Και τι απομένει,
αν όχι ο απόηχος
όσων με επιμέλεια πράξαμε
στους ομόκεντρους κύκλους του σύμπαντος
πουλιά ταξιδιάρκια.
Και καθίσαμε γυρω από το τραπέζι
οι αγαπημένοι με κρασί,
η σκέψη στο τελευταίο ταξίδι.
Κουβεντιάσαμε τα όνειρα,
μας συνεπήρε ο χορός των κυμμάτων.
Και παραδοθήκαμε
στης νύχτας τη σαγήνη,
ωσάν πέπλο μας τύλιγε
των άστρων το φέγγισμα.
Στο χάσμα που ανοίγεται ανάμεσα
Στα γράμματα στις λέξεις στις προτάσεις
Εκεί ανάμεσα θα βρεις τον ποιητή
Ν’ ανθίζει εκεί να πελεκάει τις πέτρες
Τις πολύχρωμες για το ουράνιο γιοφύρι
Εκεί ανάμεσα ο θεμέλιος λίθος
Πάνω στο στήθος να πατάει τον ποιητή
Έτσι θα έχει ανθρώπινη ανάσα το γιοφύρι
Ανάμεσα στα γράμματα στις λέξεις στις προτάσεις.
*Από την ποιητική συλλογή “Αίθουσα αναμονής” (2003).
Ζ. Δ. Αϊναλής, ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ
Ένα ποιητικό μυθιστόρημα
Εκδόσεις-περιοδικό ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ
http://www.panopticon.gr
Σχέδιο εξωφύλλου: Χρήστος Αϊναλής
Απόσπασμα από το βιβλίο
Ε, λοιπόν από μικρός είχα την μάλλον παράδοξη δοξασία πως ένα κι ένα δεν κάνουν κατ’ ανάγκη δύο, πως δύο και δύο δεν κάνουν κατ’ ανάγκη τέσσερα. Εκεί όπου οι άλλοι βλέπαν δύο εγώ δεν έβλεπα παρά ένα και ένα κι έτσι αδυνατώντας να δω ένα σύνολο ως άθροισμα πορευόμουνα προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι αφού όλοι οι άλλοι νομοτελειακά στο ένα κι ένα αντιλαμβάνονταν δύο εγώ πρέπει μοιραία να ήμουν παράφρων. Γιατί όμως να ήμουν εγώ ο τρελός; Τι είχαν οι άλλοι περισσότερο από μένα κι η δική τους εντύπωση βάραινε περισσότερο απ’ τη δική μου; Γιατί ετούτη η μαζική πίεση, ο φασισμός ν’ αναγνωρίσω τη λογική τους; Γιατί να μην είναι κάλλιστα όλοι οι άλλοι τρελοί; Ε, πώς να το κάνουμε τώρα, αφού ένα κι ένα δεν κάνουνε δύο! Ένας φυσικός νόμος δεν μπορεί να στηρίζεται στην νομοτελειακή αλληλουχία αιτίου αιτιατού αν το κάθε εγώ βλέπει διαφορετικά αποτελέσματα να εκπηγάζουν από διαφορετικά αίτια έτσι κι εγώ αποφάσισα πως δεν θα αναγνώριζα για νόμο φυσικό παρά ότι εγώ όριζα ως νόμο φυσικό. Βέβαια, αυτό προξενούσε ορισμένα προβλήματα διότι όταν εγώ έλεγα γυναίκα εκείνοι καταλάβαιναν άλογο. Τελικά μεγαλώνοντας ανακάλυψα πως ήμουνα θύμα μιας σκοτεινής διαπλανητικής συνωμοσίας. Ζούσα σ’ έναν κόσμο παρανοϊκών που από μιας αρχής το είχανε βάλει στόχο να τρελάνουν και μένα. Στερώντας μου την επικοινωνία θέλανε να με φυλακίσουν στον κόσμο τους να με κάνουνε να λέω τη γυναίκα γυναίκα και το άλογο άλογο. Κλείνοντας μου το στόμα θέλανε να μου κλείσουν όλους τους δρόμους όλες τις εναλλακτικές και ή να με φυλακίσουν στον κόσμο τους να με αυλίζουνε τις μέρες με λιακάδα ή να μ’ αφήσουνε να σαπίσω ελεύθερος αλλά μόνος μου στο δικό μου. Δεν θα τους περάσει όμως. Βάλθηκα λοιπόν να αποκαλύψω την ειδεχθή τους απάτη αποδεικνύοντας τους ότι ένα κι ένα δεν