μου.

*Η εικόνα της ανάρτησης είναι έργο του Camille Pissarro (1879).

Στο σχολείο μάθαμε για τους ήρωες του Eικοσιένα.
Στη γειτονιά για τους ήρωες του Σαράντα και της Αντίστασης.
Tώρα το σχολείο τέλειωσε.
Οι γειτονιές τελειώσανε κι αυτές
και ποιος θα κάτσει τώρα πια να μας μιλά για ήρωες;
– Μια που ευτυχώς οι ήρωες ποτέ τους δεν τελειώνουν.

Αφιερωμένο στους “ευαίσθητους¨ διανοούμενους με κρατική και/ή κομματική επιχορήγηση

Κλειστές λέσχες ηρώων
συγγραφείς χωρίς κοινό
παγιδευμένοι σε αδιέξοδα
με πλεξούδες αφήγησης

υποκλίνονται σε άσημες θεότητες
γράφουν για δυστυχείς
αλλόκοτους σαλτιμπάγκους

πνίγονται σε εμμονές
λίμνες μονολόγων
στιγμιαίου χαρακτήρα
οίστρους παροξυσμών

με κακουχίες για συνοδεία
που επουλώνονται στη στιγμή
για επίδειξη παρηγοριάς

ζουν μόνο στιγμιαία
μακριά από μνήμες
χάνοντας παρτίδες χαρτιών
με χειρονομίες κατάδυσης

σε στρόβιλους μυθοπλασιών
υποτιθέμενων γεγονότων
παθιασμένων συμβάντων
με καμουφλαρισμένο ανθρωπισμό

Κάποια μέρα σε μια σχολική γιορτή
Οι μαθητές ντύθηκαν παπαγάλοι
Και έλεγαν το μάθημα χωρίς να χάσουν λέξη
Και όλοι βαθμολογήθηκαν με άριστα
Και από τότε δεν ήταν μόνο σχολική γιορτή
Αλλά επίσημο πλέον σύστημα παιδείας.

*Από τη συλλογή “Αίθουσα αναμονής” (2003)

Αυτό είναι το κλειδί που το ανοίγει.

Αυτό είναι το κλειδί που τ’ ανοίγει όλα.

Μονάκριβα.


Είμαι χειρότερη απ’ τα παιδιά του θηροφύλακα,

παραβιάζοντας για σκόνη και ψωμί την πόρτα.

Εδώ είμαι διατυμπανίζοντας άρωμα.

Άσε με να βυθιστώ στο χαλί σου,

στο αχυρένιο σου στρώμα — οτιδήποτε

γιατί το παιδί μέσα μου πεθαίνει, πεθαίνει.

Δεν είναι ότι είμαι ζώον προς βρώσιν.

Δεν είναι ότι είμαι κάποιου είδους δρόμος.

Αλλά τα χέρια σου με βρήκαν σαν αρχιτέκτονα.

Όσο χωράει μια στάμνα γάλα! Ήταν δικό σου χρόνια τώρα

όταν ζούσα στην κοιλάδα των οστών μου,

οστά νωπά στο βάλτο. Μικρά παιχνίδια.

Ένα ξυλόφωνο ίσως με δέρμα

τεντωμένο πάνω του στενόχωρα.

Μόνο μετά κατάφερε να γίνει κάτι αληθινό.

Έπειτα αναμετρήθηκα με τους αστέρες του σινεμά.

Δεν αποδείχθηκα αντάξια. Υπήρχε κάτι ανάμεσα

στους ώμους μου. Δεν ήταν όμως ποτέ αρκετό.

Σίγουρα, υπήρχε ένα λιβάδι,

νεαρός κανείς όμως που να τραγουδάει την αλήθεια.

Τίποτα από το οποίο ν’ αναγνωρίζεις την αλήθεια.

Αδαής από άνδρες ακουμπώ πλάι στις αδερφές μου

και αναγεννώμενη από τις στάχτες κραύγασα

το φύλο μου θα καθηλωθεί!

Τώρα είμαι η μαμά σου, η κόρη σου,

το ολοκαίνουργιό σου αντικείμενο — ένα σαλιγκάρι, μια φωλιά.

Είμαι ζωντανή όταν είναι τα δάχτυλά σου.

Φοράω ρούχο από μετάξι –η κάλυψη προς αποκάλυψη–

γιατί το μετάξι είναι αυτό που θέλω να σκέφτεσαι.

Αλλά αποστρέφομαι το ρούχο. Είναι υπερβολικά απαιτητικό.

Γι’ αυτό πες μου οτιδήποτε απ’ το να με διασχίσεις σαν αναβάτης

γιατί εδώ είναι το μάτι, εδώ είναι το κόσμημα,

εδώ είναι η έξαψη που μαθαίνει η ρώγα.

Είμαι ανισόρροπη — αλλά δεν είμαι τρελή απ’ το χιόνι.

Είμαι τρελή όπως είν’ τα κοριτσάκια τρελά,

από μια προσφορά, μια προσφορά…

Καίγομαι όπως καίγονται τα χρήματα.

*Μετάφραση: Ευτυχία Παναγιώτου, από την συλλογή “Love Poems”(1969) που κυκλοφόρησε το 2008 από τις Εκδόσεις Τυπωθήτω(Λάλον Ύδωρ).

Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα
Τα γηρατειά πρέπει να καίνε και να παραληρούν στο δειλινό.
Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.
Οι σοφοί μαθαίνουν τελικά πως το σκοτάδι έχει δίκιο,
Γιατί οι λέξεις τους δεν έδωσαν ούτ’ έφεραν την αποκάλυψη, κι όμως
Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα.

Άνθρωποι καλοί, τελευταίος αποχαιρετισμός, φωνάζοντας πόσο φωτεινές
Οι εύθραυστες πράξεις τους ίσως θα χόρευαν σ’ έναν κόσμο αγάπης,
Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.

Άνθρωποι άγριοι που άρπαξαν και τραγούδησαν τον ήλιο που πετούσε,
Μαθαίνουν, αργά πια, πώς θρήνησαν σαν έφευγε,
Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα.

Άνθρωποι ανήσυχοι, κοντά στο θάνατο που βλέπουν θαμπωμένα
Μάτια τυφλά φλογίζονται σαν μετεωρόλιθοι μα είναι εύθυμα,
Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.

Και συ, πατέρα μου, εκεί πάνω στο θλιμμένο ύψος,
Καταράσου, ευλόγησε, εμένα τώρα με τα άγρια δάκρυα σου,
προσεύχομαι.
Μην αφήνεσαι σ’ αυτή την όμορφη νύχτα,
Οργήσου, οργήσου για το θάνατο της μέρας. Ντίλαν Τόμας

*Μετάφραση: Βίλκη Τσελεμέγκου-Αντωνιάδου.

Σκέψου τον Λεωνίδα και τους οπλίτες ίσως
να λάμπουν λευτεριά
χτενίζοντας ο ένας του άλλου τα χρυσά
Μποτιτσέλεια
μαλλιά στις Θερμοπύλες – φίλοι ι εραστές,
νύφη και γαμπρός – κινήθηκαν προς τη θέση θάνατος.

*Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία
δεν είναι πάντα
και τόσο διασκεδαστική
αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης
που και που
όταν όλα πάνε καλά
γιατί ακόμα και στον παράδεισο
δεν τραγουδούν
όλη την ώρα

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν
όλη την ώρα
ή έστω απλώς λιμοκτονούν
κάποιες ώρες
στο κάτω κάτω δεν πειράζει
αφού δεν είστε εσείς

Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας πολυνοιάζουν
λίγα ψόφια μυαλά
στις ψηλότερες θέσεις
ή μια δυο βόμβες
που και που
στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα
ή άλλες τέτοιες απρέπειες
απ’ τις οποίες μαστίζεται η κοινωνία μας
με τους διακεκριμένους άνδρες της
και τους κληρικούς της
και τους λοιπούς αστυφύλακες
και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της
και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της
και τις άλλες δυσκοιλιότητες
που η τρελή μας σάρκα
θα κληρονομήσει

Ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος
για ένα σωρό πράγματα όπως το να κάνεις
κουταμάρες
και να κάνεις έρωτα
και να είσαι λυπημένος
και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια και να έχεις
εμπνεύσεις

*Μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου

ΛΕΥΚΗ ΜΑΡΜΑΡΥΓΗ

Δεν ήταν η σάτιρα
του δωδεκάτου λεπτού
που βούτηξε
τη λογική μου
σε μειδίαμα
λευκής μαρμαρυγής,
μα η νηφαλιότητα
των αθώων
που με οδήγησε
σ’ ένοχα μυστικά,
διττά κελεύσματα σιωπής
επίορκων δωρητών ψυχής.

ΨΕΥΔΩΝΥΜΗ ΦΥΓΗ

Σάστισα σαν είδα
το δείπνο των ανέμων
στο δείλι της βροχής
κι αναστέναξα απορώντας
“τι θέλω εγώ απρόσκλητος
ανάμεσα σε ήχους
γέλιων και θρήνων,
σε αλήθειες και ψέματα,
γάμων και κηδειών”.
Δείκτης σιωπής,
φως αντοχής
και δώδεκα χτύποι
της καρδιάς μου
σαν χάθηκα χαράματα
στα εντός μου,
ανήμπορος πειρατής
στα ίχνη
ψευδώνυμης φυγής.

*Τα ποιήματα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://www.staxtes.com/2013/01/blog-post_31.html