κάνουνε δύο καθόσον εγώ ο ίδιος που αντικρίζοντας με βλέπανε έναν δεν ήμουν στην ουσία ποτέ ένας παρά πολλοί μαζί συγκολλημένοι σ’ έναν. Αν κατάφερνα να τους κάνω να λένε δύο, τρία, πέντε, δέκα όταν θα αναφερόταν σε μένα θα είχα πετύχει το σκοπό μου διότι βέβαια ένα κι ένα δεν μπορούν ποτέ να κάνουνε δύο όταν το ίδιο το ένα δεν είναι ένα αλλά τουλάχιστον δύο. Τώρα όσο περνάνε τα χρόνια πείθομαι ολοένα και περισσότερο πως ένα και ένα δεν μπορεί δεν πρέπει να κάνουνε δύο αλλά ένα και ένα και πως δύο και δύο δεν πρέπει να κάνουνε παρά ένα και ένα και ένα και ένα. Έτσι χτίζω πετραδάκι πετραδάκι το δικό μου πλανήτη δίνοντας στέγη σ’ όλους τους αποκλεισμένους παράφρονες που επιμένουν να λένε το ένα κι ένα ένα κι ένα. Κι όταν θα γίνουμε ένα ωραίο μεγάλο σύνολο από μονάδες και πια δεν θα έχουμε ανάγκη τη φυλακή τους θα τραγουδήσουμε όλοι μαζί με μια φωνή το χαρούμενο τραγούδι της αντεστραμμένης βαρύτητας τους όπου όλα θα είναι αληθινά και ένα και ένα θα κάνουνε ένα και ένα κι οι γυναίκες άλογα θα μας παίρνουνε καλπάζοντας μακριά τους τρυφερά κουβαλώντας μας μες στην αγέρινη αγκαλιά τους.
***
Ο Ζ. Δ. Αϊναλής γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει τα βιβλία: Ηλεκτρογραφία, Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2006, Αποσπάσματα, Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2008, Η σιωπή της Σίβας (e-book), Βακχικόν, Αθήνα, 2011. Έχει μεταφράσει Antonin Artaud: Πούτσα και ξύλο, Ουαπίτι, Αθήνα 2011, καθώς και στο πλαίσιο του εκτενούς αφιερώματος στον Artaud «Εξέγερση και Ουτοπία», Πλανόδιον, τ. 49, Αθήνα, 2010 (σε συνεργασία με τους Ήλιο Chailly & Ειρήνη Παπαδοπούλου). Επίσης έχει μεταφράσει δοκίμια των William Wordsworth και Samuel Taylor Coleridge στον τόμο Ρομαντική Αισθητική. Οι ποιητές των Λιμνών και η Σχολή της Ιένα, Κριτική, Αθήνα, 2011 (σε συνεργασία με τον Μιχάλη Παπαντωνόπουλο). Έχει επιμεληθεί και προλογίσει την έκδοση Μιχάλης Τάτσης, Με το καδρόνι στα χέρια, Πανοπτικόν, Θεσσαλονίκη, 2011. Ποιήματα, πεζά, μεταφράσεις και δοκίμια του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.
Έτσι όπως έγυρε στην τελική του πτώση
αρπάχτηκε από την οθόνη που έπεσε κι αυτή μαζί από πάνω
του
μανδύας διάτρητο σκοτάδι.
Τρέξαμε τον σηκώσαμε και στα κρυφά περάσαμε στην έξοδο
κινδύνου
έμπαζε από παντού αναφυλλητό
η νύχτα της Αθήνας ξέβραζε ναυάγια τραγουδιών και σάπια
φώτα
κι η σκάλα φρέαρ στο πουθενά.
Ίλιγγοι και στροφές η κάθοδος.
Χυμούσε από ψηλά να μας τον πάρει ο ουρανός
και κάτω μας λυσσομανούσαν υποχθόνια πνεύματα
κάθε σκαλί μάς σκαμπανέβαζε σαν κύμα
— κι η σκάλα ανέβαινε; κατέβαινε; —
μα εμείς γερά κρατούσαμε
παληοί της συντεχνίας
μανουβραδόροι σε λιμάνια και σταθμούς
σε αναχωρήσεις και αφίξεις
για τα μεγάλα βάσανα και τα βαριά τα πένθη
βαστάζοι των αβάσταχτων κι ασήκωτων του κόσμου.
… Αγέρωχος, αγαλματένιος μες στην πίκρα του
άσπρα κοράλλια οι ξεραμένοι αφροί στα χείλη του
η θάλασσα απ’ τα μάτια του φευγάτη
ολόσωμος μέσα στη νύχτα φωσφορίζων
σήματα κρυπτογραφικά απόκοσμα μηνύματα.
Όχι, θα τον αφήναμε στον έλεο του κοινού
σε ασθενοφόρους κριτικούς και περιπολικούς
δημοσιογράφους
για την των παθημάτων κάθαρση…
Aσ’ τους να ψάχνονται οι περίοπτοι θεατές στην αίθουσα
όταν ανάβουνε τα φώτα κι ασβεστώνονται οι ψυχές.
Ίσαμε εδώ η μέθεξη.
Μας παίξατε, κύριοι, στην τέχνη και μας χάσατε.
… Κι έτσι, τρεκλίζοντας, αγκαλιαστά μπουκάραμε
απρόσκλητοι
στο Poetry Bar.
Κονιάκ!… και μη μου λες εμένα “κλείνουμε” παλιορουφιάνα
Ποτήρι και στον φίλο μας… Και μακριά τα χέρια απ’ τον
συναγερμό.
Τώρα θα δεις τι θα πει μεθύσι των νεκρών.
Δεν είμαστε ποιήματα για απαγγελία και πώληση αλλά για
αυτοπυρπόληση.
Κάθε πρωί εξαφανίζουνε τις στάχτες μας.
Βύρων Λεοντάρης
*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://poetrybar.blogspot.com.au/2009/11/blog-post_29.html
Γυρίζω σ’ εσένα, μοναξιά, κενό νερό,
νερό των εικόνων μου, τόσο νεκρό,
σύννεφο των λόγων μου, τόσο ερημικό
νύχτα της ανείπωτης ποίησης.
Για σε το ίδιο αίμα –δικό σου και δικό μου-
ρέει η ψυχή του κανενός πάντα ανοιχτά.
Για σένα η αγωνία είναι σκιά στην πόρτα
που δεν ανοίγει ούτε τη μέρα ούτε και τη νυχτιά.
Ακολουθώ την παιδική ηλικία στη φυλακή σου, και το παιχνίδι
που εναλλάσσει θανάτους κι αναστάσεις
από την μια εικόνα στην άλλη ζει τυφλό.
Κραυγάζουνε ο άνεμος, ο ήλιος κι η θάλασσα σε ταξίδι.
Εγώ κατασπαράζω τις καρδιές μου
και παίζω με τα μάτια του τοπίου.
Ο Ιούνιος μού ’δωσε τη φωνή, τη σιωπηλή
μουσική να σιγάσω ένα συναίσθημα.
Ο Ιούνιος παρασέρνεται τώρα σαν τον άνεμο
κι η ψυχή άδικα βιάστηκε να ευχαριστηθεί.
Στο χρόνο τής θανής μου κάθε μέρα
οι συνέπειες της φωνής μού είπαν τόσα
και τόσο σιωπηλά, που κάποιες μέρες
ζήσαν στη σκιά αυτού τού τραγουδιού.
(Εδώ η φωνή ραγίζει κι ο τρόμος
για την τόση μοναξιά τις μέρες τις γεμίζει.)
Σήμερα κλείνει χρόνος, Ιούνιε, που μας είδες,
άγνωστους, μαζί, για μια στιγμή.
Οδήγησέ με σε κείνο το λεπτό από διαμάντι
που συ μες σ’ ένα χρόνο έκανες πέρλα θλιβερή.
Σήκωσέ με ως το σύννεφο που ήδη υπάρχει,
σώσε με από τα σύννεφα, εμπρός.
Κάνε νάναι το σύννεφο η καλή στιγμή
που μού ‘δωσες, Ιούνιε, και σήμερα έχει ενός χρόνου ζωή.
Δίπλα στον ουρανό τη νύχτα θα περάσω
για να διαλέξω σύννεφο, το πρώτο
σύννεφο που απ’ τ΄όνειρο θα βγει, από τον ουρανό,
τη θάλασσα, τη σκέψη και την ώρα,
τη μόνη ώρα που εμένανε προσμένει
Σύννεφο των λόγων μου προστατευτικό!
*Μετάφραση: Αμαλία Ρούβαλη 2011
** Από το http://amarouv.blogspot.gr/p/blog-page_11.html
Πώς μπορείς να είσαι μόνος…
ερωτεύεσαι σ’ αυτό το περιβάλλον,
οι λόφοι έχουν κλίσεις όπου μπορείς να σβήσεις
θέες όπου μπορείς ν΄ανοίξεις τους μηρούς σου
βενετσιάνικες δημιουργίες έτοιμες να τις αρπάξεις
με ένα ορθάνοιχτο αγκομαχητό,
έχουν θάλασσες που λιώνουν στο βλέμμα σου,
το χρώμα της πασχαλιάς
να είναι μπλε και μαύρο
να διασταυρώνεται με το λευκό των εκκλησιών
που θυμίζουν ιερούς αισθησιασμούς
αμυγδαλένια μάτια σε μελένια κορμιά
το άγγιγμα της τρέλας και της τύχης.
Στον επιτάφιό μου θέλω το περίγραμμα
αυτού του ηλιοβασιλέματος
με μια βοτσαλένια ακρογιαλιά,
θέλω τα δύο ζευγάρια αγαπημένων να πιαστούν,
αργοπίνοντας κρύο καφέ,
καπνίζοντας Καρέλια
θέλω τον σερβιτόρο με το πρόσωπο του Άδωνι
λαχταρώντας να με κρατήσει,
προσφέροντάς μου καφέ
με τον τρόπο που μ’ αρέσει,
πιο πολύ γάλα απ’ ότιδήποτε άλλο.
Η χώρα της γενετήσιας ορμής δεν μπορεί να αναχαιτιστεί
περιπλανιέται και τριγυρίζει στην λάβα της μέρας
πριν την ώρα του ύπνου
την αυγή.
*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
**H Angela Costi είναι Αυστραλή ποιήτρια, ελληνοκυπριακής καταγωγής. Έργα της: Dinted Halos (chapbook, Hit&Miss Publications, 2003), Prayers for the Wicked (CD, Floodtide Audio, 2005) and Honey and Salt (Five Islands Press, 2007). Το Honey and Salt προκρίθηκε στο Διαγωνισμό Mary Gilmore Prize το 2008. Ποιήματα και άλλα έργα της έχουν δημοσιευτεί ευρύτατα σε έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα στην Αυστραλία και αλλού.
Μάλλον ο Θάνατος είναι κι αυτός σχετικός.
Χθες ήμουν νεκρός.
Σήμερα είμαι ακόμα πιο νεκρός.
Μάλλον…
Μάλλον ήμουν ανέκαθεν νεκρός.
Όποια επιπλέον πίσσα στα εντόσθια
δεν είναι παρά η ελπίδα της λύτρωσης
που κατουριέται πάνω της μεθυσμένη.
*Από την ποιητική συλλογή “Σκοτάδι” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Poetica.
Οι Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφόρησαν πριν από λίγο καιρό μία συγκεντρωτική έκδοση ολόκληρου του ποιητικού έργου της Κατερίνας Γώγου υπό τον τίτλο Τώρα να Δούμε Εσείς τι θα Κάνετε (Ποιήματα 1978-2002).
Ο Τόμος περιλαμβάνει όλα τα έργα της ποιήτριας τα οποία εκδόθηκαν όσο βρισκόταν εν ζωή, καθώς και το μεταθανάτιο Με Λένε Οδύσσεια, «στο οποίο είχαν συμπεριληφθεί αδημοσίευτα ποιήματά της, δακτυλόγραφες ή χειρόγραφες σημειώσεις της με ημερολογιακή πρόθεση, κάποιες ενάρξεις εξιστορήσεων και τρεις παραλλαγές δικών της σεναρίων». Πρόκειται για μία ιδιαιτέρως σημαντική έκδοση γι’ αυτούς που επιθυμούν να έρθουν για πρώτη φορά σε επαφή με την ποίηση της Κατερίνας Γώγου ή/και γι’ αυτούς που επιθυμούν να έχουν το σύνολο του έργου της σε ένα βιβλίο.
Η έκδοση είναι διαθέσιμη σε φυσική μορφή καθώς και σε e-book (ePub).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1 Ιουνίου 1940. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Τάκη Μουζενίδη και στη Σχολή Χορού Πράτσικα, Ζουρούδη και Βαρούτη. Δούλευε από πέντε χρονών σε παιδικούς θιάσους και στη συνέχεια, επαγγελματικά ως ηθοποιός, παίζοντας από Επιθεώρηση μέχρι Αρχαία Τραγωδία (θίασος Κ. Κουν). Πρωτοεμφανίστηκε με το θίασο «Ντίνου Ηλιόπουλου» το 1961, στο έργο των Ευαγγελίδη – Μαρή «Ο Κύριος Πέντε τοις Εκατό». Παράλληλα, δούλεψε στον κινηματογράφο και πήρε μέρος σε δεκάδες ταινίες, κυρίως της Φίνος Φιλμς. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ασχολήθηκε με την ποίηση, εγκαταλείποντας τον κινηματογράφο. Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου 1993 από υπερβολική δόση χαπιών σε συνδυασμό με αλκοόλ.
Φιλμογραφία (ως πρωταγωνίστρια)
Το… Βαρύ Πεπόνι του Π. Τάσιου [1977]. Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Παραγγελιά του Π. Τάσιου [1980]. Μέρος της ταινίας βασίζεται σε ποιήματά της. Όστρια: Το Τέλος του Παιχνιδιού του Α. Θωμόπουλου [1984]. Συνεργάστηκε και στο σενάριο. Κρατικό Βραβείο Ερμηνείας και Βραβείο Σεναρίου εξ ημισείας με τον Α. Θωμόπουλο.
Βιβλιογραφία
– Τρία Κλικ Αριστερά, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1978 Μεταφράστηκε στα Αγγλικά (“Three Clicks Left”) από τον Jack Hirschman και κυκλοφόρησε στην Αμερική το 1983 από τις Εκδόσεις “Night Horn Books” του San Francisco.
– Ιδιώνυμο, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1980
– Το Ξύλινο Παλτό, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1982
– Απόντες, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1986
– Ο Μήνας των Παγωμένων Σταφυλιών, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1988 Μεταφράστηκε στα Αγγλικά (“The Month of the Frozen Grapes”), σύμφωνα με το San Francisco Call, από τον Jack Hirschman και κυκλοφόρησε σε δίγλωσση έκδοση στην Αμερική το 1998 από τις Εκδόσεις “Deliriodendron Press” του San Francisco.
– Νόστος, Εκδόσεις Λιβάνη, 1η έκδοση 1990 – Εκδόσεις Καστανιώτη, 2η έκδοση 2004
– Με Λένε Οδύσσεια, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 2002
– Τώρα να Δούμε Εσείς τι θα Κάνετε, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 2013
*Τα στοιχεία της παρούσας ανάρτησης προέρχονται από τη ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ, τις Εκδόσεις Καστανιώτη και τη Wikipedia. Εμείς το αναδημοσιεύουμε -όπως και τη φωτογραία της ανάρτησης- από το ιστολόγιο Ο Ήχος Της Απώλειας στη διεύθυνση http://the-sound-of-loss.blogspot.gr
Πράξη 2
Φάκελα.
Παλιά. Φάκελα.
Τα είχα γεμίσει
Γράμματα.
Τα έστειλα
Έφυγα κι εγώ μαζί τους
Δεν έμεινα.
Η γλώσσα μου
Έκλεισε το φάκελο
Έμεινε μέσα στο στόμα μου
Μια λεπτή
Γεύση κόλλας χαρτιού
Ένα ελαφρύ κόψιμο στα χείλη.
Πράξη 3
Ένα παιδάκι τρέχει γρήγορα
Ανασαίνει
Τρέχει προς τη μητέρα του
Στο δρόμο πιο κάτω
Maman, maman, j’arrive!
Δυο πόρτες ανοίγουν.
Ένα ταξί τους σβήνει.
Έκλεισε το φάκελο
του χρόνου.
Έμεινε μια σύντομη εικόνα
της μάνας και του ιού.
Το κυνηγητό της έξαψης
της πολλαπλότητας
και του ρίσκου
κυνηγητό ξεκρέμαστο
ατελείωτο
ατέρμονο
απροσδιόριστο
κάθε φορά γι’ αλλού
σ΄ αιώνιους καταρράκτες
σ΄ αέναους τροπικούς
κυκλώνες
και κλώνους
σε ξετσίπωτα εξώφυλλα
ιδιωτικών υποθέσεων.
To Koskino 